Het leed, dat UWV heet.

Zo, there, I said it. Het leed dat UWV heet. Ik zal de laatste zijn die zal zeggen dat we het in Nederland slecht hebben want we hebben echt een paar hele mooie vangnetten. Raak je je baan kwijt? Dan is daar WW en kan je naar werk zoeken zonder dat je een inkomstenbron mist. We hebben prachtig mooie toeslagen waardoor ouders hun kind naar de kinderopvang kunnen brengen zonder er aan failliet te gaan, en ook al is het eigen risico duur en wordt het steeds duurder bij de zorgverzekeraar; we kunnen wel in de meeste gevallen ons laten behandelen in het ziekenhuis zonder duizenden euro’s neer te moeten tikken; we hoeven dus niet een afweging te maken of we ons wel of niet laten behandelen tegen een of andere aandoening. Maar dan kom je alsnog bij het leed wat het UWV heet. De plek waar niet meer wordt gekeken naar wat menselijk is, maar ‘wat het systeem zegt’.

Ik heb altijd gewerkt, dat voorop gesteld. Ook toen ik mijn diagnose nog niet op papier had, maar ook nadat ik m’n rug op drie plaatsen brak en ook nadat ik m’n hartoperatie heb ondergaan; ik heb zo goed en zo kwaad als het kon gewerkt. Op de markt, in verschillende winkels, op callcenters, en ook nog als schoonmaakster in een bedrijvenpand. Ik wil niet mijn handje hoeven ophouden als ik nog zelf een steentje bij kán dragen aan de maatschappij. Helaas blijkt dat door m’n aandoening steeds lastiger. Ik ben op eigen initiatief gestopt met fulltime werken en terug gegaan naar part time werk. Dit bleek dit jaar ook niet meer mogelijk en ‘gelukkig’ kwam het niet verlengen van m’n contract mooi samen met het revalidatietraject. Iets wat ik nog steeds erg jammer vond, want het werk was absoluut leuk en ik had het er enorm naar mijn zin, maar het is zo. Sindsdien zit ik in de Ziektewet bij het UWV. Of nouja, ik kan al bijna spreken van ‘zat’. Niet omdat ik opeens op miraculeuze wijze beter ben geworden, maar omdat het UWV van mening is dat ik best weer mijn oude functie kan oppakken en zélf maar m’n reïntegratie moet regelen. En dat doen we dus maar. Maar ik heb gelukkig nergens een geheimhoudingsverklaring getekend en mag het dus prima hebben over het leed van het UWV.

De eerste arts die ik na maanden eindelijk een keer te zien kreeg presteerde het al om een kwartier te laat te komen en er geen excuses voor te maken. Terwijl een van de plichten die je hebt als je bij het UWV in het systeem raakt toch echt ‘kom uw afpsraken na’ is, maar blijkbaar geldt dat maar voor één richting. De betreffende ‘arts’ (kom ik later nog op terug) heeft een paar halfbakken vragen gesteld, kwam nog met de mededeling ‘Maar u heeft toch ook een kind? Had u tijdens de zwangerschap dan niet extra veel klachten?’ en was tevens van mening dat ‘revalidatie’ betekent dat je daarna weer genezen bent. Maar goed, mevrouw kon ook niet heel goed lezen, want volgens haar was dit al mijn tweede revalidatietraject en dat er nog een bladzijde twee aan mijn diagnose vast zat was ze blijkbaar even vergeten ofzo.

Ik kreeg een stempel, als ik het er niet mee eens ben mocht ik gerust even bellen en ik kon weer gaan. En héél veel succes werd me vooral gewenst en beterschap. Jongens, beterschap, serieus? Ik heb het even laten bezinken en de dag daarna direct gebeld, dat ik het er niet mee eens was, me niet serieus genomen voelde en dat ik niet fit om te werken was op de door hun vastgestelde ‘hersteldatum’. Was geen punt, ik zou een oproep krijgen van een andere arts en verder hoefde ik me nergens zorgen over te maken. Ik ging op advies van anderen eens zoeken in het BIG-register (je weet wel, het register waar iedere arts, verpleegkundige, assistente of anderzijds medische specialist in komt te staan na het behalen van de opleiding) en wat bleek; die trol stond geeneens in het BIG register. Gelukkig kon het nog veel erger; mevrouw belde me ook nog even op om me te mededelen dat ik geen vrije artskeuze heb maar dat ik dan maar overgedragen ging worden aan een andere arts. Voorzien van 50x ‘euhhhhmm’ in het gesprek. Zo vaak zeg ík geeneens ‘euhm’ en ik doe me geeneens voor als arts. Maar goed, misschien spreekt ze niet zo vaak voicemail berichten in, dat kan. Na dat ik drie (!) dagen op het bewuste telefoontje heb moeten wachten namelijk, heb ik de telefoon niet meer opgenomen. Moet je maar terugbellen wanneer je zegt dat je terug belt, doei.

Afijn, er kwam een nieuwe oproep met een nieuwe arts. Maar, wat een giller; het planbureau vertelde me dat ze me helaas niet bij de eerste dokter konden plaatsen, want die was op vakantie. Komt dát even mooi uit, ik zou ook namelijk niet meer naar die dokter terug hoeven! Goed, nieuwe afspraak, arts opgezocht in het BIG Register en jawel, dit was daadwerkelijk een arts. Fijn, dat biedt iets meer vertrouwen en toen kreeg ik een beetje het gevoel dat het nu goed zou komen; ik zou gehoord worden en eindelijk zouden ze snappen dat ik geen luiwammes ben die dat gratis geld wel lekker vindt zo.

Had ik dat even verkeerd ingeschat zeg. Ook deze mevrouw kwam een kwartier te laat (zit het UWV in een eigen tijdzone ofzo) en ook hier kon er weer geen excuses vanaf. Zal wel etiquette zijn van het UWV ofzo. Geeft verder niet. Afijn, deze arts ging ook nog een paar keer door over dat ik niet zo moet kijken naar wat ik niet kan, en dat ik nu niet onder behandeling van een medisch specialist stond en dat ze me dus niet in de ziektewet kon houden. Dat ik aan de pijnstilling zit, m’n eigen huishouden niet volledig kan doen (iets met drie taakjes op een dag kunnen doen) en dat ik op papier ook überhaupt chronisch ziek ben en dat ik daar nou eenmaal niet voor in een ziekenhuis hoef te liggen leek blijkbaar van onderbeschikt belang. Ik kon bezwaar aantekenen, of het gewoon toch proberen en als het niet ging weer terug de ziektewet door me weer ziek te melden. D’r collega was volgens haar wel degelijk arts, maar toen ik zei dat ze niet in het BIG register voor kwam moest dat wel aan het BIG register liggen. Dat geloof je toch zeker zelf niet; je betaald duizenden euro’s aan studie en dan laat je het BIG register (wat toch vertrouwen moet opwekken) een foutje maken. Sorry, maar als ik een godsvermogen aan m’n studie had uitgegeven zou ik iedere dag naar m’n eigen naam in het BIG register kijken. En toen kwam echt de meest briljante tip die ik ooit heb gehoord; En zorg een beetje goed voor uzelf he mevrouw, fijn weekend!

No shit Sherlock! Jeetje, nu ik weet dat ik goed voor mezelf moet zorgen weet ik precies wat me te doen staat en word ik helemaal beter. Ongelofelijk, dat ik daar zelf niet aan gedacht heb zeg. Tip van de dag jongens! Geef die vrouw een lintje!

En dit weekend brak ik. Ik was moe, ik was het zat, ik was op. Het is zó oneerlijk. Omdat ik al die tijd m’n best heb gedaan, wordt er nog net niet gezegd ‘eigen schuld, had je je maar gelijk ziek moeten melden na je diagnose’. Ik had me met m’n fulltime baan namelijk ziek moeten melden en dan hadden ze van alles voor me kunnen betekenen, maar nu blijkbaar niet, volgens het systeem. Die mensen zouden gewoon eens thuis moeten komen kijken. Die zouden eens langs moeten komen, als ik door alle frustratie, onmacht en pijn huilend op de bank zit, met een peuter van twee naast me die me knuffelt en zegt ‘Mama is au, kommaar’ en me een schouderklopje geeft en over m’n rug wrijft. Terwijl m’n vriend machteloos alleen maar kan toekijken en kan zeggen ‘zal ik een Tramadol voor je pakken’ omdat dat het enige is wat ‘ie kan doen op dat moment. Waarom snapt mijn peuter van 2 verdorie beter wat er aan de hand is dan al die duurbetaalde ‘artsen’ van het UWV?

Het gaat overigens over ‘verzekeringsartsen’. En inmiddels weet ik ook dat er heel veel fouten gemaakt zijn en dat de betreffende ‘arts’ dit niet eens mag bepalen in d’r uppie, maar ik ben het vechten zo gruwelijk zat. Ik kan het niet meer opbrengen om nog in bezwaar te gaan, om er iemand bovenop te zetten die het allemaal voor me gaat uitzoeken. En dus ga ik weer op zoek naar werk, op advies van het UWV.

Bij deze hoop ik dat iemand van het UWV dit leest, het oppakt en dit aan de betreffende artsen kan doorgeven; ik hoop maar zó dat ik geen onherstelbare schade oploop omdat ik van jullie maar ‘gewoon moet gaan werken, misschien knap ik er van op’. Want die onherstelbare schade kom ik bij jullie verhalen.

Maar op dit moment ben ik klaar met vechten. Ik ben klaar met me ziek voelen, me tot een stressballetje op te vouwen en zelfs niet meer te kunnen genieten van ons lieve knappe ventje.

Het lijkt voor de buitenwereld misschien wel zo, maar ik ben even niet zo gelukkig. Gelukkig heb ik een kereltje rondlopen die me weer een beetje geluk en moed geeft en een hele lieve vriend (en kat). Als ik dat niet had gehad, had ik ermee opgehouden. Maar ik heb iets heel moois om voor door te gaan, en dus ga ik door.

 

On the bright side; ik heb woensdag een sollicitatiegesprek. Best grappig. Goed karma denk ik dan maar.



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Het leed, dat UWV heet.”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: