Gender disappointment, heb ik daar last van gehad?

Tegenwoordig lees je het heel veel; ‘gender disappointment’; een veel voorkomend iets en zeker iets wat serieus genomen mag worden. Het is namelijk niet erg om ervoor uit te komen dat je teleurgesteld bent, of door te zeggen dat je héél erg had gehoopt dat het een meisje zou zijn, in plaats van een jongetje. Hier is het nét even andersom, ik ben juist enorm blij dat het een jongetje is en ik zou me met een meisje dan ook echt geen raad weten. Vandaag dus dit artikel; waarom ik zó blij ben dat we een jongetje hebben, en geen meisje!

Gender disappointment; niets nieuws, wel iets dat serieus genomen mag worden.

Het teleurgesteld zijn om het geslacht van het (ongeboren) kindje is niets nieuws. Als je alleen al zoekt naar ‘gender disappointment’ komen er enorm veel hits op google naar boven die al ja-ren oud zijn, maar veelal gecombineerd met ‘secretly sad’ of andere termen waaruit blijkt dat het eigenlijk heel lang een groot taboe is geweest (of misschien zelfs nog steeds is).

Juist door dat taboe blijft het een ‘onbekend’ iets. Iedereen heeft een ‘verwachting’ van zijn leven; dat begint al bij wat je later wilt worden. Als dat niet lukt, om wat voor reden dan ook, ben je ook even uit het veld geslagen, teleurgesteld en misschien zelfs ook wel boos op jezelf. Dat is absoluut niet erg en heel normaal. Als je je baan kwijt raakt, kan je ook last hebben van een golf van teleurstelling, verdriet, boosheid; het was immers niet zoals je het je voorstelde.

Datzelfde gebeurt dus met ‘gender disappointment’. Veel moeders (of vaders) stellen zich tijdens de zwangerschap al helemaal voor hoe het kindje eruit komt te zien, hoe hij (of zij) zal heten, en hoe gaaf het wel niet zal zijn als je dan later met je dochter samen gaat paardrijden. Dat is dan zoals je het altijd al voor je hebt gezien, en ineens raak je uit het veld geslagen en is je ideaalbeeld weg; je krijgt een jongetje. Geen meisje, maar een jongen. Je kan er niet over uit, en dan zie je ineens je droom in duigen vallen; niet samen met je dochter haar eerste pony uitkiezen (een dier op 4 benen dan wel hè, geen kapsel), niet elkaars haar invlechten en niet huilen als d’r eerste vriendje het uitmaakt. Je krijgt een jongen. Je weet helemaal niks van voetbal, je houdt niet van ‘riddertje spelen’ en al die auto’s…. Jij had de barbiepaarden al  gekocht…

Of het gaat veel dieper dan dat; je herinnert je misschien hoe je eigen jeugd is geweest als jongen of meisje en had juist zo gehoopt om bepaalde tradities en rituelen door te geven. Als je dan weet dat dat niet gaat lukken of niet gaat gebeuren, is het niet heel vreemd dat daar een hoop emoties bij komen kijken. Soms voelt het alsof er een stukje van je ‘sterft’, bijvoorbeeld als je weet dat dit je laatste kindje zal zijn, en je niet het ‘gewenste’ geslacht hebt. Dan moet je toch afscheid nemen van je ‘dochterwens’ of ‘zoonwens’ en dan mag je bést benoemen dat je een beetje in de rouw bent.

Dat gevoel lijkt me vreselijk om te hebben als moeder zijnde, maar het is niet érg, er is geen sprake van dat dat je een mindere moeder maakt of dat je ondankbaar bent! Het is een serieus iets en dat mag best besproken worden. Ik schrijf deze blog dan ook echt niet om iedereen even flink de les te lezen, maar om alleen te zeggen; het is niet érg om teleurgesteld te zijn; dat is menselijk!

Maar ik ben dus wél blij met een jongetje…

Niet dat wij echt heel veel bedenk-tijd hadden en ook überhaupt tijd hadden om ook maar érgens teleurgesteld over te raken, maar ik ben oprecht zielsgelukkig dat ik een ‘jongensmama’ mag zijn. Hoewel ik geen snars weet van voetbal hoor, maar ik vind het heerlijk om mee te spelen met duplo, stoere kleding te kopen en als er een nieuwe speelgoedauto in de winkel te vinden is ben ik de eerste die het heeft gezien. Ik kan het niet echt verklaren, en ik denk ook echt wel blij was geweest met een meisje, maar op de een of andere manier ‘klopt’ het beter met een jongetje dan met een meisje.  Terwijl ik me nooit verder een voorstelling heb gemaakt ofzo hoor, ik heb nooit bedacht ‘later wil ik een dochter’!

Ik vind het wel een verademing dat we een jongetje hebben qua kledingkeuze; ik word echt gék van de unicorn-hype, de tutu’s en alle andere mierzoete kleding & kamertrends. Voor jongetjes verandert er eigenlijk weinig qua trends; spijkerbroeken en stoere auto-truien. Af en toe een net overhemd maar verder geen gekke knalkleuren. Hooguit dat er af en toe een trend is dat alleen nog maar hele schreeuwerige prints ‘in’ zijn, maar gelukkig zijn er tot nu toe altijd wel simpele basics voor jongens te vinden, en dat vind ik wel zo prettig. Zelf loop ik eigenlijk ook altijd in niet al te schreeuwerige kleding rond, het hoeft voor mij niet op te vallen en daarnaast wordt het dan ook gewoon al snel een beetje eh, “tokkie” zeg maar. De afgelopen weken probeer ik wel wat kleur en variatie in m’n kledingkast te brengen, maar ook dan blijft het allemaal heel ‘degelijk’, zelfs m’n haar verf ik niet meer.

Voor meisjes lijkt het me echter andere koek. Misschien komt het ook wel omdat ik er niet zo op hoef te letten, maar ik zie altijd alleen maar veel te rare tutu’s, glitterjurkjes, shirtjes met allerlei franjes en tierlantijntjes eraan, kroontjes, unicorns, paardjes, noem maar op… Voorzien van zoete roze kleurtjes. Ik zou denk ik echt knettergek worden als ik een meisje had gehad, maar goed. Dat is alleen het kleding-dilemma.

Ook qua sport zie ik niet echt problemen, als hij wil paardrijden gaat ie toch lekker paardrijden. En als hij op ballet of turnen wil; d’r doen zat mannen mee in de topsport, dus dat zal me ook aan m’n reet roesten. Als andere kinderen daar lacherig over gaan doen wordt het tijd om eens een kopje koffie te doen op school om te vragen hoe we het uitlachen aan gaan pakken. Ik wil niet dat hij later denkt dat hij een meisje moet zijn om ballet uit te mogen oefenen bijvoorbeeld, zodat hij zélf een soort ‘gender disappointment’ krijgt. Maar goed, dan ga ik het hebben over opvoeding, normen en waarden en ‘do what you love’ en hoe ik vind dat kinderen moeten kunnen doen wat ze willen, en dat heeft níks te maken met gender disappointment, maar vooruit.

Maar los daarvan heb ik ook gewoon een beetje het idee dat ik een ‘jongensmama’ moest zijn. Hoewel ik de meiden van vrienden en vriendinnen altijd enorm lief heb gevonden hoor, en ik ook echt wel weet dat ik nét zo veel van een dochter had gehouden, voelt het allemaal precies goed zo. Ik ben een jongensmama en dat voelt meer dan prima.
Misschien was het anders geweest als ik wel hele sterke familietradities of gewoontes had gehad hoor, dat kan absoluut! Maar ik heb niets van mijn familie wat ik door wil geven of wat ik graag wil herbeleven nu ik zelf moeder ben. Het kan dus zomaar zo zijn dat dat maakt dat ik er ‘neutraal’ in sta; ik heb geen familielijn om door te geven of de vurige wens om ‘wat ik vroeger deed’, nog dunnetjes over te doen maar dan met onze zoon. Sterker nog, ik wil juist nieuwe tradities en gewoontes beginnen en ontdekken, dus dan maakt het helemaal niet uit of ik een jongetje of een meisje had gehad.

En toch ben ik stiekem best blij dat het een jongetje is. Ongegeneerd Cars kijken, iedere week weer 😉



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Gender disappointment, heb ik daar last van gehad?”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: