Ik heb zijn middagdutje nog nodig!

Vast geen onbekend iets voor veel moeders; eerst gaan ze van 100 slaapjes per dag, ineens naar 2 of 3 slaapjes per dag, dat bouwt daarna af naar 1 slaapje per dag (lees: ze stoppen gewoon met dat 2e en 3e slaapje; aan jou de eer om uit te zoeken wanneer je ze dan het beste kan laten slapen) en daarna komt er ineens een leeftijd (al hoop ik op een fase of ‘bui’) dat ze het slapen ineens he-le-maal niet zo nodig meer vinden. Maar eh, lieve peuter; ik heb jouw middagdutje wél heel hard nodig!

Ik ben twee en ik zeg nee, dus ook tegen mijn middagslaapje

Zo leuk joh, die peuterpubertijd. ‘s Morgens gaat alles nog wel prima hoor, maar dan is hij net wakker natuurlijk, lekker uitgeslapen (hij wel, ik wat minder), en nou ja, niks aan de hand eigenlijk. Je gaat lunchen, en daarna komt het; de dip. Hij hangt dan een beetje tussen ‘ooooh ik ben moe ik ga slapen’ en ‘ik ben moe maar ik wil niet slapen dus de hele wereld is gewoon lastig en irritant’ in. Dát is op zich niet zo heel erg (moet ie lekker helemaal zelf weten) maar je hoopt dan toch dat hij uiteindelijk wel in slaap valt. In z’n bed, voor een uurtje of 2. Niets is minder waar; in plaats van toe te geven aan dat rare ‘moe-gevoel’ besluit ie er nog een schepje bovenop te doen. Alles moet het ontgelden; auto’s vliegen door de lucht, waarbij er luid geroepen wordt ‘oh nee, botsing, oh neeeeeeeeee!’. Dan heb ik wel echt moeite om m’n gezicht in de plooi te houden, want het klinkt gewoon zo grappig. Hij gaat er ook echt helemaal in op, op zo’n moment.

Maar dat is tenminste nog onschuldig. Daarna komt het echte werk; op de bank springen, in de vensterbank staan, door het huis heen fietsen met z’n driewieler, puzzels door de lucht gooien om uiteindelijk op één ding uit te komen; hij wil z’n speen én cars kijken. Tja, dát gaan we dan weer niet doen, want we maken er geen TV verslaafd kind van.

Avondeten en hop, naar bed?

Voorheen aten we heel gezellig met z’n drietjes, maar dat is vrij laat aan het worden; om half 7 / 7 uur aan tafel is geen uitzondering en zeker als hij ‘s middags niet heeft geslapen, is dat eigenlijk te laat. Hij gaat dan draken, gaat nog verder over de zeik en eet uiteindelijk helemaal niks. Inmiddels begin ik dus, heel ongezellig, om 4 uur/half 5 al met koken, zodat dat peuterdraakje alvast wat naar binnen heeft. Hij is dan nog niet te moe, en kan dan dus wel ineens z’n bord leegeten. En aangezien hij niet zo graag in z’n eentje eet, eet ik maar gezellig mee. Zitten we dan, om half 5 aan de boerenkool. Maar goed, het gaat er dan gelukkig wél in. Om half 6 zitten we dan nog even op de bank, en ineens bedenk ik me dat het wel héél rustig naast me is. Ik maak even een selfie (toch het handigst) en het is raak; hij slaapt. Om half 6, met een stinkende luier en warme kleren aan, nog ellendige meters van z’n bed af en met z’n tanden ongepoetst.

Pick your battles

Omdat ik niet echt zin heb in een krijsend kind besluit ik hem maar gewoon zo z’n bed in te hijsen. Trui doe ik later wel uit en z’n spijkerbroek krijg ik nog wel uit over een uurtje (denk ik). Ik ben allang blij dat ik hem stil z’n bed in heb gekregen, dus de rest zie ik vanavond wel. Ik snap wel dat hij moe is; als je de hele dag rent en doet en je jezelf over je slaap heen sjeest, tja, dan stort iedereen in. Sterker nog, ik zou er ook best even bij kunnen liggen. Maar m’n vriend komt dan gelukkig rond die tijd al thuis zodat ik ook net even uit m’n slaapmomentje gehaald wordt. Dat is oprecht ook gewoon goed, want anders ben ik om 3 uur ‘s nachts klaarwakker en heb ik de rest van de week een ontregeld slaapritme.

Maar ja, net als dat ík niet zo goed tegen heel vroeg slapen kan… Kan onze knul dat dus ook niet. Rond half 10 hoor ik ineens wat schuifelen in z’n kamer, en ja hoor, daar staat ie dan; pluishaar alle kanten op, rode konen, uitgeslapen oogjes (shit) en zonder broek.

“Hoi mam, hoi pap! Waar is m’n broek? M’n broek is weg!”

Nu kan ik wel heel pedagogisch verantwoord hem direct bij het geschuifel in z’n kamer al terug z’n bed in sturen, maar ik wéét dat dat ten eerste; een hoop gegil oplevert, en dat het ten tweede helemaal geen nut heeft; dan staat ie er om half 4 weer. Hij heeft z’n middagslaapje gemist en dus heeft hij nu z’n dutje even ingehaald. Hij is ook gewoon vrolijk wakker geworden, dus je weet dat hij gewoon klaar is om even wat te doen. Nou ja, wat moet dat moet. Ik kan er niet boos om worden, want hij kan zó vertederend ‘hoi mam’ zeggen… En ja, hij zei dus daadwerkelijk “waar is m’n broek, m’n broek is weg”. Compleet met handgebaren en een kleine glimlach overigens, zoals alleen peuters (en toneelspelers) dat kunnen. Geef hem eens ongelijk; toen hij in slaap viel had hij een broek aan, nu ineens niet; ik zou me toch ook even afvragen waar die broek nou naartoe is gegaan. We hebben hem dus maar even laten spelen, want dat werkt op zo’n moment gewoon het beste. Omdat hij het wel gezellig vindt in de woonkamer, besluit hij om even z’n opbergbox duplo zélf naar de woonkamer te rollen, en gezellig te gaan bouwen. In z’n blote benen, met nog steeds die vieze luier. Ik wilde niet het risico lopen om hem wakker te maken met het luier verschonen, dank u vriendelijk.

Om half 11 vertel ik ‘m dat hij nog een kwartiertje mag spelen, en dat we daarna gaan tandjes poetsen. Na 3 minuten besluit ie echter om alvast te gaan opruimen, z’n opberger terug onder z’n bed te schuiven en gaat ie z’n tanden even poetsen. Ehm, oké, wat jij wil. Zonder morren kunnen we z’n luier nog verschonen daarna, maken we nog een klein flesje melk en zo viel ie weer in slaap.

Wij hebben allebei het dutje nog nodig

En zo komen we tot de conclusie dat het op deze manier wel een héle lange dag is geworden; de hele dag met een peuter sjouwen, spelen, springen en knutselen valt niet mee. Af en toe zo’n dagje is ook echt geen ramp, maar soms slaat hij dagen, zo niet wéken z’n middagdutje over. Terwijl je wéét dat hij hartstikke moe is en dat middagdutje écht nog nodig heeft. Alleen dat verzet ertegen… Dan geef ik het gewoon op. Vast niet zoals het moet, maar goed… En zo kom ik tot de conclusie dat we allebei dat dutje echt nog nodig hebben. Hij zodat hij er weer tegenaan kan en omdat het ook gewoon goed voor ‘m is nog, en ik omdat ik echt die twee uurtjes nodig heb om even bij te puffen. Ik krijg overdag best wel wat gedaan, maar het eeuwige getetter in je oren; mijn hemel, dát nekt me echt…

Wanneer gingen jullie kindjes over naar minder dutjes of naar helemaal geen dutjes meer? En wanneer waren ze er ook écht klaar voor om het over te gaan slaan?



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Ik heb zijn middagdutje nog nodig!”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: