Er is er een (bijna) jarig, hoera, hoera…

 

…dat kun je wel zien, dat is onze kabouter! Mijn hemel, de tijd vliegt voorbij. Eind oktober wordt ons kaboutertje alweer twee. En daarna drie, vier en vijf, maar vooral twee. En dan ga je plannen en lijstjes maken, want zo’n verjaardag is zo simpel niet; voor volwassenen is een verjaardag plannen veel simpeler lijkt het. Inmiddels hebben we wel goed op het netvlies wat er allemaal moet gebeuren, maar dan is er één belangrijk discussiepunt; wie nodig je uit? En kijk je dan ook naar wat nou echt van toegevoegde waarde voor het kind is, of wat sociaal gezien correct is? Met andere woorden; als ik Pietje niet uitnodig, wordt hij boos en moet ik verantwoording gaan afleggen? Vandaag blog ik over uitnodigingsperikelen; hoe maak je de keuze wie je wel en niet uitnodigt… Bah wat lastig…

Vriend of kennis?

Kijk, ik lijk wel heel erg stoer met mijn grote waffel, maar dat ben ik lang niet altijd hoor. En vooral het afgelopen jaar ben ik er wel achter gekomen dat niet iedereen evenveel ‘vriend’ is, als je begrijpt wat ik bedoel. Met sommigen is de vriendschap gewoon langdurig intensief, en anderen is het meer een ‘fase’. Maar ja, je bent wel ‘vrienden’. Je hebt elkaar op Facebook, Whatsapp, soms zelfs Instagram en liket af en toe een foto van elkaar. Val je dan onder de categorie vriend, of kennis?

De eerste ‘gastenlijst’ maken…

Ons eerste ‘uitnodigingenlijstje’ voor dit jaar werd nogal ehm, groot. Zo groot, dat we in eerste instantie bedachten dat we het dan maar over twee dagen moesten verdelen, want zó groot is ons huis nou ook weer niet. Maar ja, twee dagen feest betekent twee dagen drukte, voor twee dagen veel te veel boodschappen, voor twee dagen taart…  En hoe maak je de verdeling tussen die twee dagen dan weer, als persoon X en Y graag samen op de verjaardag zijn, maar X weer niet met Z door een deur kan. Zo begin je met een verjaardagsfeestje, maar je komt tot de conclusie dat het gewoon net weer de middelbare school of basisschool is; als je Jantje Pietje en Klaasje niet uitnodigt, weet je zeker dat je ook niet wordt uitgenodigd op hun feestje. Maar ja, is dat nou zo erg?

To invite, or not to invite…

Dan ga je dus nadenken; wil ik diegene uitnodigen omdat het voor onze kabouter zo gezellig is, omdat ik het zo gezellig vind, of ‘omdat het zo hoort want we zijn toch vrienden’. We hebben inmiddels besloten dat we het dus niet over twee dagen gaan verspreiden; dat is ons toch een beetje te gek, en ik heb ook nog steeds geen geldboom op het balkon, dus dat was heel nobel bedacht, maar eigenlijk gekkenwerk. En waarom? Om een ander tevreden te houden en om het gezeur te ontlopen? Tot zover ‘verjaardagen horen leuk te zijn’. Dus dan ga je lijsten maken… To invite, or not to invite. Uiteraard wordt directe familie of zo-goed-als-familie (lees: surrogaatvader + gezin) zonder enige twijfel uitgenodigd. Beste vriendin van mijn kant (want dat is de moeder van ‘Koeeeekie, koeeeeekie’ (z’n lange afstandsvriendinnetje),zij kunnen niet ontbreken en horen ook zo’n beetje bij het meubilair. Vriendinnenclub, simpelweg omdat het een goed excuus is om met z’n allen een goede fles wijn open te trekken ‘s avonds als de kabouter slaapt en een aantal (oude en nieuwe) vrienden van m’n vriend. Sommige met kinderen, anderen zonder.

Wiens verjaardag was het nou ook alweer?

Maar ja, dan zijn er nog een hoop vrienden die er tussenin hangen. Met, en zonder kinderen. Je bent er niet close mee, maar ook weer niet ver genoeg van gedistantieerd om er geen vragen over te krijgen als de uitnodiging bij hun op de mat valt. Tot ik me afvroeg; is het nou een verjaardag voor ons, is het feestje nou bedoeld om de rest van de gemeenschap tevreden te houden of draait de verjaardag om onze lieve niet zo kleine kabouter? Oh ja… Wacht, kabouter! Dus met hem in het hoofd gaan we weer gestaag door aan de ‘gastenlijst’. In het achterhoofd houdend dat het geen poppenkast hoeft te worden onze kabouter ook echt niet ineens de personen mist die hij toch niet dagelijks ziet, wordt de keuze ineens een stuk makkelijker.

We houden het toch klein.

En dan kom je tot de conclusie dat we het toch relatief klein houden. Klein, behapbaar en fijn. Als er vragen of commentaar komt, dan is dat maar zo. De verjaardag draait om onze kleine man, niet om de rest van de wereld. Het moet een feestje worden, maar wel ontspannen. Ontspannen voor ons, voor onze kleine knul en voor de gasten. Uiteindelijk vier je het dan toch met degenen die het meest dichtbij je staan, hebben gestaan en ook zijn blijven staan. En daarmee valt er een heel gewicht van m’n schouders af. Ik hoef me niet schuldig of lullig te voelen dat ik niet iedereen uitnodig; ik kan nou eenmaal geen feestweek ervan maken en 200 mensen uitnodigen. Je kunt nou eenmaal niet iedereen blij maken, maar we kunnen wel onze kabouter blij maken. Shit happens.

Klein, simpel, en ongedwongen.

En dus houden we het simpel, klein, en vooral ongedwongen. Geen spastische wensenlijsten, geen gebakbordjes, geen eisenlijsten. Neem jezelf, en je gezelligheid mee, eet een stukje taart en koop vooral een cadeau waarvan jij denkt dat het leuk is voor de kleine man. Want, dat is vorig jaar wel gebleken, dat zijn wel de leukste cadeau’s, en met het gigantische aanbod van tegenwoordig is de kans echt minimaal dat je hetzelfde koop, dus daar hoef je het ook niet voor te doen.

En zo is het obstakel ‘verjaardag’ een stuk makkelijker geworden. En voel je je benadeeld omdat je niet uitgenodigd bent… C’est la vie! De cursus omgaan met teleurstellingen gaat ook wederom niet door… We houden het gewoon klein en fijn, dat kan toch geen ramp zijn…

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: