Het leed dat een KDV heet..

Ik vind het moeilijk.. En ik niet alleen gelukkig, m’n vriend ook. En onze kabouter, voor hem is het dus al helemaal moeilijk, want het is hem niet uit te leggen..

Onze Kabouter gaat nu een maand naar het Kinderdagverblijf. Maar ik vind het enorm moeilijk om hem achter te laten. De wenmiddagen waren al heel lastig, maar dat is logisch. Voor het eerst met vreemde mensen, gaat mama ook nog eens weg.. En natuurlijk heel veel prikkels. Daarna de volle dagen, 2 dagen per week, en toen leek het iets af te nemen. Na een week wilde hij zelfs niet meer z’n schoenen aan doen, want hij was aan het spelen. Uiteindelijk heb ik er een half uur over gedaan om schoenen bij een dreumes aan te krijgen. Hij ging ook z’n slaapjes daar beter doen, was veel minder aan het huilen, dus we kregen er weer wat meer vertrouwen in dat we hier goed aan deden.

Maar gistermiddag toen we ‘m ophaalden.. Wat een hoopje ellende. Het weggaan vond hij weer heel lastig, bleef zich vasthouden aan me en wilde ook absoluut niet door de leidster overgenomen worden. Dus zowel hij als ik waren een hoopje ellende, daar kwam het op neer. Toen ik vervolgens ‘s middags kwam om hem op te halen, zat er een heel timide, stil en futloos jongetje. Wilde niet meer op z’n benen staan, kwebbelde niet, knuffelde overigens ook niet; bleef gewoon heel kalm zitten met z’n speen en z’n kroel. Heel vreemd, want ik ben gewend dat ‘ie of heel hard gaat huilen als ik er ben, of hij gaat kwebbelen en een soepstengel delen. Dit was op geen enkele manier normaal gedrag voor ‘m.

Goed geknuffeld, jas aan, schoenen aan, tas mee, en maar er vandoor gegaan met de kleine man. Boodschappen gedaan en zelfs daar kwam er geen kik uit. Pas op de terugweg in de auto, toen hij een molen zag, kwam er een geluidje uit en ging hij wijzen.
Thuis was het weer direct stil en ingezakt, totdat er, jawel, patatjes kwamen. Toen veerde hij gelukkig op, z’n eetlust was duidelijk ook niets mis mee en kwam er een beetje leven in; tot aan het zeggen van ‘patat’ aan toe. Trotse moeder meldt zich, mijn kind zegt patat. Totaal niet verziekt ofzo, heus niet.

Maar dan gaat het knagen… Doe je er wel zo goed aan, aan zo’n KDV… De leidsters daar zijn enorm lief voor hem, geen twijfel over mogelijk. Ze houden enorm veel rekening met zijn persoonlijkheid, blijven bij hem zitten om in slaap te vallen, laten hem Pieter Post kijken. En wat ook heel fijn is, het is goed voor zijn sociale contacten maar hij speelt hierdoor ook direct meer. Hij gaat al ‘brrrrrrrrmmmm’-end door het huis heen met al z’n auto’s, staat te dansen op Pieter Post (het intro muziekje) en is veel meer bewust bezig met woorden, en ook met dingen buiten te zien en aan te wijzen. Dus het is absoluut goed voor hem en zijn ontwikkeling, dat weet ik zeker. Maar de dagen dat hij overstuur raakt als we weg gaan en als hij dan zo timide en uitgeblust op de bank tegen me aan hangt… Dan vreet het aan me; want zo wil ik ons kaboutertje ook weer niet zien. Het moet een verrijking zijn, en niet ten koste van wat dan ook gaan.

Gelukkig staan m’n vriend en ik op 1 lijn wat dat betreft en kijken we het aan. Werkt het niet, dan werkt het niet en dan verzinnen we wel weer wat. Geen idee wat, maar dat is van latere zorg. Maar het Kaboutertje (nouja, inmiddels al een hele Kabouter) moet wel happy en gezellig blijven.

On the bright side; vanmiddag gaan we de kerstboom opzetten (oh jawel! Een neppe boom maar dat mag de pret niet drukken) en kerstversiering halen! Kabouter zijn eerste kerst, joehoe!



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Het leed dat een KDV heet..”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: