Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk…

Ik ben behoorlijk vrolijk, zo vrolijk was ik nooit!

Hele bekende woorden, die volgens mij íedereen wel kent. De afgelopen week heb ik echt een paar geluksmomentjes gehad. Natuurlijk ook afgewisseld met een paar “exorsist-kind” momenten, maar hey, je kan niet alles hebben. Toch vind ik het belangrijk om een paar van deze geluksmomentjes met jullie te delen. En oké, ook die rotmomenten, maar dat is puur omdat nieuwsgierig ben of jullie peuters ook deze fases door zijn gegaan. En hoe andere moeders deze fase hebben overleefd.

Gejuich als je thuis komt van je werk

De gigantische glimlach, de knuffel, en het gejoel als je thuis komt van je werk en je peuter is dolblij om je te zien. Ja, daar word ik echt heel erg blij van en geeft me ook echt het gevoel dat hij nog steeds blij is om me te zien, iedere dag weer. Natuurlijk weet ik dat hij blij is om me te zien, maar het is een enorm fijne bevestiging. Zolang m’n zoontje nog roept ‘mama, je bent er weer!’ na slechts één dagje werken, weet ik dat de opvoeding ergens nog meer dan goed gaat 😉

Iets minder leuk; niet meer willen slapen

De keerzijde is echter wel dat hij dus niet meer in z’n eigen bed wil slapen. Ik heb nog niet kunnen uitvogelen of dat nou een sprongetje is, een leeftijds-dingetje is, of dat hij misschien spoken ziet? Of misschien moet hij wel dusdanig wennen aan het feit dat ik nu ook aan het werk ben, hoewel hij daar weinig van merkt omdat hij dan toch op de kinderopvang is. Toch merkt hij misschien dat het wat anders dan voorheen is. Dat zorgt ervoor dat hij ‘s avonds niet zonder morren meer naar bed gaat; hij wil tegen me aan blijven hangen op de bank en samen TV blijven kijken. Ik merk wel dat ik dat heel lastig vind; aan de ene kant wil ik tijd voor mezelf, maar aan de andere kant; hij wordt dan zó verdrietig dat m’n hart gewoon breekt.

Het is geen boosheid, geen onwil, maar hij wil gewoon echt tegen me aan blijven liggen. Uiteindelijk settelen we dus voor ‘blijf maar tegen me aan liggen’ en uiteindelijk hijs ik hem dan (iets later dan de bedoeling is) naar zijn eigen bed, om daar nog even samen met ‘m te liggen tot hij in slaap valt. Vast niet de ‘verantwoorde’ manier, maar ik vind het gewoon echt zielig als hij zo verdrietig is. Omdat hij het nog niet goed uit kan leggen wil ik hem ook absoluut niet lang laten huilen. Het zorgde vorige week alleen wel voor een een aantal ellendig lange dagen achter elkaar. Voor zowel hem, als voor ons als ouders.

‘s Morgens op m’n verjaardag wakker gezongen worden

Ondanks de hele pittige avonden en ook de hele rottige nachten (om half 12 je peuter uit z’n bed halen en toch maar tussen ons in leggen is echt een domper op de nachtrust) wachtte me zondagochtend wel een hele lieve verrassing; blijkbaar had dat kleine hoofdje ergens onthouden dat ik jarig was en het eerste wat ik die ochtend dus hoorde was “Heppie Bursday joe joe!”. En blame it on the hormonen, maar ik kon nog net een huilbui voorkomen want ik werd daar echt intens gelukkig van. Zo’n lief en klein stemmetje wat dan met volle overgave dat liedje zingt. Gevolgd door een ‘mama, hou van jou’ en een dikke knuffel. Wat kan je je nou nog meer wensen als moeder zijnde? M’n liefde van m’n leven houdt van me, en m’n kind houdt net zo veel van me (of, zo mogelijk, nog meer).

Hoewel ik verder nooit wat met m’n verjaardag doe (oké, vorig jaar wel maar dat is bijzaak, toen werd ik een kwart eeuw) voelde ik me toch absoluut jarig. Ik kreeg voor m’n niet-verjaardag (maar wel voor moederdag 😉 ) een gigantisch chocoladekunstwerk van m’n twee knappe en lieve mannen en m’n schoonouders kwamen ook op visite met een hoop gezelligheid, hulp in en om huis, een fijne planning voor volgende week (altijd handig haha) en natuurlijk gewoon een hoop liefde. We hebben gezellig chinees gegeten (het is pas feest als de chinees is langsgeweest) en zo vloog de dag voorbij.

Inmiddels ben ik moe, maar wel intens gelukkig. De nieuwe week is weer in volle gang, ik moet weer een hoop online & offline doen maar ik doe het allemaal met plezier en liefde. Zelfs het verschonen van de luieremmer, het draaien van de zoveelste was en het ‘inplannen’ van me-time.

Het enige wat ik kan zeggen; geniet van elkaar. Geniet van de kleine kusjes, de liedjes en de knuffelmomentjes.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk…”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: