Kinderen en huisdieren; waarom?

Het is iets waar niet iedereen het over eens kan worden; kinderen en huisdieren; is dat nou zo’n goed idee? Wegen de risico’s op tegen de voordelen, en wat zijn die risico’s dan precies? Wij hebben een kat (eentje ja, heel sip), en we hadden hem al ver voordat onze kabouter geboren werd. Dat was dus even heel spannend, want je hoort direct alle horrorverhalen; katten die in het ledikantje gaan liggen, zich de box toe-eigenen, of zelfs uithalen. Vandaag blog ik over mijn (of nouja, onze) ervaringen; een kat combineren met een baby, en waarom ik hier wel de voordelen van in zie.

Om te beginnen; je moet wel een dierenmens zijn. Als je niet van dieren houdt, of ze alleen maar lastig vindt, dan is het misschien een beter idee om 2 keer in de week naar de kinderboerderij te gaan, maar dat is iets wat me vanzelfsprekend lijkt; als je geen kindermens bent begin je immers ook niet aan kinderen. Ik ben zelf opgegroeid met heel veel huisdieren (misschien wel iets té veel), het kon zo gek niet zijn qua huisdier of we hebben het wel een keer gehad. Niet alleen de gewone kat, hond, of een konijn hebben we gehad als kind zijnde, maar ook cavia’s, hamsters, vissen, fretten, muisjes, ratjes, pythons en boa’s (ja, echte levende slangen, zowel groot als klein), diverse vogels (parkietjes, valkparkieten), en ook een steppe-varaan heb ik wel eens gehad, maar laten we het dáár maar niet over hebben; grootste fout van m’n leven. Laten we het er maar op houden dat ik in een ‘fase’ zat. Daarnaast zijn er ook nog paarden geweest (ja, net als het gros van Nederland ben ik een paardenmeisje geweest, iets langer dan dat goed voor me was), en op stal waren er altijd wel schapen, en dus lammetjes om te voeden met een fles. Met andere woorden, je kon het zo gek niet bedenken, of we hadden het wel een keer gehad. We hebben zelfs Frunzen gehad (een wilde fret met een gedomesticeerde fret gekruist) maar dát was echt een slecht idee, nog voor we thuis waren, waren die krengen ontsnapt in de auto en hingen er dus twee frunzingen in m’n pols terwijl ik krampachtig het hok dicht probeerde te houden. Zo veel keuze in huisdieren hebben is ook niet bepaald gezond en een béétje te gek, weet ik nu.

Maar goed, zodoende ben ik dus opgegroeid met dieren om me heen, en maken dieren een groot deel uit van wie ik ben als persoon zijnde. Ook al heb ik een relatie en een heel lief kind; ik ben ook wel een beetje een raar kattenvrouwtje; ik heb hele verhalen tegen onze kat, af en toe behandel ik hem ook een beetje als een kind en als ik thuis kom roep ik naar ‘Sokkiewokkie’ dat ik thuis ben, net als dat ik bij het verlaten van het huis ‘Tot straks Sokkiewokkie!’ roep. Eh, ja, een beetje vreemd ben ik wel.

Maar ja, die kat hebben we al sinds augustus 2014, onze kabouter was er pas oktober 2015; wat doe je dan met die kat? Hell no dat ie weg ging, dat vond ik zielig. Nou zal het Sok niet zo veel uitmaken, zolang hij maar geaaid wordt en eten krijgt; ik vond het vooral zielig voor mezelf. Hij liep niet in de weg, at me niet arm, had alleen een dierenarts bezocht vanwege een castratie *klopt even af* dus Sok bleef. Dan zijn de adviezen niet mals die je dan krijgt; tot aan het afplakken van de nagels aan toe. Je kán natuurlijk ook gewoon je kat opvoeden. Zolang onze kat intelligent genoeg is om propjes terug te brengen, kan ik hem ook écht wel leren dat ie niet de baby op mag eten.

Nou, dat is in ieder geval gelukt, want de kat is er nog steeds en onze kabouter heeft zijn twee oogjes nog steeds onbeschadigd in zijn mooie hoofdje zitten. Hij heeft nog nooit zomaar uitgehaald, en we hebben hem, zeker toen onze kabouter nog een baby was, ver genoeg uit de buurt gehouden, maar wél laten kijken en snuffelen. Sterker nog, we hebben met zijn drietjes op de bank geslapen, ontelbaar veel uurtjes. Baby tegen me aan, en kat op schoot; en dat ging prima. Hij is geen enkele keer in de box of in het bedje gaan liggen en heeft dus nergens zijn territorium verdedigt; onze Kabouter hoorde er ineens bij, net als dat Sok er gewoon bij hoort.

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder, en nu zie ik pas wat een impact het heeft gehad op onze kabouter; in de positieve zin! Hij leert voor een dier te zorgen, zo klein als dat hij is. Hij weet precies wanneer hij eten wil, maar weet ook dat de kattenbak vies is en dat je daar niet aan mag zitten. Daarnaast is het ook nog eens een hele lieve en leuke knuffel, en leert hij ook dat hij niet aan Sok zijn staart mag trekken. Als hij dat wel doet, zegt hij ook meteen sorry door hem te knuffelen, want ook dát is iets wat hij leert; als je iets of iemand pijn doet, moet je sorry zeggen. Nu is het niet alleen leuk om te knuffelen, maar hij speelt ook echt met de kat. Als Sok zich achter het gordijn verstopt, hoor ik ineens ‘kiekiek!’; onze kabouter speelt kiekeboe met de kat. En geloof het of niet, maar soms lijkt het wel alsof Sok mee speelt.

Zo overdreven veel huisdieren als ik vroeger thuis had; dat gaat nooit gebeuren. Dat is veel te druk, veel te veel, en ook echt niet hygiënisch. Niet dat het bij ons thuis smerig en vies was (ik leef nog steeds), maar je hebt er gewoon een dagtaak aan om je huis schoon te houden, iedere dag weer. En daarnaast vind ik één kat ook wel voldoende. Maar onze zoon leert nu wel van jongs af aan rekening te houden met een huisdier, leert grenzen die je soms alleen ervaart door letterlijk op je vingers getikt te worden, en leert ook dat hij thuis altijd een vriendje heeft; Sokkie, de kat. Het is zelfs zo’n lief vriendje, dat Sok altijd even weltrusten komt zeggen wanneer we onze kabouter naar bed brengen ‘s avonds; hij hoort er écht helemaal bij.

En als laatste leren kinderen dan ook dat het leven niet voor altijd is, en leren kinderen dus afscheid nemen. Al hoop ik dat dat nog heel lang duurt; niet alleen voor onze kabouter, maar ook voor mezelf; ik kan écht niet zonder onze Sokkiewokkie, dus stiekem hoop ik gewoon dat hij het eeuwige leven heeft. Ik weet niet wie er harder gaat huilen; onze kabouter of ik (of m’n vriend natuurlijk). Maar voorlopig is dat nog niet zo ver en ontstaat er as we speak een vriendschap voor het leven; tussen een Sokkiewokkie en een Kabouter.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: