Kinderfeestje; alleen als iedereen welkom is?

Yes, er is weer wat nieuws bedacht op een basisschool in België; kinderen mogen elkaar alleen nog maar op school uitnodigen voor hun kinderfeestje, als daarbij de héle klas uitgenodigd is. Willen ze dat niet, dan moeten ze de uitnodigingen maar uitdelen buiten schooltijd. De school wil hiermee een statement maken; veel kinderen worden niet uitgenodigd, maar dat zou dan nu niet meer erg zijn, want nu zouden ze het niet weten/merken. Een terecht argument of niet? 

Potje schaken; moet je mensen uitnodigen om uitgenodigd te worden?

Ik heb makkelijk praten; die van ons zit nog láng niet op de basisschool, dus wellicht praat ik voor mijn beurt. Aan de andere kant; zelfs met peuterverjaardagen merk ik wat een gevoelig onderwerp de uitnodiging voor het ‘grote feest’ is en het bijna een potje schaken is geworden; “als we X niet uitnodigen, nodigt Y ons niet uit.”
Inmiddels zijn wij op het punt dat we alleen uitnodigen wie we graag zien, en de rest is nog steeds van harte welkom, maar niet als we het die dag alleen met familie en hele hechte vrienden vieren. Jammer, maar helaas, want ik kan nou eenmaal niet 100 mensen in m’n huis kwijt.
Mede daarom verbaasde ik me eigenlijk over de maatregel van de betreffende school. Ik snap echt heus dat het voor sommige kinderen heel rot is als ze niet uitgenodigd worden op een verjaardagsfeestje. En ik wil ook heus geloven dat dat heel pijnlijk kan zijn! Maar laten we even een paar casussen uitschrijven en dan nog eens bedenken of deze maatregel zo’n strakke actie is…

De pestkop van de klas

Om maar direct met het doemscenario te beginnen; iedere klas kent wel een pestkop of een treiteraar. Eentje die net even z’n voet uitsteekt, iets vaker dan gemiddeld een duw uitdeelt of ‘per ongeluk’ zand in iemands gezicht gooit. Naarmate je ouder wordt worden de treiterijen ook steeds vervelender; vervelende bijnamen, gesmoes achter je rug, of als laatste gekozen worden met gym met een hoop zuchten en steunen. Ook dát is pesten en treiteren, en misschien nog wel pijnlijker dan het ‘overduidelijke’ pesten. Bedenk je eens dat de Pestkop iedereen uit z’n klas uit moet nodigen, want tja, papa en mama hebben een druk bestaan doordeweeks en hebben dus echt de tijd niet om afzonderlijk iedereen op te wachten en de uitnodigingen buiten school te verdelen. Ik kan me ook goed voorstellen dat ouders lang niet iedereens adres hebben, dus het is in mijn optiek een logische stap om de uitnodigingen gewoon op school uit te delen. Maar dan komt het; met deze maatregel wordt ook Kind X uitgenodigd door Pestkop. Met veel tegenzin, zuchten en steunen en een paar rotgrapjes krijgt kindje X dus de uitnodiging. Super leuk, niet dus, want naast dat de betreffende leerling op school gepest wordt, zorgt dit ervoor dat X ook nog het mikpunt op een verjaardagsfeestje wordt, wat natuurlijk ook weer extra doorgaat op school. Dan hoor ik sommigen al denken ‘dan ga je toch niet naar het feestje’, maar dan weet je zeker dat je het mikpunt wordt (“hahaha, durfde je geeneens naar m’n feestje te komen? Wat een bangerik ben je toch ook zeg!”) en eigenlijk is weigeren dus ook geen optie. Dan is het soms fijner, en rustiger, om overgeslagen te worden met de uitnodiging.

Groepjesvorming buiten school

Op school heb je altijd groepjes. Je hebt altijd een clubje stoere jongens, een paar ‘beste vriendinnen clubjes’, en ook altijd een paar die er niet bij/tussen horen. Ik ga er weer even vanuit dat men echt niet van iedereen het exacte adres weet en dat ook niet alle ouders tijd hebben om op het schoolplein te blijven wachten (er zijn niet voor niets zo vreselijk veel BSO’s aan basisscholen verbonden!) en dus is weer de hele klas uitgenodigd voor het feestje van Leerling B. Leerling O vindt de dagen al lang genoeg duren in de klas. Een klas waarin ze allemaal groepjes ziet, maar waar zij niet tussen hoort, en is dus maar wat blij dat ze na school d’r eigen dingen kan doen; naar de knutselclub, atletiekclub of gewoon rustig thuis een boekje lezen. Tuurlijk zijn ook die leerlingen wel eenzaam, maar sommigen zijn ook gewoon heel erg gesteld op hun rust en ‘horen er gewoon niet bij’. Dat komt wat harder over dan dat de bedoeling is, maar dat is niet negatief! Veel succesvolle en/of intelligente mensen zijn gewoon geen kuddedieren, en dat is prima. Maar ook hier geldt weer; nee zeggen doe je dan ook liever niet; je bent uitgenodigd, dus misschien vinden ze je toch wel aardig! Dat is dan de hoop die je een kind geeft. Maar nee, het is een verplicht nummertje en die groepjesvorming gaat gewoon verder buiten het feestje.

Sommige kinderen wíllen niet uitgenodigd worden op een feestje!

Als ik mezelf even als voorbeeld neem en terugkijk; ik ben lang niet op ieder feestje uitgenodigd. Ik werd de nerd van de klas genoemd, had niet de laatste mode aan, en was gewoon een beetje ‘raar’, en werd dus bijvoorbeeld niet door de superpopulaire meiden uitgenodigd. En weet je, eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg, zo achteraf gezien. Ik kan me het gesmoes in de klassen nog heel erg goed herinneren, de vervelende geintjes, het lachen om m’n kleren en de haat en nijd als ik ergens goed in was. Toen ik tijdens de groep 8 musical de hoofdrol kreeg en zelf een stukje mocht zingen, weet ik nog wel dat er een klasgenootje totaal not amused was en de pesterijen alleen maar erger werden vanaf dat punt. Ik heb die meiden godzijdank ook nooit meer gezien na de basisschool.

“Uitnodigen buiten school, dan weten de kinderen niet dat ze overgeslagen worden.”

Dat is het argument van de betreffende school. Wil je niet de hele klas uitnodigen? Absoluut geen punt. Dan mag je alleen de uitnodigingen niet op school uitdelen, maar dan moet dat buiten school gebeuren. Alleen tja, wat ik dus al aankaartte; niet alle ouders hebben elkaars adressen, of hebben de tijd om iedereen op het schoolplein op te wachten. Daarnaast kom je nog bij een heel ander probleem; alsof de ‘niet-genodigden’ niet te horen krijgen dat ze niet zijn uitgenodigd? Want, zo stelt de directeur van de basisschool, “De kleuters beseffen dat niet en de oudere kindjes zijn wijs genoeg om daar na het weekend niet over te beginnen.”

Ja, want er wordt gelukkig nooit naar het weekend gevraagd op basisscholen, en kinderen zeggen ook nooit ‘zo, jouw feestje was echt leuk!’. Daarnaast leer je kinderen dan ook nog dat ze maar vooral niks mogen bespreken op school en dus maar moeten zwijgen. En wat te denken als een ander ernaar vraagt; ‘wanneer is je feestje eigenlijk?’, moet zo’n kind dan maar erover liegen? Nee, dát zet een lekker goed voorbeeld.

Je hoeft niet iedereen aardig te vinden

Daarnaast; wanneer we ouder en volwassener worden leren we onszelf (en elkaar) dat je niet altijd iedereen aardig hoeft te vinden en iedereen tevreden hoeft te houden. Waarom leer je dan op het basisonderwijs dat je iedereen aardig moet vinden en door iedereen aardig gevonden moet worden? Dat is toch hartstikke onhandig?
In een klas met 20 kinderen is het onmogelijk om iedereen aardig te vinden. Je bent met 20 verschillende kinderen, en daarmee 20 individuen, allerlei andere karakters en interesses. Die hoeven elkaar niet aardig te vinden. Sterker nog, volgens mij is het zo’n beetje onmogelijk om iedereen aardig te vinden, want er is altijd wel iemand waar het niet zo goed mee klikt. En dat gééft niets. Daar zijn we later juist zo trots op, dat je je eigen ik bent, en dat je niet op de wereld bent om door iedereen aardig gevonden hoeft te worden.

Daarmee zeg ik niet dat kinderen elkaar voortaan moeten uitschelden, maar zou het niet makkelijker zijn als we kinderen gewoon kinderen laten zijn, in plaats van ze politieke spelletjes te leren? Ik nodig jou uit, dan nodig jij mij ook uit en zorg ik ervoor dat zij ook vriendjes wordt met jou en dat ze jou ook uitnodigt.’

En wat lost deze ‘maatregel’ nou precies op? Zorgt dit er nou voor dat niemand ‘zichtbaar’ buitengesloten wordt? Volgens mij wordt je dan nog steeds buitengesloten, alleen merk je het dan achteraf pas. Kinderen zijn eerlijk en oprecht, daar zijn we altijd zo blij mee. Maar in dit geval mag dat ineens niet meer. Doe toch eens normaal…



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: