Waar maakt onze peuter me helemaal boos mee?

Ira: Waarmee kan ons kind me helemaal boos maken?

In ouderzonden worden dus de 7 ‘grote zonden’ besproken; op het gebied van ouderschap. Inmiddels zijn we in week 6 aangekomen van dit project en komen we op “Ira” uit. Zoals het op Big City Life heel mooi staat: “Waarmee duwt je kind op je spreekwoordelijke knoppen?”. Vrij vertaald; waarmee maakt onze knul me boos? Als in; stoom uit m’n oren, rood aanlopen, nét iets harder verkondigen dat je het niet leuk vindt dan noodzakelijk. Het gebeurt iedereen wel eens. Dus daar gaan we… Met de billen bloot!

Expres eten en drinken omgooien

Tja… Ik kan heel netjes doen en zeggen dat ik nóóit boos word, maar in alle eerlijkheid? We hebben een peuter in huis, die midden in de peuterpuberteit zit. Dat weet ik echt wel. Maar vooralsnog kan ik het dus níet hebben als hij expres z’n eten en drinken omgooit. Dat het een of twee keer gebeurd, dat vind ik niet heel erg. Vervelend? Absoluut, maar geen wereldramp. Maar als ik er wat van zeg, ik recht in m’n ogen aangekeken (en uitgelachen) word en daarna wéér een beker omgegooid zie worden…. Tja, dan ben ik echt helemaal klaar voor de rest van de dag. Er zijn grenzen en dat is er echt één van. Gelukkig gebeurt het daarna nog een vierde, vijfde, zesde en zevende keer als ik pech heb, en keer nummer 7 ben ik echt zo politiek correct niet meer, sorry.

Tijd rekken tijdens bedtijd

Ik ben best een makkelijke moeder. Als hij nog niet klaar met de dag lijkt, is dat geen punt. Dan lezen we nog een boekje, kijken we (iets minder pedagogisch verantwoord) nog een aflevering McCleod’s Daughters (paardjes en schaapjes kijken)… Dan gaan we daarna (na wat onderhandelingen) naar bed. Waar ik dan niet van houd is als er vervolgens tijd gerekt wordt. Ineens verstoppertje spelen, 10 keer om een speen vragen, precies die éne auto willen (die hij natuurlijk ergens verstopt heeft in de woonkamer) of ineens álle boekjes voorgelezen willen krijgen. Hell no dat dát gaat gebeuren natuurlijk.

Hij gaat al niet altijd even op tijd slapen, maar er zijn grenzen en dan word ik ook echt wel boos. Ik (of m’n vriend) leg hem daarna wel uit wáárom dat is en waarom ik dan boos word, zodat hij niet met een rotgevoel gaat slapen, maar dat is echt gewoon wel een dingetje. Ik wil om 10 uur ‘s avonds ook wel een keer gewoon neer kunnen ploffen op de bank en Moordvrouw kunnen kijken.

Met álles tegelijk willen spelen

Hoewel ik mezelf ervan bewust ben dat ik allang blij mag zijn dat ie nog met normaal speelgoed wil spelen in de tijd waarin er gesproken wordt over ‘iPad generaties’, vind ik het absoluut niet zo tof als ál z’n speelgoed uit de kast wordt getrokken. Op zich is dat geen probleem, maar wel als het niet opgeruimd wordt. Er staat nog steeds geen ‘huissloof’ op m’n voorhoofd geschreven, en dat is dan wel een verwijt wat hij af en toe naar zich toe geslingerd krijgt.

Ik heb niet voor niets allemaal mooie opbergbakken gekocht en sámen met hem z’n speelgoed daarin gestopt. Als het nou een gevalletje ‘ach, hij weet het niet’ is; maar hij weet écht wel hoe hij iets moet opruimen. In de keuken kan hij dat namelijk ook, en hij wil ook altijd zélf alle vuile glazen en bekers naar de keuken brengen. Waarom z’n speelgoed dan niet?

Kleine noot

Boos worden is iets menselijks en ik zie het boos worden (van zowel mij, als onze knul) ook niet als een negatief iets. Boos worden hoort erbij, het is een emotie die ook peuters moeten ontdekken en ervaren. Ik vloekte voorheen écht een hoop, en dat is (gelukkig!) al een stuk minder. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik helemaal niet meer vloekte; er wil nog wel eens wat uitvliegen en daar ben ik écht niet trots op.

Maar het maakt je geen mindere ouder als dat gebeurd; het is menselijk en gebeurt iedereen wel eens. Maar geen zorgen; het is niet dat zijn eerste woordjes ‘kut, klote, tering’ waren en die woorden gebruikt hij overigens nog steeds niet. Ik helaas nog wel eens, maar ouderschap is een work in progress… Er komt een moment dat ik vloekvrij het leven door ga. Over een jaar of 16 heb ik het wel afgeleerd denk ik 😉



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Waar maakt onze peuter me helemaal boos mee?”

  • De moment dat ik vogelvrij door het leven kom is de moment dat ik kleinkinderen heb. Dat heeft mij mama toch toleranter gemaakt. Het is toch iets verschrikkelijk die frustraties van een mama

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: