Het voorjaar staat voor de deur!

Het voorjaar; de klok gaat weer een uur de andere kant op, het wordt langer (en eerder) licht, overal worden kleine babydiertjes geboren, en je krijgt weer ‘summer feelings’. Maar wanneer je moeder bent, komt daar nog een extra ‘herkenpunt’ bij; je weet dat het voorjaar voor de deur staat, als je dreumes hyperactief wordt…

Ja, het is echt zo. Het voorjaar staat voor de deur, en dat betekent dat het héél normaal is om als dreumes van ‘al’ 16 maanden…

  • Als een gek door het huis te rennen. Bij voorkeur joelend, gillend, keihard lachend, met je handen in de lucht en jezelf vervolgens schaterlachend op het tapijt laten vallen, om daarna over de vloer te rollen.

Ik maak geen geintje; bovenstaande is vaste kost. Zowel ‘s morgens bij het wakker worden, na het ritueel van “Nee lieverd, nu nog even niet, mama wil nog even slapen, kom we gaan nog even knuffelen” moet namelijk eerst al je nachtrust eruit gerend worden. Luier verschonen is hét signaal om even keihard als een malloot door het huis te rennen, al je speelgoed direct al uit de kisten te pakken en als het éven kan, ook alvast je loopfiets te pakken om daar ‘even’ mee door het huis te crossen. Lachuh!

Datzelfde doe je uiteraard ook rond een uur of 10, net voor je dutje eigenlijk. Ook dan is het zaak om hier heel, maar dan ook echt heel hard bij te gillen, lachen, en mocht je hem te pakken krijgen; de kat hier ook bij te betrekken. Su-per leuk als je moeder (ik dus) dan namelijk besluit dat de kat best even lief kan komen liggen op de grond (Poes aaien, kom maar, doe maar zachtjes, dat vind Sok heel fijn, lief van jou zeg!) en jij je dan op de kat kan storten, je armen om de kat heen doet en denkt dat je de kat op kunt tillen en mee kunt nemen (dat lief van jou, 1 zinnetje geleden, sloeg dus op de kat. Die is heel lief, dat hij mij dit allemaal vergeeft. Sorry Sok.)

En na zo’n slaapje (wat ongeveer anderhalf uur duurt, want tja, je hebt zó veel te doen als dreumes) ga je gewoon wéér rennen. Je propt even snel je lunch naar binnen, die beker melk heb je eigenlijk al geen tijd meer voor, want je moet rennen, en echt héél hard. Dit is het moment waarop je als moeder zijnde dus besluit een laag foundation over je hoofd heen te smeren (wat in alle haast nog even fijn nagedaan wordt door je mini-me), je jas aan te trekken (wat bij je mini-me wel heel makkelijk gaat, want hij had voor het gemak zelf alvast zijn jas, schoenen, sjaal, fiets, tas, jouw tas én je sleutels gepakt) en met ‘m naar buiten te gaan. Zo. Dan klinkt dat gegil toch een stuk minder hard, zo tussen die paar muren. Vervolgens kan je er zelf achteraan rennen, want ‘nee, je mag niet in de modder gaan liggen’.

En dan denk je (nouja, hoop je, verwacht je) dat je kind dan wel z’n energie kwijt is.. Hahahaha, think again. Wanneer het avondeten op is (lees; broodje, avondeten, toetjes, en dan bij voorkeur twee, en nog wat fruit of knijpfruit), heb je méér dan genoeg energie over om nog één mooie ereronde te doen. Nog één keer op je fiets door het huis te crossen, van de woonkamer één groot slagveld te maken, al je boekjes uit de kast te trekken om vervolgens neer te storten voor de bank.

Maar wel lekker uitgeput in bed.

Goed, dat was dus één teken waaraan je merkt dat het voorjaar voor de deur staat.

  • Puntje nummer twee; we eten als een bootwerker.

 

We, ja. Want om bovenstaande bij te kunnen houden, redt je het als moeder niet op een paar crackers, 3 paaseitjes en een paar blikjes RedBull. Slecht voorbeeld, ik weet het. Maar goed, daar gaat het nu (gelukkig) even niet over. Dat kleine hyperactiefje (wat in tegenstelling tot mijzelf trouwens niet teveel suiker binnen krijgt, even voor de duidelijkheid) begint ‘s morgens al met het verwerken met zo’n beetje je halve broodtrommel. Tegen de tijd dat het middag is, is hij begonnen aan de trommel zelf als je niet oplet. De hoeveelheid water, melk, en soepstengels zijn niet aan te slepen, en ik hoor in mijn achterhoofd het consultatiebureau al (‘u moet wel de eet en drink momenten beperken hoor tot maximaal 7x per dag’.. Als ik me daaraan houd, kan ik hem na 12 uur in de middag niks meer geven ben ik bang). En nee, gek genoeg mankeert hem helemaal niks, geen rare ziektes, infecties, lintwormen die om het hoekje komen kijken waar in gódsnaam dat eten is gebleven, maar hij heeft gewoon vreselijke honger. Nu ik net zo veel beweeg als hij, snap ik wel waarom hij constant honger heeft; deze hoeveelheid beweging heeft een olympisch paard geeneens. Afijn, hij eet dus het liefst een kwart van de supermarkt leeg, en zelf moet je ook maar iets naar binnen zien te proppen. Ik weet inmiddels wel dat ik een prachtig verborgen talent heb; ik kan ongezien paaseitjes en koekjes eten als een pro; ik zal ook wel moeten, want hoewel hij echt geen teveel aan suikers binnen krijgt, heb ik toch echt wel een suikeroverschot nodig wil ik dát bij kunnen houden.

 

  • Last but not least… We zijn vroeger wakker. Een stuk vroeger.

Zeg maar gerust, een uurtje of 6. Want ach, we horen buiten vogeltjes fluiten, dan móet het wel later op de dag zijn, en dan heb je toch minstens 2 rondes aan energie in te halen en 4 eetrondes. Die IKEA verduisterende rolgordijnen helpen hier trouwens niet echt aan mee; zo verduisterend zijn ze niet. Maar dat kan ook te maken hebben met die dreumes die heeft ontdekt dat hij vanuit zijn bed nét bij de gordijnen kan, om vervolgens met de gordijnen te wapperen, naar mensen te gillen en te zwaaien (krijg nou wat, ik ben als kabouter zijnde niet de enige die om 6 uur wakker is, er zijn mensen die dan al moeten werken) en de molen te ontdekken (die je toch echt gisteren voor het laatst gezien hebt, maar om 6 uur is dat wel het állermooiste wat je óóit hebt gezien) om hard te roepen ‘draaien draaien!’. En dat weet hij allemaal in een kwartier te proppen, zodat het kwart over 6 is, de kabouter klaarwakker in opperbeste stemming, en jij dus ook klaarwakker.

In iets minder beste stemming, want tja.. Jij bent wakker. Want de natuur heeft bedacht, dat je als moeder zijnde nooit meer superdiep hoeft te slapen; waarom zou je, waar heb je in hémelsnaam diepe nachtrust voor nodig. Als vader zijnde is het een groot talent trouwens, superdiep en vast slapen. Geen problemen aan de linkerkant van het bed.

Dus hoera, het is voorjaar! Weet je hoe ik dat weet?

Mijn dagen zijn 4 uur langer geworden!

Ze begonnen namelijk normaliter om 8 uur, en eindigden om een uur of 9, met tussen de middag nog even een dutje van een uur.

Inmiddels begint de dag om 6 uur (met wat mazzel), moet ik dat dutje over slaan, maar ben ik blij als ik de 9 uur überhaupt red. En zie daar; een dag die verlengd is met 4 uur.

De winter was zo slecht niet. Koud, maar de dagen waren wel korter.
Maar ondanks de chronische vermoeidheid, het vogelnest op m’n hoofd, het oogpotlood wat iedere dag kwijt is, en het feit dat in je eentje douchen of naar de wc gaan een luxe is tegenwoordig, vind ik die 4 uur die ik extra heb met m’n kabouter heerlijk. Toch wel fijn, dat voorjaar.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Het voorjaar staat voor de deur!”

  • Nog steeds heerlijk om te lezen Rachelle! Hoop echt dat je ooit een mooie bladzijde in een tijdschrift krijgt… 🙂 die verdien je gewoon!
    Zo leuk geschreven, ook als niet-moeder (wel als kdv leidster) heeeeel herkenbaar.
    Grappig en realitisch met een knipoog naar het leven als super mum. Knap hoor!
    Keep up the goodwork!

    Groetjes Bianca (HE 2016 ;))

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: