Nijntje op de fiets; het theaterverhaaltje

Ik had een hele poos geleden de kaartjes al gereserveerd; Nijntje kwam naar het Theater in Schiedam! Met een knul die helemaal fan van nijntje is én op youtube helemaal vrolijk wordt van Nijntje de Musical, vond ik dit wel heel leuk voor hem om ook mee te krijgen. Sowieso is het in mijn ogen belangrijk om ze, zo jong als ze zijn, al naar een hoop dingen mee te nemen; uit eten, maar dus ook theater en musea vind ik (mits kindvriendelijk natuurlijk) alleen maar goed als ze dit meekrijgen! Wij gingen dus naar Nijntje op de fiets!

Een grote hal vol met kinderen.

Gillende kinderen, wel te verstaan. Gelukkig hadden we het plan gevat om iets eerder al die kant op te gaan. Onze knul heeft nog wel eens moeite met nieuwe en drukke omgevingen en heeft dan gewoon wat meer tijd nodig om te wennen. Ik wilde niet dat hij met een rotgevoel de voorstelling ging bekijken, dus hij kon mooi een half uurtje even ‘opwarmen’ voordat hij stil moest zitten. Ik zou zó graag willen weten wat er in zijn hoofd om ging op dat moment, want zijn lichaamshouding zei ‘waarom zijn al die kinderen losgeslagen’, als ik het vrij mag vertalen. Volgens mij hebben we gewoon een heel rustig mannetje wat dat aangaat..

Groot was zijn verbazing ook toen hij ineens een leidster van ‘zijn’ kinderdagverblijf zag! Bij heel veel theatervoorstellingen verzorgt de kinderopvangorganisatie (leuk woord voor scrabble dit) opvang tijdens de voorstelling, en niet alleen bij kindervoorstellingen; ook wanneer ‘papa en mama’ er even uit moeten verzorgen ze bij enkele voorstellingen opvang! Nu was hij dus helemaal in de war; zoveel kinderen, maar het was geen opvangdag. Maar hè, de opvang was er wel! Supergrappig. En ook super leuk dat ze hem direct herkenden; ik denk niet dat mij dat zou lukken, je ziet toch best een flink aantal kinderen per week…

De deuren gaan open; drammen!

Het moment dat de deuren open gaan is eigenlijk heel grappig. Je verwacht dat de kinderen als een debiel door die deuren heen gaan en zich misdragen, maar het tegenovergestelde gebeurde; het zijn de ouders die zich ontpoppen tot ware aso’s. Drammen voor de deur; jongens, we zijn met maximaal 20 gezinnen, ik denk dat je écht wel iets van nijntje kan zien. Ik stond dus keurig netjes, met m’n kaartjes in m’n hand en vriend + kind achter me in de rij om de kaartjes te laten scannen en toen moest er een moeder zich heel nodig tussen mij en m’n vriend in duwen. Ik heb d’r maar voor gelaten, wel nog verteld dat m’n vriend áchter d’r stond (met andere woorden; je weet bést dat je voorpiept) maar ze was allang blij dat ze d’r plekje op de eerste rij had. Laten we maar hopen dat ik daardoor goed karma heb, dat ik d’r voor heb laten gaan. Ik ken d’r verhaal niet, misschien heeft ze wel een rotperiode achter de rug, who knows.

Afijn. Plekje gezocht, en we zaten! Kom maar op nijntje!

Te hoge verwachtingen?

Wellicht had ik door ‘Nijntje de musical’ te hoge verwachtingen. Op youtube hadden we diverse musicals gezien, met echte nijntje oren, leuke liedjes, alles erop en eraan. In het theater stond een nijntje huis, een heel klein piano’tje (wel heel leuk trouwens) en zat één dame, met een nijntje jurk aan. Zonder Nijntje oren. Wij dachten nog dat zij het zou aankondigen en met ons dachten wel meer ouders dat. Dat viel echter tegen; zij was de hele voorstelling, in d’r eentje. Ze vertelde het verhaal van Nijntje en de zomervakantie, waarin Nijntje bij opa en oma logeerde, en met haar ouders ging kamperen. In het nijntje-huis waren allerlei ‘draaiblokken’ waar ook allemaal attributen stonden; een strandbal, een schepje, een taart, en natuurlijk de beer van Nijntje. Toegegeven; de verteller deed het leuk, helemaal in de sfeer en stijl van Nijntje, maar het voelde toch ergens een beetje jammer. Je merkte ook aan de kinderen overigens dat ze het anders hadden verwacht; een hoop bleven roepen om Nina (die van ons ook trouwens) en ik hoorde ook iemand ‘wanneer komt nijntje nou?’ zeggen. Gelukkig, dan lag het niet alleen aan ons.

Even bij het huis van Nijntje kijken

Wat wel weer leuk was, was dat alle kinderen na afloop bij het huis van Nijntje mochten kijken, bij de blokken mochten draaien, en met de verteller op de foto mochten. Sommige ouders vroegen zelfs of ze het boekje van Nijntje wilde signeren. Iets wat ik me met een ouder kindje (lees: 3 of 4) wel kan voorstellen trouwens. Ook lagen er kleurplaten voor alle kinderen om mee te nemen, uiteraard van Nijntje op de fiets!

Al met al was het wel een leuke ochtend, zeker voor op een druilerige zondag, máár ik moet wel heel eerlijk zeggen dat er voor die 9,50 per persoon voor een voorstelling die krap een half uurtje duurde, er bést een kopje koffie bij de prijs had mogen zitten, zo eerlijk ben ik dan ook wel weer; technisch gezien was het iemand die een nijntje boek heel uitgebreid vertelde.

Aan de andere kant, het was wel een hele fijne kennismaking voor onze knul met het theater, wij weten nu dat er in Schiedam af en toe best wat leuks te beleven is en dat we dit soort dingen dus vaker kunnen ondernemen met onze kabouter!

Nijntje op de Fiets was als onderdeel van het prentenboekjesfestival in het Theater aan de Schie in Schiedam.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Nijntje op de fiets; het theaterverhaaltje”

  • Ik kan me aan de hand van jouw blogpost de situatie levendig voorstellen en ik zou precies zo reageren als dat jij gereageerd hebt! 9,50 per persoon voor een verhaaltje van 30 minuten zonder konijnenoren …. Daar moet minimaal koffie bij ja. Of liever nog, minimaal konijnenoren, als je niet in een heel kostuum komt. Dit voelt te makkelijk.

    Heck, voor 5 euro per persoon kom ik wel een nijntjeverhaaltje vertellen, MET konijnenoren (heel kostuum als het op de kop te tikken valt) en dan krijgen jullie er nog koffie, thee of diksap bij. 😉

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: