Netflix film; To the bone

Een film die al veel besproken werd nog voor hij überhaupt te zien was; een beetje het ‘ 13 reasons why’ effect. Er wordt een onderwerp aangesneden wat we eigenlijk het liefst vermijden, iets waar een taboe op heerst. Iets wat ik wel begrijp, want net als zelfmoord is anorexia  of boulimia nou niet echt iets waar je het gezellig over hebt tijdens het ontbijt. Ik heb de film dus gekeken, dus blog ik vandaag over deze film; een film die Anorexia in mijn optiek mooi in beeld brengt, zonder het op te hemelen of over de top te dramatiseren.

Net als 13 Reasons geldt voor deze film het volgende; ben je iemand die het zich snel aantrekt, of die erg gevoelig is voor dit soort onderwerpen en hier echt mee zit; kijk dit dan niet alleen. Als je een haat-liefde relatie met eten hebt; kijk deze film niet alleen, maar ga het gevecht met de haat-liefde relatie ook niet alleen aan! Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Ik heb 13 Reasons Why ook gekeken, en ik moet zeggen dat hij best aangrijpend was. Niet alleen om te zien wat er daar allemaal individueel gebeurde, maar ook hoe ze het in beeld hebben gebracht. Geen poespas, geen romantisch beeld waarbij iemand vredig werd gevonden met een dosis pillen, maar gewoon hele harde realiteit; iemand die op een gruwelijke wijze een einde maakt aan d’r leven. Vooral de manier waarop dat in beeld werd gebracht was best aangrijpend, ondanks dat ik zelf helemaal niet met zulke gevoelens loop, maar dat raakt je echt wel even flink. Daardoor was ik in eerste instantie wel een beetje terughoudend om deze film te kijken, maar ik vond het te interessant (of klink ik nu raar?) om de film niet aan te zetten.

Het verhaal van To The Bone gaat over Ellen, die met haar 20 jaar al meerdere opnames in klinieken heeft gehad om haar probleem met eten aan te vechten. Althans, dat is wat haar ouders willen dat ze doet; zelf gelooft ze er niet in, met als resultaat dat ze uit iedere kliniek en ieder programma wordt weggehaald of gevraagd weg te gaan; het heeft toch geen nut, ze wil niet geholpen worden. Ik kan me goed voorstellen dat dit dagelijkse kost is in diverse klinieken. Met de documentaire Emma Wil Leven in mijn achterhoofd vraag ik me af of de klinieken en programma’s niet te algemeen zijn, en er niet voor ieder persoon een individueel draaiboek moet worden gemaakt. Dat kost heel veel tijd, energie, en lef, maar ik vraag me oprecht af of er dan niet meer resultaat behaald kan worden. Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar dat zijn zomaar dingen die in me op komen.

Uiteindelijk komt Ellen in een heel ander soort kliniek terecht. Het is niet echt een kliniek, meer groep jongeren die allemaal iedere dag weer een gevecht met eten aan gaan. Laxeermiddelen worden naar binnen gesmokkeld, weer een ander heeft een ‘kotszak’  onder haar bed. Ze hanteren een andere behandelwijze dan de ‘reguliere’ klinieken; zo maakt het niet uit wat en of ze eten, zolang ze maar aan tafel zitten met zijn allen. En zo zie je de een een pot pindakaas leeglepelen, en een ander die al verder in het ‘programma’ zit, een heel bord met avondeten naar binnen lepelen. Dit insinueert wel dat het programma zoals in de film gebruikt wordt, zijn vruchten afwerpt. Althans, voor de personages in de film, ik zeg niet dat het in het echte leven ook zo werkt; ik ben geen arts.

Wat ik mooi vind aan deze film is dat je ziet dat niet alleen de focus wordt gelegd op het eten/niet eten/spugen/laxeren, maar dat er ook een focus wordt gelegd op de familie, hoe zij dit ervaren maar ook of de familie wellicht onbewust een aandeel heeft gehad in het ontwikkelen van de eetstoornis. Waar ik in het begin van de film dacht dat het door de overdreven stiefmoeder kwam en de scheiding van de ouders, blijkt achteraf dat dat het probleem niet zozeer is; Ellen’s vader is altijd weg (in de film komt hij niet eens ‘on screen’) en daar ligt wellicht wel een stukje van het (eet)probleem.

In het huis zie je hoe verschillend je kan zijn, maar toch hetzelfde probleem en gevecht met eten kunt hebben. Zo is er een jongen, die zijn hele droom in duigen heeft zien vallen; iets wat de eetstoornis bij hem heeft getriggerd. Omdat hij dit erkend kan hij het gevecht tegen zichzelf aan. Een andere meid, die prachtig lijkt zo op het eerste gezicht, heeft ook een eetstoornis, maar raakt die ene keer dat ze ongesteld is geworden zwanger. Die ene keer dat haar lichaam weer op gang komt is het direct raak. Dat groeiende kindje in haar buik is voor haar de reden om weer proberen te eten. Dit brengt ook direct de groep bij elkaar, want bij de magische 12 weken grens organiseren ze een babyshower, maar delen ze ook het verdriet wanneer ze na de babyshower een miskraam krijgt, en vertrekt uit het programma.

Op een gegeven moment krijgt Ellen een hallucinatie/droom/hoe je het ook wilt noemen op dat moment, en ziet ze zichzelf; dood. Dat is voor haar de ommezwaai; ze wil leven, ze wil vechten, en ze gaat het traject nog een kans geven. Want ja, ook het traject waar ze mee begon als laatste traject was ze mee gestopt en uit weggelopen. Wanneer je haar de eerste keer dat huis in ziet lopen, en daarna de tweede keer, zie je een groot verschil in haar hele doen en laten. Je ziet gewoon de wil om te leven, de wil om het gevecht aan te gaan, en ik denk dat dat ook heel belangrijk is. Je moet het gevecht aan willen gaan; anders ga je ieder gevecht sowieso verliezen. Maar daarom is het wel belangrijk, dat je de goede begeleiding hebt om dat gevecht aan te gaan; bij voorkeur met een behandeling op maat.

Ik vond het een prachtige film. Daarna ben ik wat achtergrondinformatie op gaan zoeken, en bleek dat Ellen gespeeld wordt door de dochter van Phil Collins, en dat ze zelf ook het gevecht met Anorexia is aangegaan; for real. Dat verklaart wel direct waarom je meteen gelooft wat ze speelt; ze ís Ellen. Niet alleen qua eetstoornis; ook bij haar was de band met haar vader niet zoals ze dit zelf graag had gezien. Als je dit dan weet, zou je bijna denken dat de film over haar leven gaat, de gelijkenissen zijn eng. Maar, wederom, dit bewijst alleen maar weer dat het niet alleen een ‘gevecht tegen wat kilo’s’ is, maar dat het zo veel meer heeft als basis.

Het enige wat ik wel heel eng vond om te lezen, was dat ze voor de rol van Ellen gewicht moest verliezen. Ja, dat lees je goed. Een ex-anorexia patient die moest afvallen om de rol van een anorexia patient te spelen. Nu werd ze hierbij wel enorm goed bijgestaan door diverse experts, dokters, haar moeder en voedingsdeskundigen, maar toch vind ik het een eng en raar idee. Wel gaf ze zelf ook aan dat ze nu ouders was, en alles vanuit een ander perspectief bekeek. Er werd goed in de gaten gehouden dat ze geen terugval kreeg en ook daarna was de juiste zorg aanwezig.

Ik ben blij toe, want het is een prachtige dame om te zien.

Al met al vond ik het dus echt een goede, en gek genoeg, mooie film. Geen romantische beelden van anorexia, niet het ‘mooie dunne plaatje’, maar gewoon echt zoals het is voordat je te ver heen bent.

Maar nogmaals; ben je gevoelig voor zulke triggers, of kamp (of kampte je voorheen) met een eetstoornis; kijk de film niet alleen, en ga op zoek naar begeleiding. Begeleiding die bij je past, die zich op jou aanpast, en hopelijk besef je je dan ook dat je goed bent zoals je bent; en dat eten geen zonde is.



Laat je een reactie achter?

3 thoughts on “Netflix film; To the bone”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: