Privacy, als je blogt, of als je kinderen hebt.

Privacy; ik wil mijn kind niet herkenbaar in beeld, maar dan?

Zoals je misschien wel hebt gezien, onze knul zet ik niet ‘herkenbaar’ op internet. Van mij mag hij helemaal zelf bepalen wanneer, waar, en hóe hij zichzelf wil ‘voorstellen’ aan en op het internet. Zo jong als hij is, heeft hij zijn recht op privacy. Dan is het aan ons als ouders om zijn privacy te waarborgen. Maar ik maak tegelijkertijd geen geheim van de stad waar ik woon, de plekken waar ik kom, en mezelf zet ik wel met m’n hoofd op het internet. Dat zorgt voor wat vragen hier en daar.

Ik ben níet bang voor het internet

Dat vooropgesteld; ik ben niet bang voor het grote boze internet. ‘Mijn’ generatie is opgegroeid met het internet en daardoor heb ik gelukkig wel al vrij vlot goed geleerd wat je wel en niet erop moet gooien. Natuurlijk ben ik ook door schade en schande wijs geworden. Maar daardoor ben ik niet ‘bang’ voor het internet en ben ik me er goed van bewust wat er met de data kan gebeuren die ik online zet. Ik ga dus (wat mij betreft) goed om met mijn privacy, en die van onze knul.

Dat zorgt er wél voor dat ik wel goed afweeg wat ik wel en niet op het internet plaats qua beeldmateriaal. Maar goed, mijn hoofd; ik doe er niet geheimzinnig over. Ik schaam me niet voor m’n voorkomen en m’n gezicht, en let’s face it; iedereen heeft een hoofd! Daarnaast zijn er ook nog eens zó veel mensen, dat ik het me haast niet voor kan stellen dat je me zo zou herkennen in een groep van 1000 mensen.

Geen geheime locatie

Ik maak dus ook geen geheim van m’n woonplaats. Ik woon in Schiedam; lekker boeiend. Weet je hoeveel mensen er nog meer in Schiedam wonen? Bést een hoop hoor! M’n adres op internet plaatsen, dat doe ik dan weer niet, evenals m’n telefoonnummer, ook dat gaat niemand wat aan. Ik ben geen bedrijf, geen ‘uitgever’, en dus vind ik dat ook absoluut niet nodig. Ik geef mijn nummer en adresgegevens zelf wel aan degenen wie ik dat nodig acht; of dat nou personen of bedrijven zijn.

Het feit dat ik er geen geheim van maak en zo af en toe ook wel eens laat weten op Instagram wat ik die dag ga doen of waar ik naartoe ga, maakt wel dat ik al een aantal keer ‘herkend’ ben. Niet als in ‘hey kijk, dat is Kaboutermama!’ maar meer ‘oooh, dát is jouw zoontje dus! Wat leuk!’. Want tja, in combinatie met m’n hoofd én dat blauwe jasje, tja, dan zijn er nog maar weinig opties over die op datum x bij de molen was bijvoorbeeld. Maar het is niet iets waar ik ‘bang’ voor ben, en ik schaam me ook niet voor m’n blog. En ja, dan zien ze toevallig in de winkel of in een museum hoe de voorkant van z’n hoofd eruit ziet. Een oogopslag vind ik minder erg dan een foto die een eigen leven krijgt.

Hoeveel ‘moet’ je laten zien?

Dat is wel iets wat ik me (hardop) afvraag. Tegenwoordig lijkt het steeds meer een trend te worden; steeds meer van jezelf laten zien. Zo veel mogelijk laten zien hoe je woont, waar je woont, hoe je eruit ziet, waarom je eruit ziet. Dan vraag ik me af hoeveel je ‘moet’ laten zien, en vooral wáárom je iets wilt laten zien. Is het om een punt te maken? Of omdat je gewoon graag je leven met de wereld deelt? Ik kan me voorstellen natuurlijk dat je enorm trots bent op wie je bent, wat je doet, en hoe je leven eruit ziet. Als dat jou gelukkig maakt; go for it! Maar is het een bewuste keuze, of iets wat je doet ‘omdat iedereen het doet’? Is het om gewaardeerd te worden op de mediaplatformen, of zegt/doet privacy je niet veel?

Daarin is geen goed of fout, dat wil ik voorop stellen. Het nadeel van geschreven tekst; het kan wat botter en harder overkomen dan de bedoeling is. Ik heb ook niet alle wijsheid in pacht en ik doe ook maar waarvan ik denk dat ik er goed aan doe.

Bloggen; dan laat je toch ook ‘alles’ zien?

Ik blog op vrij regelmatige basis durf ik wel te stellen, waarin ik ook soms best persoonlijk op het een en ander in ga, maar ik laat niet ‘alles’ zien, ook niet in teksten. Het gaat de rest van de wereld geen bal aan hoe vaak ik seks heb, welk ondergoed me het beste staat en of die moedervlek op m’n kont nog gegroeid is of niet (er zit geen moedervlek daar by the way).

Ook als je blogt hoef je niet alles te laten zien, en niet alles met de wereld te delen. Baas over eigen lijf, maar ook baas over eigen content! Tja, misschien zou ik meer views krijgen als ik over seks zou bloggen. Misschien zou ik meer views krijgen als ik m’n Calvin Klein setjes zou showen; daar is ook absoluut niks mis mee. En wederom; ik schaam me nergens voor en durf zelfs te stellen dat ik een méér dan prima lijf heb. Maar sommige dingen zijn voor mij, en voor mij alleen. Hier geen ‘clickbait’ in de vorm van mooie of juicy foto’s, sorry!



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Privacy, als je blogt, of als je kinderen hebt.”

  • Jouw manier van bloggen vind ik echt geweldig. Ook ik laat onze kinderen niet herkenbaar zien in mn blogs. Maar dat laatste stukje weer, om te gieren haha. Vooral die moedervlek die er niet zit hahaha

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: