Facebookhelden en beeldschermmoeders

Een poosje geleden schreef ik een gastblog voor Twinkelbella over ons bijzondere bevallingsverhaal, voor haar rubriek ‘bijzondere verhalen’. Dat is inmiddels alweer bijna een half jaar geleden, maar de reacties stromen nog steeds binnen. Ik wilde het taboe op deze verhalen doorbreken, maar soms wilde ik dat ik het niet had gedaan, vanwege de hoeveelheid Facebookhelden…

Lieve reacties

Natuurlijk ontving ik een hoop lieve reacties. Ineens kwamen er van alle kanten reacties van moeders die dit ook hadden meegemaakt, sommigen zelfs in dezelfde week als wij! Ook oude bekenden die me ineens herkenden op Facebook, en ook een hoop lovende reacties omdat men helemaal niet wist wat voor impact het op mij heeft gehad, dit hele gebeuren. Inmiddels wordt ons mannetje al twee en heb ik het gelukkig goed kunnen verwerken; heel af en toe kijk ik zelfs in zijn babyboek en snuffel ik even in zijn tas met babykleertjes, dus het gaat nu wel echt een heel stuk beter met me. Ook de therapie op het revalidatiecentrum heeft daar positief aan bijgedragen en ik werd me ervan bewust dat ik ondanks alles geen schuldgevoel naar m’n kind heb. Iets wat toch best prettig is om bevestigd te hebben.

De ‘ohmygod, heb je dit gelezen?’ reacties

Natuurlijk bestaat het grote deel van reacties uit ‘ohmygod, heb je dit gelezen?’ ‘jeeeetje dit zie je toch alleen op TV?’. Daar moet ik dan altijd wel een beetje om lachen, want het is inderdaad meer een TLC programma (didn’t know I was pregnant) en men ‘kent’ zulke verhalen dus eigenlijk ook alleen maar van TV; omdat het wel lijkt alsof niemand erover durft te praten. En eigenlijk vind ik deze reacties dus nog het fijnst; het creëert bewustzijn over deze zwangerschappen, het zorgt ervoor dat men misschien zelfs een beetje blij is met die iets te dikke toeter tijdens de zwangerschap en hopelijk neemt het zelfs een beetje stress af voor mommy’s-to-be; relax, een kamertje heb je als het écht moet zo in elkaar gezet. En daarnaast, wij vrouwen zijn gemaakt om kinderen te krijgen; dat kind komt er echt wel uit, linksom of rechtsom. Gelukkig zijn de ziekenhuizen tegenwoordig écht niet meer zo idioot ver en kun je in geval van nood onderweg (lees: de bevalling gaat nu wel heel snel en er staat een file) het alarmnummer bellen om te vragen of er misschien begeleiding kan komen. Dus hopelijk stelt het in die zin mensen wat gerust en zorgt het er ook voor dat ‘lotgenoten’ het minder moeilijk vinden om erover te praten.

Hoe kan je als moeder-to-be nou niets voelen in je buik. Broodje aap verhaal dit.

En helaas bestaat een groot deel van de reacties ook uit dit soort reacties… ‘Ja, natuurlijk, geloof je het zelf’, of ‘je maakt dan helemaal geen HCG Hormoon meer aan’. Ook een fijne ‘Hoe kan je nou je eigen lichaam niet kennen?’. De meest pijnlijke opmerking vond ik eigenlijk nog wel ‘Nou, dat heb jij ook meegemaakt toch X? Alleen jij moest gelijk naar huis en mocht niet nog naar een kraamhotel.’ Ik weet niet of hij zo naar bedoeld is, maar de reden dat ik nog niet gelijk naar huis mocht, is omdat ik het jaar daarvoor een open hart operatie heb ondergaan. Je krijgt namelijk ook niet standaard een zak antibiotica doorgespoeld via een infuus als je je persweeën krijgt, maar hey; ik was wel zo’n mazzelaar blijkbaar! Wat trouwens écht niet grappig is; je voelt het hoofdje drukken, maar er wordt tegen je gezegd ‘nog even wachten tot de antibiotica helemaal erin gespoeld is’. En voor het ziekenhuis waar ik lag was het nou eenmaal protocol om bij de spontane bevalling een 48 uur opname te krijgen voor zowel moeder en kind; en ik was blij toe, want toen ze een echo maakten bij onze knul om te checken of het allemaal in orde was, bleek dat er toch een klein probleem was met z’n nieren. Uiteindelijk bleek dat zichzelf op te lossen en waren we binnen een jaar van alle periodieke ziekenhuisbezoeken af, maar dat betekent niet dat het een feestje was, en dat zal er ongetwijfeld ook mee te maken hebben dat we even moesten blijven.

Datzelfde gold eigenlijk voor het kraamhotel; ja, er was een plekje vrijgemaakt of vrijgekomen, omdat we toch al in het ziekenhuis lagen en ze dus in ieder geval 48 uur de tijd hadden om dat te regelen. Van daaruit konden we direct ook de kraamhulp voor thuis regelen zodat dat een hele fijne overgang was, en het kraamhotel zat aan het ziekenhuis vast; ook erg prettig omdat ze de dag voordat we daar weggingen nog even bloed moesten laten prikken i.v.m. zijn nieren. Ik ben daar enorm blij mee geweest, want het betekende dat hij gewoon slapend geprikt kon worden, urine kon ook gelijk na worden gekeken en het waren alle cursussen die je normaal in 9 maanden tijd krijgt, maar dan in één keer.

Verdrietig, maar toch ook dankbaar voor de reacties

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat die reacties me helemaal niets doen. Natuurlijk doen die reacties me wat; ik werd door een aantal dames uitgemaakt voor leugenaar nota bene. Ik vraag me af of deze beeldschermmoeders of deskundigen zelf iemand in hun omgeving hebben die deze ervaring hebben gehad. Je zou het voor de gein eens moeten vragen. Of, vraag je eens af of je het tof zou vinden als je eigen dochter zo uitgekafferd werd op internet, door een wildvreemde, als ze spontaan bevallen was en gewoon haar verhaal wilde doen. Volgens mij ben je als moeder zijnde dan ook in alle staten, toch?

Gelukkig kan ik die reacties wel redelijk naast me neerleggen, maar oh, sommige dames zou ik echt even door elkaar willen schudden. Denk heel even ‘out of the box’, zoals dat zo mooi heet.

Maar om iedereen even gerust te stellen…

Ons kind is inmiddels helemaal gezond, mankeert niks aan zijn nieren meer en dat was overigens een kwaaltje wat heel veel kindjes in het begin hebben, dus was niet gerelateerd aan de zwangerschap. Daarnaast zou ik bij een volgende zwangerschap natuurlijk niet meer drinken, rauwe vis eten of andere etenswaren naar binnen werken die eigenlijk helemaal niet zo goed zijn voor de baby.Niet dat ik nou zo’n drankorgel ben, maar ik zeg het er maar even bij. Onze knappe vent groeit en ontwikkelt goed, is net zo bijdehand als zijn leeftijdsgenootjes en heeft een mooi dak boven zijn hoofd en krijgt genoeg te eten; we kunnen hem er financieel gezien dus ook prima bij hebben (ja, echt, sommige mensen…); er is zelfs nog ruimte voor een broertje of zusje ook. Niet in huis dan, want het huis is nu even te klein daarvoor, maar in de toekomst dan hè. En last but not least; we zijn geen slechte ouders. Het wel of niet voelen van je kindje heeft níks te maken met ouderschap of ‘je lichaam kennen’. Maar hij komt ook qua liefde niets te kort. We gaan mee met de kinderdagverblijf uitjes, we hebben zelfs de luxe dat we dat samen kunnen doen in plaats van ‘papa moet werken, mama moest er vrij voor nemen maar vooruit’ en we komen hem samen ophalen van het kinderdagverblijf, eigenlijk doe ik dat nóóit alleen. Het wegbrengen wel, maar dat komt omdat dat het beste voor hem werkt.

Eigenlijk is het belachelijk dat ik me hier zo sta (of nouja, zit) te verdedigen, maar het moest er even uit. Hopelijk maak ik er een aantal facebookhelden wat bewuster mee van hun acties.

En ja, ik ben me ervan bewust dat ik soms ook best de draak kan steken met het ouderschap, en me dan ook soms wat lomp en direct kan verwoorden, maar ik heb nog nooit iets geschreven met de intentie iemand ongelukkig te maken of om iemand even flink de grond in te trappen of diep te kwetsen. En dat is wat er op Social Media in de realiteit helaas wel veelvuldig gebeurt. Want dat is er in de reacties wel gebeurt; op mij als persoon en/of als moeder ingehakt. En dan vraag ik mezelf af; sta je dat ook toe als je eigen dochter dat doet, of als je eigen dochter dat overkomt?



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Facebookhelden en beeldschermmoeders”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: