Ongeluk zit in een klein hoekje…

…in een klein hoekje van de badkamer, om specifiek te zijn. We zijn ons helemaal lam geschrokken. Vooropgesteld; we hebben een echt jongetje; klimt overal op, springt er vanaf, gaat head first van de bank af, sleept stoeltjes heen en weer om overal op te klimmen; niks is onze kabouter te gek. En op het enige stukje natte badkamervloer dat er te vinden was, krijgt hij het voor elkaar om om te vallen en daarbij iets te verdraaien. Hij is 20 maanden en heeft zijn eerste bezoek aan de radiologie achter de rug. Wat er gebeurd is, lees je in m’n blog vandaag, want ik moest het even van me af schrijven… 

Wat ik al zei; we hebben een écht jongetje. Hij klimt overal bovenop, verbouwt als hij de kans krijgt de woonkamer tot een hindernisbaan en wil overal vanaf duiken, en daarbij het liefst op z’n hoofd of neus landen. Dit lukt hem allemaal zonder kleerscheuren, met hooguit een blauwe plek ééns in de week. Maar op het moment dat hij besluit te klieren in de badkamer, krijgt hij het voor elkaar om het éne natte stukje in de badkamer te vinden, en daarop uit te glijden. Normaal staat hij wel op als hij gevallen is, maar dit keer niet. Hij wilde zijn rechterbeen niet belasten, het was vooral heel hard huilen en staan wilde hij alleen met een hoop aanmoedigen.

Dat werd dus een rondje huisarts. Gelukkig konden we vlot terecht en troffen we een kundige huisarts, die ook nog eens goed met kleine kinderen was; dat zijn ze ook niet allemaal. Deze handelde zeer adequaat en voor we het wisten had ik een verwijzing in m’n handen om een foto te laten maken van z’n beentje; er zou een breuk kunnen zitten. En zo ging m’n ochtend van 10 naar -10. Mag ik even; kútzooi. Zo, dat is eruit.
Van alle dingen die ik niet had gehoopt voor elkaar te krijgen was een bezoekje aan het ziekenhuis door een stomme val er een van.

Gelukkig konden we dus direct door, en er werden foto’s gemaakt van z’n onderbeen. Dat deed hij echt zo super goed, hij gaf geen kik, deed keurig wat er gevraagd werd en ondanks dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is, vond hij het ook geen punt dat er een vreemde aan hem aan het pielen was om z’n been in de juiste houding voor de foto te krijgen. Normaal gaat het gepaard met een hoop gehuil en gegil, althans, dat is wat ze gewend zijn, dus dat deed hij echt super goed.

Uit de foto’s kwam niets, geen botbreuk, zag er keurig uit, dus het moet vanzelf overgaan. Inmiddels hebben we de nacht overleefd, maar het was absoluut niet leuk. Hij wilde er niet op liggen (logisch) dus pas na een zetpil nam het wat af en kon hij slapen. Vanmorgen probeerde hij zelf z’n bed uit te komen, maar dat lukte hem niet en ik trof hem dus op handen en knieën aan in z’n slaapkamer, want ik kwam gelijk op het gehuil af (in dit soort gevallen ben ik zó blij met m’n moederinstinct). Na het even bekeken te hebben vanmorgen bedacht ik me ineens dat het best wel eens zo kan zijn, dat het niet in zijn onderbeen, maar in z’n bovenbeen zit. Z’n knie buigen heeft hij inmiddels geen problemen meer mee, en hij probeert ook op z’n knieën te zitten, wat tot op zekere hoogte gaat. Maar wanneer hij dan probeert om te bewegen of te kruipen, dán gaat het zeer doen. Bewegen doe je echter vanuit je bekken, bovenbeen en core stability (zo handig, die revalidatie!) en als ik aan zijn bovenbeen voel stuit ik op wat protest. Voor mij is één en één snel twee, dus ik heb de huisarts weer gebeld. As we speak ben ik dus in afwachting van een telefoontje van de huisarts, de assistente ging overleggen met de huisarts, maar mijn gevoel zegt dat er iets mis is in z’n bovenbeentje. Gelukkig heb ik m’n schoonouders al ingeseind en zij gaan nu met gepaste spoed naar ons toe, zodat er hoe dan ook vervoer is mochten we weer terug moeten naar het ziekenhuis.

En dan voel je je zó machteloos als moeder. Je kan het niet aan hem uitleggen, en het enige wat je kleintje zegt op dat moment is ‘au, au, au, mama au au au’. Ik heb nog liever zelf zoveel pijn, dan dat ik hem met pijn zie zitten. Hij moet lekker kunnen spelen, klimmen, ravotten, en nu kan hij niet eens zelf z’n auto pakken als die gevallen is of te ver weg is. Je hoeft geen dokter te zijn om te weten dat dat niet goed zit.

 



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Ongeluk zit in een klein hoekje…”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: