Ja, dus die boodschappentour he…

Ik weet nog dat ik een tijdje terug heel enthousiast blogde over boodschappen, geld besparen, slim uitgeven et cetera. Ik vond mezelf enorm slim, handig, en volwassen dat ik er zo goed over nadacht. Ik zou mijn bonnetjes bewaren en grip krijgen op mijn uitgavepatroon, dat was hét plan. De bonnetjes zijn weggegooid, het resultaat was echt om te huilen. Wat ging er mis met mijn masterplan?

Ik had het helemaal uitgedacht; de aanbiedingen goed in de gaten houden, verantwoord met eten om gaan, minder snacken zou helemaal een mooie bijkomstigheid worden. Bij verschillende supermarkten boodschappen doen, de reclamefolders in de gaten houden… Allemaal dingen die hartstikke leuk zijn, en prima haalbaar…. Als je een alleenstaande student bent die maximaal leent bij DUO en niet naar school hoeft en als je daarnaast 100% topfit bent. Niet als je een moeder bent, een man hebt met een eigen zaak, een huis opgeruimd wil houden, lichamelijk niet helemaal prima bent en daardoor een revalidatietraject volgt. Tel daarbij op dat je zelf geen rijbewijs hebt en je hebt een gegarandeerde manier om je eigen plan te laten mislukken.

Want, ik ben achter diverse dingen gekomen. Om te beginnen; langs al die winkels gaan kost tijd, heel veel tijd. En nog veel meer energie, want je hebt telkens die dreumes mee (wanneer wil je anders boodschappen doen). Die is het op een gegeven moment echt wel zat en wil dan liever in het hamsterbootje bij de Albert Heijn blijven zitten. Het komt erop neer dat je dat geld wat je zojuist bespaard hebt, uitgeeft aan knijpfruit om je kind mee te lokken naar de auto.

Daarnaast ben ik er ook achter gekomen dat ik gewoon een beetje een luxepaardje ben. Ik vind het nou eenmaal fijn als iets gemakkelijk is (gemak dient de mens en de moeder nog net wat meer, daarom hang ik de was ook niet op, daar heb ik een droger voor), en vind het gewoon niet zo praktisch om naar allerlei supermarkten te gaan, en tig keer in een kassarij te staan. Daar heb ik ook het geduld niet voor, en de tolerantie. Dat hebben de kabouter en ik gemeen met elkaar; we zijn allebei van tijd tot tijd niet zo enorm tolerant in grote menigten.

Nog een nadeel aan dat luxepaardje-zijn is dat ik gewoon graag lekkere dingen heb. Een zak chips, een lekkere wijn (of moscato), limonade, een gevulde koekjestrommel. En natuurlijk houd ik dan wel de acties een beetje in de gaten, maar ik ben ook nog eens heel erg gevoelig voor hebbedingetjes. Zo was er bij de Makro een aanbieding, waarbij je bij drie zakken Croky chips een schaaltje gratis kreeg. Een schaaltje had de tekst ‘You’ll never crock alone’ en tja, die moest dus mee. Ik had die ochtend bij de AH al chips gehaald, dus nu zit ik met 4 zakken chips. En gelukkig óók een leuk schaaltje. Terwijl ik de dag daarvoor nog zo trots was omdat ik wel twee flessen Karvan Cevitam had gehaald bij de AH, maar niet het Puk van de Petteflet glas mee had genomen (de keukenkastjes zijn al zo vol), en juist ja… Ik neem vervolgens wel een schaaltje mee. En zo gaat dat eigenlijk altijd; oreokoekjes bij de Makro komen vaak met een gratis Oreo koekblik, of een oreo-beker met koekjeshouder onderin (ik maak geen geintje!). Onnodig om te zeggen dat ik die dus ook heb, en bijna leuker vind dan m’n mini-Blond-Amsterdam-collectie.

Waar het op neerkomt… Besparen op boodschappen kost veel efficiëntie, wilskracht, en energie. En ik ben zo’n beetje de grootste chaoot die bij ieder koekje al zwicht en eigenlijk standaard energie tekort komt. Echt een briljante combinatie, goed uitgedacht ook van mezelf!

Dus tja, wat kan ik zeggen… Mijn bespaarplan is mislukt, gefaalt. Het enige wat ik gespaard heb zijn zakken chips, bakjes, siroop, en spaarzegels voor het nieuwe buitenservies van de AH. Het enige verstandige nog is dat ik nu ook weer de koopzegels spaar van de AH, nu we toch weer te veel bij de AH uitgeven. Dat zijn in ieder geval weer een paar zakken chips terugverdiend zullen we maar zeggen…



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: