Newbornshoots; ik ben er te nuchter voor denk ik.

Ik bekijk het altijd vol fascinatie; Zwangerschapsshoots en Newbornshoots. Het ziet er zo ongemakkelijk uit. Met je dikke bolle toeter poseren, een perfect hartje maken met je handen op je buik (hoe lang moeten je armen dan wel niet zijn?), waarbij papa en eventueel de andere kinderen, honden, katten en goudvissen ook een rol spelen. Om daarna, wanneer je 4 kilo baby eruit geperst hebt, of het eruit gehaald is door even een snee in je buik te maken, je nog een keer naar de fotograaf hobbelt om daar een ‘newbornshoot’ te doen. Hoe ik hier tegenover sta, en waarom ik daar zo tegenover sta, kun je hier lezen. En pak dit alsjeblieft niet op als een aanval als je dit wel hebt laten doen; ik bekijk het alleen vanuit mijn (iets te nuchtere) perspectief met mijn ervaring (en gebrek aan ervaring wellicht).

Kijk, ik zal ik niet zeggen ‘doe geen buikshoots en doe geen newbornshoots’ omdat ik ze niet heb gedaan. Mijn hoofd stond er überhaupt niet naar en die zwangerschapshoot was sowieso al verloren zaak. Maar ik vind het wel fascinerend om te zien, en dat om de volgende redenen…

Men geeft er een godsvermogen aan uit. Echt, ongelofelijk. Er wordt zo 200-300 euro uitgegeven aan een fotoreportage. Keer twee, want tja, je moet met en zonder zwangere buik op de foto. Het liefst bij dezelfde fotografe, want tja, je hebt elkaar al eerder gezien dus het zal wel goed zijn. Voor die fotograaf natuurlijk helemaal prima, want als je eenmaal een ‘band’  hebt met je klant, weet je dat je goed zit; er volgt misschien nog wel een tweede kindje, daarna krijg je van die leuke ‘gezinsshoots’, ‘familieshoots’ en zo heb je een klant voor het leven. Slimme marketing, en heel eerlijk, je moet er wel je best voor doen. Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat het een makkelijk beroep is waarin totaal geen concurrentie is, want Truus de buurvrouw met een camera kan nog wel je concurrentie zijn. Iedereen met een camera kan zich tegenwoordig fotograaf noemen, dus hey…

Het ziet er zo ongemakkelijk uit. Wat ik al zei, ik heb misschien geen recht van spreken, want die zwangere buik was bij mij niet prominent aanwezig (lees: oh, was je zwanger? Ja ik vond je al wat dikker. Oh, was je toen 38 weken zwanger? Jeeeeeeeetje..) dus het was ook niet echt fotoshoot waardig. Daarnaast vind ik het ook hoogst ongemakkelijk om naakt, of in ieder geval, schaars gekleed bij een vreemde te zijn. Dat heb ik in het ziekenhuis ook nog altijd, maar ook bij de huisarts; ik vind dat gewoon niet fijn maar misschien schaam ik me teveel voor m’n lijf of zo. Om vervolgens, stralend, op de foto te gaan. Wat ik al zei, ik kan het me niet 100% voorstellen, maar ik stel mezelf maar even voor dat het moet zijn alsof ik een 6 of 7 heb op de pijnschaal, en vervolgens moet doen alsof ik het vreselijk naar m’n zin heb, ontzettend ontspannen ben en heus geen last heb van dat lijf. Zo stel ik me dat dan voor. Er zullen dan ongetwijfeld leuke foto’s bij zitten, maar ik denk dat ik ook nog eens iedere imperfectie bij mezelf zou zien.

Wanneer je dat hebt gehad, krijg je dus de newbornshoot. En ik vraag me echt af voor wie dat nou precies leuk is, behalve voor de bankrekening van de fotograaf. Want heel eerlijk; hoe natuurlijk is het om ze in een doekje te wikkelen, in een mandje te leggen, op een kleedje te leggen, op een poppenbedje te leggen… En dat allemaal voor een foto. Dan wordt er ook nog eens geadviseerd om dat in de eerste of tweede week te doen, en dat je met 12 weken eigenlijk net te laat bent. Hoi, ik weet niet wat jullie deden toen jullie net bevallen waren, maar ik was net het moederschap aan het verwerken. Mijn hoofd stond echt niet naar een fotoshoot waarbij m’n kind eruit zag als een Anne Geddes reclameposter. Zelfs al was de bevalling an sich niet zo’n shock geweest, dan had ik dat denk ik nog niet gedaan. De eerste weken word je al overspoeld met kraamvisite (vermoeiend) en dan ben je blij dat je het uitstapje naar de supermarkt vol kan houden zonder halverwege je kind uit de kinderwagen te halen en zelf erin te gaan liggen om gewoon heel even dat slaapje te doen. Laat staan dat je jezelf naar een fotostudio moet hijsen om daar je kind professioneel op de foto te laten zetten als mummy.

Los daarvan is het helemaal ‘in’ en word je bijna met medelijden aangekeken als je dat niet hebt gedaan. Maar ik vraag me af, voor wie is dat nou leuk, zo’n shoot? Je kind herinnert zich later echt niet dat ie het zo enorm leuk vond om in een fotostudio op een nepschaap van de Ikea te liggen slapen terwijl er iemand met lampen, camera’s en achtergronden aan de knutsel was, ondertussen jouw arm ‘goed’ probeerde te vouwen zodat je perfect lag voor die ene foto. Volgens mij zijn je prioriteiten als baby ‘eten, poepen (of in geval van verstopping, niet poepen maar wel heel hard persen en huilen), huilen en slapen’. En wennen aan het feit dat je daglicht ziet en je niet 24/7 letterlijk in je moeder zit. Ik zeg niet dat een newbornshoot slecht is voor je kind, maar ik vraag me wel af wat de meerwaarde is. Zouden er over 20 jaar kinderen zijn, die hun eigen newbornfoto’s groots aan de muur hangen? Of vol trots aan hun eerste vriendinnetje laten zien? ‘Hey, m’n piemel staat er niet op hoor, maar ik was toen al echt een bink’.

Wat is er mis met de ‘gewone’  foto’s. De foto’s waarbij moeder en kind (compleet verrot) op de bank liggen te slapen samen. Of de foto’s waarbij je gewoon op de bank zit met zijn drietjes, of waar je baby gewoon in zijn eigen bedje met zijn eigen lakentjes ligt te slapen. Koop voor het geld van 2 fotoshoots een mooie camera, ga er iedere week even mee spelen en je hebt jaren lang iedere week je eigen, ontspannen fotoshoots. Als je dan een systeemcamera koopt, kan iedereen er ook nog eens met gemak mee omgaan en kan je hem zelfs bij anderen in de handen duwen, waardoor er ook nog spontane foto’s tevoorschijn komen waar je zelf zelfs op staat.

En ja, dan staat je woonkamer maar rommelig op de foto. Newsflash; je hebt een kind, je kamer wordt er echt niet strakker en netter op. Hier zijn ook foto’s waarbij er nog wat stapels was op de bankleuning liggen, er een jas van onze kabouter op tafel ligt en er links en rechts een schoen zwerft. Het is ook wel vaak genoeg opgeruimd hoor, maar ik ruim tegenwoordig gewoon ‘s avonds pas op. Scheelt weer tijd en energie weggooien, maar goed.

Nogmaals, iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt. Ik kan me niet voorstellen dat een zwangerschapsshoot leuk is en een newbornshoot fijn is voor je baby. Een baby moet gewoon lekker in zijn eigen thuisomgeving blijven zonder poespas. Je mag ze nog lang genoeg overal mee naar toe slepen, tot je er gek van wordt en tot je je afvraagt of het echt heel erg is als je ze gewoon even thuis laat, dus waarom niet gewoon genieten van die ontspannen momentjes nu ze er nog zijn. En waarom niet gewoon genieten van de spontane kiekjes, in plaats van overgeposeerde foto’s in een gebreide luier met matchende muts? Doutzen Kroes is volgens mij ook niet ontdekt omdat ze zulke lekkere babybillen had op d’r newbornshoot. En de leukste foto’s maak je in mijn optiek toch altijd nog zelf, of worden gemaakt door naaste familie; want van die foto’s weet je altijd nog precies de tijd, de activiteiten, het weer, de lucht, en het gevoel.

 

Maarja, dat ben ik. Nuchtere kaboutermama.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Newbornshoots; ik ben er te nuchter voor denk ik.”

  • Ik geloof dat je even mist dat de meeste newbornshoots gewoon thuis zijn en baby’s daarvoor echt niet ergens mee naartoe gesleept hoeven te worden. En zwangerschapsshoots hoeven helemaal niet naakt…. Ik snap dat je er niks mee hebt, maar je beeld van hoe het eraan toegaat is misschien ook niet helemaal realistisch 🙂

  • Het mooiste resultaat behaal je vaak wel in een fotostudio. Ik zeg ook nergens dat ik het lelijk vind, ik geef alleen aan dat het niks voor mij is en hoe ik er naar kijk wellicht iets te nuchter is 🙂

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: