Ik ben van de potjes af.

Jazeker. Waar ik eerder nog wegliep met de kant en klaar potjes van Olvarit en allerlei andere merken, krijgt onze kabouter inmiddels toch écht alleen maar vers en goed gekookt eten. De knijpfruitjes en yoghurtjes krijgt hij nog wel, wanneer hij daar trek in heeft (al wordt dat ook steeds minder) maar de opwarm maaltijden hebben we afgezworen. En dat ongezonde eten (lees: patatjes!) doen we ook steeds minder. Hoe dat komt, en hoe dat nu bevalt, lees je nu!

Ik schaam me er best een beetje voor om dit nu te moeten bekennen, maar ik durf zomaar te zeggen dat ik onze kabouter op een gegeven moment echt te snel een potje gaf. Want tja, het is lekker makkelijk, ik ben geen keukenprinses, het kost niet zoveel tijd als hij nú eten wil en ja, die potjes, dat zal toch gezond zijn? Genoeg kinderen die er groot mee worden toch?

Nu was het zo dat op een gegeven moment ik merkte aan onze niet-zo-uk dat zijn nagels minder stevig werden. Ze scheurden vrij snel, brokkelden makkelijk af, en ik kwam er tot mijn grote verbazing achter dat hij onder zijn teennagel een tweede nagel kreeg, heel bizar. Wat er toen dus gebeurde was dat de bovenste nagel op een gegeven moment omhoog wipte (gelukkig niet bij de nagelriem!) en op die manier makkelijk scheurde (soms iets te ver, met als resultaat een bloedende teen) en er daaronder dus écht een gloednieuwe nagel zat. Een rondje google maakte me niet geruster, maar dat had ik kunnen weten, ik heb er nota bene over geblogd, over dokter google en alle wijsheden. Daardoor kwam ik op allerlei oorzaken uit. Van een vitaminegebrek, tot aan problemen aan de nieren, longen, hart, lever; nouja zo’n beetje alles wat ook maar een risico kan lopen op schade, kan je dan ineens zien aan je nagels. Daar werd ik dus niet echt geruster op, gezien mijn geweldige medische historie, terwijl ik wíst dat onze kabouter gezond was. Hij was in het ziekenhuis na zijn geboorte een paar keer helemaal nagekeken (zelfs nog extra vanwege mijn hartafwijking, maar ook omdat ze dachten iets aan z’n nieren te zien. Iets wat vanzelf over ging Godzijdank) maar er was niks op of aan te merken aan ‘m. Zelfs z’n vitamine D was keurig op orde volgens het bloedonderzoek. Best grappig aangezien ik constant zijn vitamine D vergeet te geven, maar goed.

Je gaat dus overal aan twijfelen. Ligt het dan aan de Vitamine D? Krijgt hij teveel suikers binnen? Moet hij meer drinken, meer vezels eten, meer melk drinken? Omdat je niet weet waar het vandaan komt, maar ook niet wéér met de zoveelste vraag bij de huisarts wil komen ga je zelf eerst maar je riedeltje af. En dan begin je met de meest voor de hand liggende dingen; je begint weer trouw Vitamine D te geven, maar daar wordt het niet beter van. Goed nieuws dus; daar kan het niet aan liggen en ik kan dus met een gerust hart weer zijn vitamine D vergeten te geven (jaja, shame on me). Maar toen ik verder na ging denken… Door de langere dagen (vriend met eigen zaak, laat thuis, we eten dus laat) en mijn vermoeidheid en niet zo geweldige keukenskills kwam het bij zijn avondeten vaak op een potje aan. Gelukkig heb ik dus hele lieve schoonouders die vaak langskomen (minstens een keer per week en regelmatig vaker dan dat ook wel) die dan heel lief (en lekker!) koken waardoor het potjes-eten wel enigzins beperkt werd (hij eet immers 2x per week warm op het kinderdagverblijf, opa en oma komen 1x per week en koken, dus dat zijn al 3 dagen met vers eten), maar als ik héél eerlijk moet zijn…. Waren er van die 4 dagen die er dan over bleven misschien wel 1 dag die met patatjes of pannekoeken gevuld werden…. En dan nog 1 of 2 dagen met, jawel, potjes. Toen dacht ik; als we dát nou eens anders gaan doen.

Nu moet ik ook zeggen, dat nu ik wat meer structuur erin krijg, het koken ook iets makkelijker gaat dan voorheen; het kookt een stuk makkelijker als je aanrecht leeg is, je koelkast vol is, en je tenminste overeind kan blijven staan, dat helpt allemaal absoluut mee. En nu we alles wat beter verdeeld krijgen, heeft mijn vriend ook weer lol in het koken en puf ervoor, waardoor ook dát gemakkelijker gaat. En dus gingen we steeds vaker vers koken. Dit houden we nu al een goede poos vol, en het was me al opgevallen; geen last meer van scheurende nagels, brokkelende nagels of wat dan ook. Sterker nog; ze groeien harder dan ooit en ik moet ze constant knippen en vijlen. Wat écht superhandig gaat met een kind dat als hij het nagelschaartje alleen al ziet besluit om een soort koprollen en salto’s te maken (ik knip inmiddels dus zijn nagels in zijn slaap, hahahaha, mama is slimmer!), maar goed, dat het zo vaak nodig is, betekent wel dat er iets een stuk beter gaat in zijn gezondheid!

En dus houden we dat koken maar vast. Tuurlijk, sóms komt er echt wel iets uit een zakje. Een zak biologische soep bijvoorbeeld, of een Iglo kant en klaar roerbak maaltijd. Maar dat lijkt me nog altijd honderd keer beter dan een olvarit potje. Dus ja, ik moet inmiddels wel toegeven dat die potjes wellicht helemaal niet zo denderend zijn als ik zelf had gedacht. Ik zal niet zeggen dat ze slecht zijn hoor, absoluut niet! Maar ik merk wel het verschil bij onze peuter (of dreumes, verdorie, hoe noem je ze nou met 21 maanden?). Ook qua energie merk ik overigens verschil, en zijn humeur ook. Hij is al weken lang vreselijk vrolijk, aanhankelijk, knuffelig en het leven is één groot feest. Giechelen, juichen, en zelfs een beetje hyper. En dat zonder teveel suikers. Hij wil weer heel veel spelen en is niet meer zo loom.

Dus dat we het roer om hebben gegooid, is voor hem heel goed geweest. En voor ons trouwens ook. Inmiddels hebben we zelfs besloten ,dat als ik junkfood wil eten, dat ik dat dan lekker zelf moet eten. Tussen de middag ofzo, in mijn eentje. De afgelopen 5 jaar dat ik nu samen ben met mijn vriend is hij namelijk de enige die aan is gekomen in de relatie, en dat is niet zo eerlijk voor ‘m. En dat alleen omdat ík trek heb in ongezonde troep en hem dan erin meetrek (aaah joh… één kroketje) met als gevolg; samen eten tot de pijngrens. Met dat verschil dat hij er weer een kilo bij krijgt die hij er weer af moet zweten en ik er een halve kilo van afval. En nee, er zit geen lintworm van een kilometer verstopt, dus waar dat eten blijft… Ik zou het niet weten…

Maar, we zijn eruit. Gezond en vers koken blijft toch het beste, en ik heb er nu ook de resultaten van gezien. En ik? Ik moet me maar eens gaan verdiepen in koken, recepten en héél veel oefenen. Misschien dat ik maar eens wat kookboeken moet gaan aanschaffen… Shit hey, ik word zooooo burgerlijk… 😉



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: