Het lief & leed, wat een KDV heet (2)

Waar ik eerder niet zo zeker ervan was of het kinderdagverblijf nou zo’n goed idee was, en of hij er wel kon aarden, ben ik daar nu helemaal op terug gekomen. En echt, ik kan het iedereen aanraden. Wat onze kabouter daar leert en oppakt, behalve zo’n beetje ieder griepvirus, lees je in deze blog!

Ja, ik geef het toe. Eerder was ik iets terughoudender wat betreft het kinderdagverblijf. Ik voelde me een ontaarde moeder, vond het totaal niet fijn om hem achter te laten, en hij vond het ook niet leuk om achtergelaten te worden. Maar daar ben ik enorm op terug gekomen. Waar we eerst dachten ‘dit wordt niks, we kijken het aan maar ik denk dat we hem er weer af halen’ is het omgedraaid naar een ‘we zouden bijna overwegen om hem nog een dagje erheen te brengen, voor zijn eigen plezier’. Want onze kabouter is zo gegroeid, en het is zo fijn om hem daar bezig te zien!

In het begin was het heel lastig hoor. Hij was net één, en kwam daardoor net in een bui van eenkennigheid. Maar wie had er besloten dat hij naar het kinderdagverblijf ‘moest’?  Ja, dat leek mij blijkbaar handig. En daar ben ik de eerste twee maanden echt héél hard op terug gekomen, want ik zat mijzelf echt op te vreten. Het huilen was echt hartverscheurend en ik huilde zelf ook gerust een potje mee. Mijn Ali-aankopen zijn nog nooit zo frequent geweest als in die periode, want ik voelde me een wrak en ‘s werelds meest slechte moeder. Voor alle twijfelende moeders, of moeders die nu in de ‘help ik laat mijn kind huilend achter’ fase zitten; niet twijfelen of je het juiste doet. Dit is een hele goede stap. Niet alleen voor je kind, maar óók voor jouzelf.

Ja, die eerste twee maanden waren dus lastig. Maar dat werd vanzelf makkelijker. Het is natuurlijk wel heel belangrijk om een kinderdagverblijf te vinden, wat goed met je meedenkt, en waar je echt het vertrouwen hebt dat ze fijn met je kind om gaan, en goed kijken naar wat zijn behoeftes zijn. Een plek waar genoeg individuele aandacht is. Maar dat zat hier wel goed. En naarmate de tijd verstreek, zag ik onze kabouter veranderen, in enorm positieve zin. Hij werd steeds zelfverzekerder, en het was ineens niet meer zo erg dat mama & papa weg gingen; er waren hier namelijk echt su-per-veel auto’s, vliegtuigen, en ze hebben zelfs een hele grote spiegel! Wat er uiteraard weer voor zorgt dat je nog meer moet huilen als moeder zijnde. Als je kind je mist is het niet goed, maar als ze je niet missen is het helemaal rampzalig. Maar dat is niet het enige wat zo fijn is aan het kinderdagverblijf. Ze leren daar ook ritmes. Door iedere dag, rond dezelfde tijdstippen dezelfde activiteiten te doen, krijgen ze ook tijdsbesef. Iedere ochtend rond dezelfde tijd doen ze sap met een tussendoortje. Ze mogen kiezen wat ze op hun cracker willen en er wordt écht naar ze gekeken. Op dezelfde tijd het middag eten, en ‘s middags rond dezelfde tijd hun fruit. Ze leren op die manier waar ze aan toe zijn.

Over aan toe zijn gesproken; wanneer ze merken dat je kindje wijs genoeg is om naar de ‘volgende’ groep te gaan, wordt er niet pietluttig gedaan over de leeftijd en of ze wel oud genoeg zijn. Als je kindje meer uitdaging en prikkeling vraagt, en de ruimte is er, dan gaan ze gewoon over naar de volgende groep. En ook dit gaat weer met wendagen, omdat ze begrijpen hoe belangrijk het voor je kind is om die stabiliteit te hebben. En ook hier wordt datzelfde ritme aangehouden; maar nu met veel leuker speelgoed tussendoor! En natuurlijk het buiten spelen, boekjes lezen, knutselen maar ook veel nieuwe dingen leren. En zo komt je kind ineens thuis, en kan hij het dansje van nijntje meedoen. Iets wat ik zelf niet zo snel op was gekomen, maar zij gelukkig wel daar!

En niet alleen leert hij dus dansen, zingen, en het verschil tussen rood en blauw, of smeerworst en hagelslag; hij leert ook voor zichzelf opkomen. En dat vind ik zó goed, want hoe wil je je kind dat leren als hij weinig in aanraking komt met leeftijdsgenoten? Zo was hij voorheen echt wel een beetje timide, en het zal inmiddels ongetwijfeld ook de leeftijd zijn, maar als iemand zomaar iets van hem afpakt, of hem een duwtje geeft, durft hij gerust het terug te pakken en met luid commentaar (‘Nee, Nee, Nee!’ roepend) duidelijk te maken dat hij dat níet eerlijk vind, of wel even een duw terug te geven. Natuurlijk mogen ze niet slaan, en dat leren ze ook absoluut, maar ze mogen wél voor elkaar opkomen. Heel eerlijk, dat had hij thuis niet zo snel opgepakt, want zoveel kinderen wonen er niet naast ons (zeg maar gerust; geen buren) en tja, onze kat is heel lief, maar geen partij voor onze kabouter; die stort zich namelijk gewoon bovenop die kat en dan heeft de kat toch écht verloren.

Hij komt er iedere keer weer wijzer, en vrolijker van terug. En ik vind het heerlijk om te horen wat hij die dag weer heeft uitgespookt. Hoe hij als grappenmaker deed alsof hij heus niet moe was, zodat hij met de peuters kon buiten spelen. En hoe hij, wanneer de leidsters fruit snijden voor het fruithapje, hij altijd alvast wat fruitstukjes mag snoepen terwijl de rest nog slaapt. Maar wat ik helemaal fijn vind, is dat ik op die twee daagjes dat hij naar het kinderdagverblijf is, wat tijd heb voor mijzelf. Ik hou met m’n hele hart van ‘m, dat absoluut, maar soms is het ook fijn om een dagje géén dreumes om je heen te hebben, zodat je zelf ook weer een beetje kunt groeien. Dat werkt ook weer voor mijn socialisering, want daar ontbreekt het zo af en toe wel aan…

Maar bovenal vind ik het geweldig om te zien, hoe hij er zo van groeit. Hij heeft daar al zoveel dingen geleerd, die je niet kunt benoemen omdat je niet weet hoe je het moet omschrijven of wát hij nou exact heeft geleerd, maar waarvan je weet dat hij ze thuis niet geleerd had.

En wat je er nog meer van oppakt? Ieder rotvirus wat je ook maar op kunt lopen. Het is echt ongelofelijk, maar we hebben gewoon een ruime 2 maanden met de griep gelopen, om elkaar constant weer opnieuw aan te steken. En wanneer dat dan heel eventjes over is, krijgen ze ineens zesde ziekte. Een van de 500 vlekjesziektes die je als kind oploopt. Tenzij je Rachelle heet; dan heb je blijkbaar geen zesde ziekte gehad, waardoor je zelf na een paar dagen ineens onder de rode vlekken zit, die met geen berg foundation weg te krijgen zijn. En als je dacht dat dat alles was; wanneer je het niet verwacht heerst er ineens krentenbaard. Je weet wel, dat vreselijk besmettelijke virus waarvan ze óók weer onder de vlekjes zitten die zelfs open kunnen springen en kunnen ontsteken. Aangezien je zelf net de zesde ziekte hebt gehad, en je je dus niet kunt herinneren of krentenbaard ook zoiets is wat je maar één keer kunt krijgen en daarna nooit meer, en óf je het überhaupt hebt gehad, krijg je al jeuk bij de gedachte en hoop je bij ieder vlekje dat het ‘toch niet waar is’. Geen nood, zolang je geen knijpfruitjes deelt en z’n spenen 4 keer per dag uitkookt is er niets aan de hand. Maar het schijnt dat dat hele immuunsysteem met een jaar of twee helemaal op orde is. Dan krijgen ze niet zo snel meer een griepvirus, hooguit een hele vieze snotneus. Zo’n vieze, slijmerige groene snottebel die er telkens uithangt, ranzig. Met een jaar of 2 dus. Zo’n beetje 24 maanden… Dat betekent dat we de komende 5 maanden ons nog even he-le-maal schrap kunnen zetten en ons suf kunnen kopen aan alle weerstand oppeppers die er te vinden zijn.

Dan kan ik me daarna blauw betalen aan EHBO zalf, want dan zal hij ongetwijfeld dagelijks overal van af vallen, minstens drie keer per dag een bal tegen z’n hoofd aan krijgen, en mag ik ook een geldboom zoeken voor spijkerbroekjes, omdat hij ongetwijfeld overal gaten in gaat ‘sliden’. Maar ook dat hoort erbij, en ook dan hou ik van ieder moment met onze kabouter thuis, maar ook op het kinderdagverblijf.

En hulde aan de leidsters die met zijn tweetjes toch zo’n 6 tot 8 dreumessen onder controle weten te houden, iedere dag weer. Ik ben iedere dag weer blij dat ik de dag met één dreumes heb overleefd. Soms twee, maar dat is weer een verhaal voor later; de dag dat ik besloot dat ik bést kon oppassen op kabouter’s vriendinnetje.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: