Knuffels in bed; no-go of juist fijn?

Terwijl ik het bed van onze kabouter verschoonde, moest ik ineens weer terugdenken aan het moment dat we na de geboorte net thuis waren. Een prachtig mooi babybedje, met daarin knuffeltjes neergezet bij het voeteinde. De kraamverzorgster was daar de volgende dag totaal niet blij mee en haalde ze resoluut weg; enorm gevaarlijk om knuffels in een ledikant te hebben volgens haar. Flabbergasted van überhaupt het hele gebeuren rondom bevallen en ineens moeder zijn heb ik dat maar voor waar aangenomen, maar om heel eerlijk te zijn lagen er na een paar weken toch echt twee knuffeltjes bij het voeteinde en had hij een kroeldoekje.
Inmiddels ligt zijn bed vol met knuffels, maar slaapt hij nog steeds in een ledikant. Zijn knuffels levensgevaarlijk, of juist geruststellend en gezellig?

Ik weet het nog heel goed. De kraamverzorgster was nog geen drie tellen binnen, of het hele huis was al ondersteboven gekeerd met allerlei werkpunten en dingen die ‘echt niet konden’. Ik was nog veel te ontdaan van alles wat er in de laatste paar dagen gebeurd was en hoe de slaapkamer in minder dan een week tijd veranderd was; toen ik op een dinsdagnacht naar de huisartsenpost ging omdat ik zo’n buikpijn had, was de slaapkamer een grote chaos. Op zondagavond kwam ik terug in een slaapkamer die tevens dienst deed als babykamer, stond er een commode, een ledikant en zelfs een ladekast stond erbij en was m’n bed opgemaakt. En ohja, er lag een baby op de bank in z’n maxicosi. Niet zomaar een baby, maar onze baby.

En toen was daar de kraamverzorgster, die me vertelde dat ik niet in kleermakerszit mocht zitten, dat het kleed in de keuken levensgevaarlijk was, dat ik op tijd m’n boterham moest eten, of ik wel even m’n rust wilde pakken, en dat die knuffels absoluut het bedje uit moesten. Ik was te flabbergasted om er wat van te zeggen, en hoe lief ze het allemaal ook bedoelde, bij een volgende kraamperiode is ze niet welkom. Allereerst zit ik hoe ik het fijn vind om te zitten; en als ik er geen last van heb, dan is dat dus gewoon in een kleermakerszit. Ik weet gelukkig héél goed hoe het er down-there aanvoelt, en in het ziekenhuis vertelde ook niemand dat het levensgevaarlijk was. Ik heb net een kind gehad, mag ik in ieder geval zélf weten hoe ik zit?
Dat het kleed eruit moest, vond ik ook onzinnig. We hebben een koud huis, dus de kleden houden het wat warmer aan je voeten. Met wat antislip matjes onder het kleed was het hele ‘levensgevaarlijke’ aspect opgelost.
Dat ik moest eten was ik me ook echt wel van bewust, maar ik heb gewoon niet snel honger en, in tegenstelling tot haar misschien, eet ik niet iedere 5 minuten en hoef ik ook niet de hele dag te slapen, want ik voelde me prima! Maar goed, we houden het er maar op dat het goed bedoeld was allemaal.

En toen moesten die knuffels er ook nog eens uit. Want het was gevaarlijk om knuffels in een ledikantje neer te zetten. Knuffels konden best, maar wel in een bed waar ze eruit konden vallen (de knuffels dan hè, niet het kind), want zolang het kindje in een ledikant ligt kan het stikken onder de knuffels. Nu weet ik dat ik echt een super sterk kindje op de wereld heb gezet (je 8,5 maand niet laten horen maar wel groeien als een malle terwijl ik doorbuffelde en grote dozen optilde en wegzette getuigd wel van goede genen voor onze kabouter), maar ik acht de kans zeer klein dat een baby die net een week het levenslicht heeft gezien, zich om kan draaien, naar het eind van het ledikantje rolt (wat best een klus is als je 50 centimeter bent) en zijn hoofd onder een knuffel neerlegt. Sorry, maar ik moet de eerste baby nog zien die dát doet. Dan kan hij gelijk op 9gag of Unilad, of een soortgelijke pagina op Facebook.

Natuurlijk hebben we ze braaf  uit het bedje gehaald, want je bent zo onder de indruk (wat, baby kan stikken? Weg ermee) dat je luistert naar het advies wat je gegeven (eh, soms opgedrongen) wordt.

Ik heb d’r maar nooit verteld dat er een paar weken later toch echt een kroeldoekje in lag, en toch echt twee knuffels aan het voeteinde lagen. En ik zal je iets moois vertellen; die knuffels zijn nog steeds helemaal het einde voor hem. En noem me maar raar, apart of desnoods een zweefteef (al vind ik mijzelf daar toch echt te nuchter voor), maar ik geloof oprecht dat het er wel aan mee heeft geholpen dat die knuffels altijd in zijn bed hebben gelegen; dan is dat van het begin af aan van hem geweest. Althans, dat kan ik me zo voorstellen.

Inmiddels is hij met zijn anderhalf jaar intelligent genoeg om z’n speen uit bed te gooien en zijn knuffels te reorganiseren wanneer Woezel op de verkeerde plek ligt en zijn pandaknuffel zijn hoofd aan de verkeerde kant heeft liggen, dus wil ik er voor het gemak maar vanuit gaan dat hij ook zo intelligent is om zijn hoofd niet te begraven onder zijn knuffels. En ik heb overigens geprobeerd om zijn knuffels (gedeeltelijk) te verhuizen vanmiddag, maar daar was hij het totaal niet mee eens; ik kreeg een betoog bestaande uit ‘nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee. Aaaaaaaaaaai’, dit werd gevolgd door een knuffelsessie met (ik maak geen geintje) ál zijn knuffels, die vervolgens weer hardhandig zijn ledikant in gegooid worden door hemzelf.

Dus, lieve kraamverzorgster. Ik begrijp de bezorgdheid, maar m’n kind leeft (gelukkig) nog steeds, heeft er geen zuurstofgebrek van opgelopen, en als hij er al íets van heeft gekregen, dan is het enkel zorgzaamheid wat hij erdoor gekregen heeft.

Op mijn eigen vraag of ik knuffels levensgevaarlijk vind, kan ikzelf dus duidelijk ‘nee’ antwoorden, want hij is duidelijk gehecht aan zijn knuffels, en dan niet alleen aan nieuwe knuffels, maar ook aan de knuffels en kroeldoekjes die er ‘altijd’ al zijn geweest. Ik geloof oprecht dat de knuffels een geruststellend effect hebben. En gelukkig heb ik een knuffelkooptic, en heeft hij dus iets te veel knuffels. Knuffels van de Action, de IKEA, en van Hipperds. En die laatste vind ik eigenlijk het leukst, dus die zal ik later nog wel laten zien!



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: