Het is niet alleen maar moeilijk…

Het ouderschap is niet alleen maar moeilijk. Natuurlijk zijn er de pittige momenten, de momenten waarop je je kindje absoluut achter het behang wilt plakken of met plamuurverf wil oververven. Maar er zijn ook een hoop mooie momenten, die je absoluut niet wilt missen en niet kán missen, sinds je moeder bent.

Toegegeven; het moederschap of ouderschap in het algemeen is dus gewoon behoorlijk zwaar. Je zou het eigenlijk wel topsport kunnen noemen, want het vereist vreselijk veel denkwerk, en naarmate je kindje ouder wordt, wordt je geacht ook steeds fitter te worden; je moet ineens mee gaan buiten spelen, maar ook enorm handig worden in het opvangen van eten, speelgoed, kattenvoer en je (al dan niet volle) wijnglas. Eigenlijk kan je jezelf dus vergelijken met een circusartiest. Of in mijn geval een clown, want mijn make-up zit nooit netjes en ik kan ook niet jongleren; hier valt er dus met enige regelmaat wat van tafel en ik drink tegenwoordig uit dezelfde plastic bekers als onze kabouter. En soms is het ook gewoon helemaal niet leuk, omdat niets gaat zoals het zou moeten gaan. Maar toch zijn er ook een hoop mooie momenten aan het moeder/ouder zijn.

Want ook al zijn de ochtenden heel vroeg (of midden in de nacht), het is wel genieten iedere ochtend wanneer je wakker wordt ‘s morgens, en je dreumes ligt heerlijk naast je te kwebbelen en te vertellen hoe graag hij Pieter Post wil zien. En iedere ochtend is het hetzelfde en dat verveelt nooit; eerst een beetje kwebbelend en giebelend wakker worden, om vervolgens keihard ‘PAPAAAAAAAAAAAAA’ te roepen, over papa heen te klimmen en de iPad te pakken. Iedere ochtend weer, en nee, dat verveelt nooit. Je zet Pieter Post aan, en je kunt nog even een kwartiertje (precies 1 aflevering) rustig wakker worden.

Of het verschonen en aankleden. Ja, ik zeg verschonen. Nee, ik geniet niet van vieze, stinkende poepluiers (en trust me, hij stinkt af en toe nog meer dan zijn vader, sorry schat), maar als ik ‘schone billen doen!’ roep, begint hij door het huis te rennen en zich te verstoppen onder de keukentafel. Giechelend van de pret, en waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik dat heus niet hoor. Wat het dan helemaal mooi maakt, is dan de keuken in te lopen en constant te roepen ‘waar is Kabouter nou? Waar ben je? Joehoe!’ zodat hij, wanneer je de woonkamer weer inloopt, joelend achter je aanrent en je benen vastgrijpt. Je breekt door deze actie nog net niet je nek de eerste paar keren, maar daarna hoor je hem rennen, geen zorgen. Wanneer je hem dan eindelijk hebt verschoont en aangekleed (wat met de nodige discussies gaat tegenwoordig, want ik ben zo’n idioot die d’r kind dus nu al laat meekiezen wat hij aan krijgt, en ja, hij heeft echt een voorkeur) volgt het mooiste; in de spiegel kijken. Ik zeg iedere ochtend tegen hem ‘ga maar in de spiegel kijken!’. En dan staat hij daar hoor; heen en weer wiegend en te lachen naar zijn eigen spiegelbeeld. Wanneer ik aan hem vraag of hij nu mooi is, komt er een nog grotere glimlach en wordt er heftig ja geknikt.

Wanneer we in de middag, na het middagslaapje, naar mijn vriend gaan op zijn werk, hoef ik alleen maar te vragen ‘gaan we naar papa toe?’, en dan gaat hij druk op zoek naar zijn schoenen en zijn jas. Hij trekt nog net niet zelf zijn schoenen aan, en vaak moet ik zijn jas nog bij het traphek aan zien te krijgen, want hij is al onderweg. Sterker nog, hij klimt er nog net niet overheen. Gelukkig wacht hij wel keurig stilletjes op de trap wanneer ik de kinderwagen in elkaar zet (wat tegenwoordig een stuk handiger gaat met de nieuwe wagen) en dan kunnen we onderweg. Ik pak niet altijd de kinderwagen mee, we gaan ook regelmatig samen lopend er naartoe, of op zijn superstoere loopfiets. Dat ligt er maar net aan wat voor mij handig is op die dag. Eenmaal bij mijn vriend is het lachen, kwebbelen en helpen met de pakketjes te verplaatsen naar de voordeur; daar staan ze prima en hij heeft een hoop te doen iedere dag daarmee! En het maakt hem ook echt niet uit hoe groot de dozen zijn; hij zorgt er wel voor dat de dozen bij de voordeur staan.

En de avonden zijn ook zo veel gezelliger geworden. Na het eten en Facetimen met Opa & Oma nog even gezellig op de bank knuffelen en Pieter Post (jawel, alweer) kijken. Dan komt hij lekker tegen je aan liggen, je voelt gewoon dat hij rustiger wordt en echt klaar is om naar bed te gaan. Soms kietelt hij nog even (en er is niks schattiger dan een dreumes die je kietelt en daarbij zelf het ‘kielekielekielekiele’ geluid probeert te maken, wat dus ‘liedeliedeliedeliede’ wordt) en daarna kunnen we nog één keer verstoppen voor het luier verschonen en dan uiteindelijk toch met een slaapritueel van 3 uur naar bed. Goed, het slaapritueel hebben we inmiddels wel wat ingekort, maar het is toch best een aardige lijst die we iedere avond afwerken.

Ja, het is zwaar om ouder te zijn. Ik zal de laatste zijn die zal zeggen ‘oh joh, eitje. Dat doe je wel even tussendoor’ en ja, ik mis af en toe écht wel even de egoïstische me-time, waarbij ik op de bank kon hangen, de hele dag series kon kijken en me vol kon stoppen met alles wat ongezond was. Maar, om maar even in een cliché te vallen; je krijgt er zó veel voor terug. Een kereltje wat enorm happy is om papa en mama te zien, iedere keer weer. Dan kan de hele wereld elkaar verrot schieten, bombarderen, opblazen of wat ze dan ook weer voor nieuws hebben verzonnen; er is niks mooier dan je eigen kind zo happy zien. Ik zou het nooit meer willen missen, en voor geen goud inruilen.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: