Je kind (herkenbaar) op socialmedia?

Toegegeven; ik ben ook apetrots op onze kabouter, en het liefst deel ik hem met de hele wereld. Maar toch doe ik dat niet, en maak ik een heel stevig onderscheid tussen ‘privé’ en ‘openbaar’. Doe ik dat, vanwege alle enge mensen en viezeriken op het internet, of heeft dat een andere reden? Vandaag blog ik erover; je kind wel of niet herkenbaar op het grote boze internet.

Even vooropgesteld; je kind kan altijd ergens (per ongeluk) op de foto komen en daarmee op Facebook komen. Daar ben ik me absoluut van bewust. En ja, ik heb zelf ook Facebook en Instagram en daar post ik mensen nog net niet helemaal suf met allerlei lieve en leuke (en soms misschien stomme) foto’s van onze kabouter. Maar ik maak wel een heel sterk onderscheid tussen privé en openbaar. Zo heb ik mijn Facebook pagina precies zo afgeschermd, dat ik zelf volledig kan bepalen wat er te zien is voor een buitenstaander. Als iemand mij in een foto tagt, of een berichtje op mijn wall wil posten, moet ik hem eerst goedkeuren voordat hij op mijn wall verschijnt. Uiteraard zijn mijn profielfoto’s en coverfoto’s wel ‘publiek’ maar daar let ik dan wel weer erg goed op, wát ik precies als profielfoto instel en wat niet. Daarnaast is het überhaupt al knap als je me kunt vinden, want ik heb niet mijn eigen naam op Facebook, waardoor het toch een kunst is als je op mijn persoonlijke pagina terecht komt. En datzelfde geldt eigenlijk voor instagram. Mijn persoonlijke instagram profiel is ook helemaal afgeschermd en hier moet ik de volgers goedkeuren, alvorens ze mijn foto’s kunnen zien.
Gelukkig zijn mijn vrienden en kennissen ook van mijn ‘beleid’ op de hoogte en worden er niet zomaar allerlei foto’s van hem online gezet voor de hele wereld om te zien. En ik weet zeker dat als ik het ze vraag, ze ook niet te beroerd zijn om de foto’s weg te halen, maar dat vind ik niet nodig. Op de facebookpagina van het kinderdagverblijf zetten ze hem bijvoorbeeld ook niet (herkenbaar) op de foto. Vanaf de achterkant en een verre afstand wel, met mijn goedkeuring, maar niet van zijn gezicht herkenbaar en in het groot. (hemel, ik lijk wel een control-freak, maar dat valt echt wel mee hoor!)

En dit doe ik niet omdat ik bang ben voor viezeriken of enge mensen; als zulke mensen écht kwaad in de zin willen, dan kunnen ze ook buiten op straat een foto maken van hem en er in het ‘geheim’ wat mee doen als het ware. Ik verbied mijn kind daardoor echter niet om naar buiten te gaan en lekker te spelen. En die viespeuken had je ook vroeger, voor facebook, instagram, twitter, hyves, en whatsapp, dus daar maak ik me écht niet zo heel erg veel zorgen om.

Ik denk alleen wel graag een stapje vooruit. Of zeg maar gerust, een flink aantal jaren. Ik kan het me goed voorstellen, dat over een jaar of 13/14 Facebook nog steeds actueel is. Want laten we eerlijk zijn; Myspace bestaat gek genoeg ook nog. Hyves heeft het dan niet overleefd, maar dat was ook gewoon een flutconcept achteraf gezien. Facebook zie ik wel nog een flinke tijd bestaan, net als instagram. Dat betekent dat over 14 jaar, onze kleine kabouter niet zo klein meer is en ongetwijfeld hier een account op gaat aanmaken. En dat mag hij ook van ons, want we gaan hem niet beperken daarin. We zullen hem wel wegwijs maken, maar ik ben bang dat hij tegen  die tijd beter op de hoogte is van privacy en internet dan dat wij zijn. Ik gok dat hij me niet zo snel zal toevoegen op Facebook (als je 15 bent is het zó niet cool om je ouders ergens op toe te voegen; toen ik ‘jong’ was niet, en over 14 jaar is dat nog steeds zo, daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken), maar ik weet wel dat hij het ongetwijfeld niet zal waarderen als hij vanaf baby af aan, door iedereen op het internet te zien is, omdat zijn moeder dat zo leuk vond maar de privacy instellingen niet wist te vinden. Daardoor kunnen op een gegeven moment zijn vrienden me vinden, en al zijn oh zo lieve en schattige babyfoto’s zien. Nee, ik denk dat het leven als puber, ook voor een jongetje, al moeilijk genoeg is. Laten we hem dat dan besparen.

Dat is dan ook de reden, dat op de Kaboutermama Facebookpagina & Instagram pagina, er geen foto’s zijn waarbij onze kabouter herkenbaar in beeld is, maar alleen van de achterkant, (schuin) van de zijkant, of van een flinke afstand. Als de foto al van de voorkant is, dan is dat voorzien van een van zijn leuke bekers of bakjes. En deze zijn dan natuurlijk wel te zien voor iedereen, maar zo hou ik onze kabouter toch een beetje voor onszelf. Is het je ook opgevallen, dat ik nergens zijn naam noem? Ik noem hem kabouter, draak, mini-me… Maar zijn naam is nergens te vinden. Niet dat het een gekke naam is, of dat ik het een ander niet gun hoor! En ik ben ook echt niet bang dat mensen mij herkennen, zelfs de mensen waar ik van zijn levensdagen geen woord meer wens te wisselen mogen prima weten wie ik ben en wat ik schrijf. Maar ook die mensen hoeven geen herkenbare foto te zien van onze kleine man. In een wereld waar het zó normaal is om alles maar te delen en alles maar te laten zien, is het fijn om iets toch een beetje ‘voor mezelf’ te houden. Niet alleen voor nu, maar ook voor later.

Als ik zijn toekomstige eerste vriendinnetje niet aardig vind, laat ik wel de fotoboeken zien van Kabouter in zijn blote billen, met daarbij de vraag of ze er een uitvergroot wil voor op haar kamer. Ik heb geen Facebook nodig om mijn kleine jongetje te plagen hoor tegen die tijd; daar hebben we allemaal mama-skills voor gekregen en dat kunnen we he-le-maal zelf.

Overigens wil ik hiermee niet een ander afvallen wanneer deze wel zijn/haar kind(eren) openbaar op Facebook zet. Ik vind het dapper, en misschien ben ik soms zelfs wel een beetje jaloers, omdat je wel veel makkelijker contact maakt als je ze ook daadwerkelijk iets kan laten zien. En ik geniet net zo hard mee van die foto’s, zo eerlijk ben ik dan ook wel weer, want het is geweldig om allemaal verschillende snoetjes te zien, en te bedenken ‘ach, ja, toen deed hij dat ook..’.

Maar het gezicht van onze Kabouter blijft enkel en alleen voor intimi.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: