Er staat een berg afwas…

Moeder zijn is soms zwaar genoeg, maar soms moet er ook gewerkt worden, het huishouden gedaan worden… Het lijkt alsof er geen eind aan komt. Waar is toch die me-time?

Oke, ik mag niet klagen, want de kabouter slaapt. Maar ik ga toch even klagen.

Vanmorgen om 7 uur was het al tijd om eruit te gaan. Onze kabouter was klaarwakker dus vooruit, ik ook m’n bed uit (niet zo fris en fruitig als gehoopt) en ik zat dus uiteindelijk na een luier verwisseld te hebben om kwart over 7 al op de grond met auto’s te spelen. Nou ja, eigenlijk was ik er voornamelijk voor aan het  zorgen dat er geen auto ongelukken gebeurden tegen de TV aan. Alles leuk en aardig, maar die TV wilden we heel houden.

Dan volgt daarna nog een luier, het ontbijt, het ontbijt van de vloer af rapen als meneer het niet meer hoeft, mezelf opfrissen, nog meer met de auto’s spelen, en uiteindelijk, na 4 uur spelen, bezig zijn en wakker zijn, krijgt hij slaap. Yes! Na een flesje en wat knuffelen is hij dan ook eindelijk in slaap.

Mooi, dat zorgt ervoor dat ik tijd heb om de werkmail te openen & te beantwoorden. En nu dat is gebeurd, heb ik echt geen excuus meer om me niet met het huishouden bezig te houden. Het lijkt alsof er een dreumes-bom is ontploft. Er liggen een paar verdwaalde dribbel & dikkie dik boeken voor de kast, de iPad ligt op het kleed (leeg), de woonkamer rijkelijk gevuld met speelgoed en het aanrecht rijkelijk gevuld met afwas.

En het is zo’n kleine moeite, want we zijn gezegend met een vaatwasser. Ik hoef alleen de vaatwasser uit te ruimen (schone vaat staat er uiteraard nog in, zoals bij iedere luie moeder) en de vuile vaat erin te zetten. Daarna hoef ik er alleen nog een vaatwastablet in te doen, en op het ‘aan’ knopje te drukken.
Datzelfde geldt voor de wasmachine. Inmiddels gezegend met een was-droog combinatie. Ik hoef dus alleen maar de was erin te doen, het programma aan te zetten, het droog programma erachteraan te programmeren, afvullen met wasmiddel & ook deze geweldige machine op ‘aan’ te zetten. Daarna alleen nog maar (soort van) op te vouwen in de kast, en klaar is Kees.. Eh.. Mama. Strijken doe ik toch niet dus daar ben ik snel klaar mee.

En ik weet dat het moet, en ik doe het ook echt wel. Want anders moet m’n vriend het doen en die werkt al hard zat dus dat vind ik dan ook weer niet eerlijk. Maar ik heb er gewoon geen zin in. Dus nu ben ik niet zozeer een slechte moeder, maar wel een wat minder goede vriendin en een ronduit slechte huisvrouw.

Maar vooralsnog geef ik mezelf dan toch maar een schop onder m’n iets te smalle hol en ga ik toch maar eens beginnen aan die berg afwas op het aanrecht. Het voordeel daarvan is; als het gebeurd is hebben we niet alleen schone borden (hebben we wel in de kast staan hoor, geen nood), maar je ziet ook nog eens dat er wat gedaan is. Eer aan m’n werk. De woonkamer doe ik vanavond wel. Over een uur is de kabouter toch weer wakker, en over 2 uur ligt de woonkamer weer overhoop. Ik ben goed, maar niet gek.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: