Mama is een nieuwe mama…

Om even in de derde persoon te spreken… “Mama is een nieuwe Mama”.

De hele wereld is anders geworden. Goed, het kost je een flinke deuk in je weerstand, en stiekem ook in je ego, maar dan heb je ook wat. En je moet er eerst je rib voor kneuzen, wil je erachter komen dat het anders kan.

Eerlijk is eerlijk; ik was niet heel happy met al goed 5 weken griep. Na week 3 kreeg ik toch maar eens een antibiotica kuur, die eigenlijk niets hielp. Totdat na een hoestaanval waar je U tegen zegt in week 5, m’n rib ineens ‘knak’ zei. Letterlijk ‘knak’. Gevolgd door intense pijn. Nu kan ik best een beetje pijn hebben, daar niet van (ik raad het niemand aan z’n rug te breken en eeuwige gewrichtspijn kan ik ook niemand toewensen, zelfs degenen die ik het minste geluk in de wereld gun, gun ik zulke pijnen niet) maar gewoon écht pijn.

Ik de dag daarna (eigenwijs en co) de huisarts maar gebeld, was de huisarts er niet. Wel een vervangend arts, maar in principe alleen voor medische gevallen die echt geen dag kunnen wachten. Toen dacht ik nog ‘naah. Niet voor mij dus..’, maar na een uur kwam ik op die beslissing terug en heb ik toch de huisarts gebeld en ben ik voor de ‘kan niet meer wachten’ optie gegaan.

Conclusie; gekneusde rib of tussenspier. De beste man was erg enthousiast in het voorschrijven van pijnstillers toen ik zei dat ik thuis nog iets aan codeïne had (vanwege de hoest) en gewapend met een mooie combi van codeïne, Brufen & paracetamol mocht ik weer naar huis. En toen kwam het, na die eerste combinatie van paracetamol & codeïne kwam daar een prachtige deken die de pijn liet verdwijnen. En dan heb ik het niet alleen over de pijn in m’n ribben (wat wel enorm fijn was, want nu kon ik tenminste ademen), maar ook de rugpijn. En de gewrichtspijn. En ik voelde me letterlijk een ander mens. En een andere moeder.

Het is bizar, maar alles kwam terug; om te beginnen met m’n eetlust. Ik heb die avond in record tempo een bak patat op met frikandel en kipnuggets, en daarachteraan nog een milkshake. Ik kreeg daarvoor met moeite eigenlijk een half bakje patat op met 1 nugget en een frikandel. En die milkshake werd eigenlijk voor de sier besteld, want die kwam toch nooit op.

En niet alleen de eetlust, maar ook het plezier, en de energie om weer van alles te ondernemen kwam terug. Het klinkt zo zwaar beladen en overdreven, maar de levenslust kwam gewoon weer terug.Ik heb op handen en voeten achter onze kabouter aangezeten, verstoppertje gespeeld, zonder problemen hem verschoond meerdere keren achter elkaar zonder het in m’n rug te krijgen en ik kan ontspannen slapen (en dus ook snurken, dus bij deze wil ik ook sorry zeggen tegen m’n lieve vriend. Sorry dat ik als een zaagmolen klink).

En dan voel ik me tegelijkertijd ook weer een beetje schuldig tegenover die kleine kabouter. Dit had ik veel eerder moeten weten, dan had ik de afgelopen maanden een veel leukere moeder kunnen zijn. Veel meer met ‘m kunnen spelen, veel gekkere dingen met ‘m kunnen doen en er veel meer kunnen zijn. Ondanks dat ik er iedere dag mee bezig ben, voelt het alsof ik maanden afwezig ben geweest puur omdat ik nu pas merk hoe fijn het is als je lichaam niet continu zeurt. En in m’n achterhoofd is er wel een stemmetje dat zegt ‘niet teveel doen, forceer nou niets’. En ik probeer ook echt niet te gek te doen, maar het is zo heerlijk om ineens de energie weer te hebben om van alles op te pakken. Om ‘s morgens om 7 uur aan het ontbijt te zitten en in plaats van te denken ‘pff.. nee he… en nu al m’n rug..’ te denken ‘goh, dit is best gezellig zo, wat een vrolijk ventje met z’n ontbijt!

En dan word ik weer bang. Want die pijnstilling, die gaat ook een keer op. En dan moet ik toch echt weer naar de huisarts gaan, voorleggen hoeveel pijn dit scheelt en hoeveel kwaliteit van leven ik erdoor terug heb (man, dat klinkt ook weer zo dramatisch maar zo ís het wel!) en dat ik dit eigenlijk niet kwijt wil.. En dan is de kans er natuurlijk dat de huisarts toch zegt ‘tja.. Dan moet je gaan fysio’en of neem maar een paracetamolletje’. En daar ben ik gewoon heel bang voor. Want de fysio? Daar heb ik gelukkig pas 3 verschillende therapeuten van geprobeerd. Die alle 3 niet weten wat ze met me aanmoeten, want ze ontwikkelen alleen maar meer pijn.

Dus.. Wie duimt er voor me mee? Dat de huisarts ook inziet dat ik gewoon mama moet kunnen zijn? Wie hoopt dat ook de huisarts snapt dat mama’s geen pijn horen te hebben en achter hun kind aan moeten rennen? Dan beloof ik plechtig dat ik geen roofbouw pleeg op m’n lijf, maar dat ik wel ga genieten van ons knappe gezinnetje.

Want zoals ik me nu voel, zo kan ik de wereld aan; kom maar op, ik lust alles en iedereen rauw. Terwijl ik me daarvoor voelde alsof ik elke strijd verloren had, die er maar te verliezen was. En dat gevoel wil ik nooit meer.

 

Sorry hoor, dat moest ik even van me wegschrijven. Ook zo’n voordeel aan pijn-vrij zijn; ook de wil om te schrijven is er weer.


Laat je een reactie achter?

1 thought on “Mama is een nieuwe mama…”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: