Slingers en ballonnen, onze Wouter is vandaag jarig!

Twee jaar geleden, nét voor middernacht (dus officieel 1 jaar en 364 dagen) begonnen de weeën; een vreselijke menstruatiekramp die ik niet kon verklaren en ook wel een beetje paniek, want dalijk was het een miskraam! Wist ik veel dat jij toen had besloten dat je lang genoeg binnen had gezeten; het werd tijd dat je de wereld ging verkennen. En dus gingen we naar het ziekenhuis, kregen we de mededeling dat ik ontsluiting had en dus ging bevallen, en nog geen 13 uur later was jij er. Een prachtig, lief, en alert mannetje. En dat ben je nu, twee jaar later, nog steeds. Nog mooier, liever, en alerter dan ooit. Twee jaar alweer!

Mevrouw, heeft niemand u verteld dat u in het EMC moet bevallen?

Twee jaar geleden, de tijd tikt echt voorbij en harder dan ik wil toegeven. Twee jaar geleden alweer kwamen we in het eerste ziekenhuis, en werd ik ‘s morgens per ambulance naar een ander ziekenhuis overgebracht. Dit na overleg met m’n hartchirurg, omdat ze in het eerste ziekenhuis niet wisten wat ze nou moesten doen. Het (dwingende) advies was dan ook; naar het EMC, dáár moest ik bevallen. Na nog een snauwende ochtendverpleegster voor m’n neus te hebben gehad (“Mevrouw, heeft niemand u verteld dat u in het EMC moet bevallen?”) werd ik aan een hartmonitor op de brancard gehesen en overgebracht naar het EMC. Ik heb de maanden daarvoor géén last gehad van misselijkheid, en echt waar; in de laatste bocht voor aankomst werd ik misselijk en kotste ik de ambulance onder. Afijn. We kwamen daar volgens mij rond een uur of 9 aan, de ontsluiting liep best snel op, zo snel uiteindelijk dat er geeneens meer tijd was voor een ruggeprik; die konden ze nog wel geven toen ze eindelijk de anesthesist uit de OK hadden getrokken, maar zou meer kwaad dan goed doen voor je, dus toen dacht ik; ‘nouja, dit heb ik ook al overleefd, kom maar op dan’. En we gingen het dus doen zónder pijnbestrijding. Zonder pufcursussen, iedereen zei weer iets anders met het puffen en ik bleef ondertussen maar piepen, kermen, schelden en je vaders duim fijnknijpen (sorry lieverd).

Hallo wereld, daar ben ik dan!

Rond een uur of 12 ‘s middags moest ik ineens hartstikke naar de wc, en eenmaal op de wc bedacht ik ‘uh, wacht even. Dit is niet wat ik normaal moet doen’ om het even subtiel te omschrijven, en toen bedacht ik me ineens ‘kút, ik moet persen’. En raad eens; dat mocht dus niet. Eerst moesten ze nog een zak antibiotica met een infuus even door me heen spoelen, voor het geval dat. Altijd handig hoor, zo’n medische historie. Toen de zak antibiotica er bijna helemaal doorheen was, kon ik het echt niet meer tegenhouden en goddank mocht ik persen. Tenminste, ik denk dat ik mocht persen want niemand heeft me tegen gehouden. En dat ging verbazingwekkend makkelijk; het duurde slechts een paar keer persen en dat in twee minuten tijd…. Ja, sorry, echt een turbo bevalling, alsof je in een achtbaan zat. Ploep, en daar was je dan. Klein, maar niet te klein, niet zorgwekkend klein. Je huilde direct, je deed meteen wat je allemaal moest doen en om 12:37 was je geboren. Je vader heeft de navelstreng doorgeknipt, en je werd direct bij ons neergelegd. Tegen me aan, je vader nog een beetje in shock. Ondertussen werd er wat gerommeld, iets met een placenta die er nog uit moest ofzo, dat stukje heb ik dus niet helemaal meegekregen want ik had het druk met héle andere dingen. Kwam er nog een of andere flapdrol hechten, maar die kon het blijkbaar niet goed dus gingen ze het even uitgebreid uitleggen, en ohja, of ik toch écht niet wilde zien waar hij al die tijd in had gezeten. Ja jongens, daar ben ik nu écht mee bezig, not. Ondertussen werden bij jou de nodige onderzoeken alvast gedaan, en toen ze naar je hartje luisterden (geen idee of dat standaard is, maar wellicht had het met de hartoperatie te maken) was jij héél duidelijk; níet met dat koude ding op m’n blote bast! Heldere ogen en je bleef die stethoscoop maar wegduwen. Dat was echt een prachtig gezicht als ik je vader en oma mag geloven. Je was er, je had de wereld begroet en vanaf nu ging jij wel even de dienst uitmaken. Hallo wereld, daar ben ik dan!

Dagen worden weken, weken worden maanden.

Na een kleine 48 uur in het ziekenhuis te zijn gebleven, mochten we naar het kraamhotel, en daarna naar huis. Na een hele lieve en fijne kraamperiode, moesten we het zelf gaan doen. En dat was niet altijd makkelijk, we konden het nog steeds niet bevatten. Bij mij kwam tegelijkertijd het besef dat je ‘maar’ één opa en oma zou hebben, niet dat daar wat mis mee is, want dat is een keus die we bewust hebben gemaakt voor je, maar bij mij ging er tegelijkertijd een soort rouwproces van start. En volgens mij kreeg ik de hormonen van de afgelopen 9 maanden cadeau, maar goed.

12310024_201807643487806_8026268947669369368_o.jpg

De weken gingen snel voorbij, je werd steeds groter en alle eerste keren kwamen voorbij. De eerste keer lachen, de eerste keer in de draagdoek, de eerste keer een fruithapje, alles volgde elkaar steeds sneller op. En je bleef maar zo helder en alert. Je liet het direct weten, als je honger had, en eigenlijk doe je dat nog steeds. Alleen doe je dat nu op een vriendelijker toontje, in plaats van hels gegil. Want dát kon je als baby heel erg goed; het alarm ging af wanneer jij honger had. Zo vaak dachten we dan dat we iets verkeerd deden, maar nee hoor, je had gewoon honger. Dat je het uur daarvoor nog een flinke fles naar binnen had gewerkt, dat maakte niet uit.

Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!

Dat zou zomaar jouw lijflied kunnen zijn, want je hebt altijd, met alles haast gehad. Haast om geboren te worden, haast met een eerste lachje, haast met eten… Met 3 maanden keek je mijn eten al uit m’n mond en moest ik dus met 3,5 maand al aan een eerste hapje beginnen.Ik kon het ook wel niet doen, maar ik denk dat we dan met een héle boze baby waren geëindigd. En zo ging het met alles eigenlijk. Je had haast om te zitten, haast om geluidjes te maken, ook kruipen lukte al verdomd snel en op je eerste verjaardag liep je als een pro rondjes door het huis, zodat je bij iedereen taart kon bietsen.

En zo is het vandaag de dag eigenlijk nog steeds. Je racet door het huis heen, je rent, klimt, vliegt en springt. Het praten gaat in sneltreinvaart vooruit, je maakt heel goed duidelijk wat je wil, wat je wil kijken, waar je wil spelen. ‘Oma is thuis’, ‘Trinke is leeg’ (je drinken is op / de beker is leeg), je vindt het prachtig om ‘hoofd schouders knie en teen’ te zingen of ‘in de maneschijn’, dan kan je zo lief meedansen. Het nijntje liedje gaat steeds beter (nijjjjjjjjjjntje) en de kinderwagen.. Tja, het is dat het moet, maar jij wil véél liever overal zelf naartoe lopen. Je bent enorm muzikaal en superverzorgend voor kinderen en dieren, en ook voor ons eigenlijk. Soms zou ik willen dat je iets minder haast had, dat je iets meer de tijd nam voor het klein zijn, want je hebt nog alle tijd om groot te worden. Maar zo werkt het, helaas voor mij, niet helemaal. Je doet waar je zin in hebt, en dat heb je vanaf dag één al gedaan.

Proost, op je mooie leven, en de mooie invulling die je ons geeft.

Deze blog schrijf ik op je oudjaar, een hele fijne familietraditie van de kant van je vader. Ik vind het briljant, want dat betekent dat je twee dagen feest heb. en jij hebt nu dus zelfs drie dagen feest, want zondag vieren we je verjaardag, hartstikke gezellig natuurlijk!

En vanavond gaan we dus proosten. Proosten op jou, de afgelopen twee jaar, en de jaren die we nog gaan krijgen met je. Proosten op de mooie invulling en het lieve cadeautje dat je bent. En ik proost met m’n vriend, m’n grote grote liefde (tja, sorry kabouter, jij bent m’n kleine grote liefde en dat blijf je altijd, voor mij blijf je altijd klein) en m’n steun en toeverlaat. Want het is ook óns feestje. Wij zijn ‘al’ twee jaar ouders, en ‘al’ 5 jaar bij elkaar. En dat is best een feestje waard.

Dus proost; op jou, op ons, op geluk en liefde. Het is ons feestje, iedere dag weer, maar vandaag in het bijzonder.

 

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: