Rauwer; de documentaire.

Eens in de zoveel tijd komt er weer een voedings ‘hype’ voorbij, waarvan mijn oren toch klapperen. Zo heb je de zogenaamde ‘superfoods’, maar ook allerlei crash diëten om af te vallen, allerlei shakes, diverse vitaminepillen en voedingssupplementen. Maar wat ook eens in de zoveel tijd de kop op steekt, is de ‘raw foods’ stroming. Deze week is het weer helemaal uitgelicht in diverse media, omdat Francis Kenter hier documentaires over heeft gemaakt. Dit is zo veel besproken omdat ze haar kind hiermee heeft op laten groeien, maar daarmee ook in aanraking is gekomen met kinderbescherming; kinderartsen zouden destijds hebben vastgesteld dat Tom (haar zoon) ondervoed zou zijn en daarnaast ook achter zou lopen qua ontwikkeling. Francis was het daar niet mee eens en vond dat zij volledig in haar recht stond. Samen met Annoek Sollart werden er twee documentaires gemaakt; Rauw, en Rauwer. Over Raw Foods, het ‘experimenteren’ wat anderen ouders zouden doen (en zij niet) en ook stelde Francis onlangs in RTL Late Night dat dit diverse ziektes zou ‘oplossen’. Vandaag blog ik over Raw Foods, en waarom ik vind dat je als ouder tekort komt wanneer je je kind dit oplegt.

Het is een spraakmakend item. De documentaires zijn tenenkrommend, ik kan er niets aan doen. Ik heb geprobeerd me ervoor open te stellen, maar ik kan er met mijn verstand niet bij. Van de week bij RTL Late Night moest ik nog heel hard lachen. Francis die haar verhaal weer beknopt deed, over waarom Raw Foods zo gezond zouden zijn en hoe het de astma van Tom zou hebben opgelost, maar ook hoe het kanker zou kunnen genezen. Nee, dat vind ik totaal niet grappig, maar Gordon die er vervolgens doorheen bonjourt met de mededeling ‘ik vind u er helemaal niet zo gezond uit zien, u bent nogal mager’ vond ik wel hilarisch. Want, laten we eerlijk zijn, haar gezicht is ingevallen, en ze maakt een algeheel ‘zieke’ indruk, en daarnaast ook erg vermoeid.

Daaropvolgend heb ik Rauwer gekeken. In deze documentaire krijgt Francis de mededeling dat ze aangemeld is bij de Raad van Kinderbescherming omdat uit onderzoek in het ziekenhuis is gebleken dat Tom een hele reeks aan vitamines, hormonen en essentiële vetten mist. Dit wuift ze in de documentaire echter weg onder de noemer ‘de artsen weten niet waar ze het over hebben’. Pardon? Het zijn artsen met universitaire studies, het is een bloedonderzoek waarbij de waardes onderzocht worden, en je hebt het lef om te zeggen dat de artsen niet weten waar ze het over hebben. Hoe kan je tot die conclusie gekomen? Als Tom van geboorte af aan een hartafwijking had gehad en geopereerd zou moeten worden, dan zou ze waarschijnlijk vasthouden aan die artsen en aan al hun kunde en wijsheid. Maar nu het niet in haar voordeel is, hebben de artsen geen idee waar ze het over hebben.

Wanneer ik de documentaire verder kijk, snap ik direct met wat voor slag mens we te maken hebben; je zou bijna zeggen dat het een sekte is. Er wordt verteld dat wanneer je chronische ontstekingspijn hebt, dat dat komt omdat je niet in verbinding staat met moeder aarde en je je schoenen uit moet doen. Zweefteef 2.0 in mijn ogen, maar goed. Kijk, iedereen moet doen en geloven wat hij zelf wil, helemaal prima. Maar, op het moment dat je de verantwoording en zorg voor een kind hebt, moet je je eigen principes opzij leren zetten en ervoor zorgen dat je kind alle bouwstoffen binnen krijgt die nodig zijn. En op het moment dat je als moeder zijnde op een markt loopt te verkondigen dat je kanker krijgt van het drinken van koffie, alcohol, gekookt voedsel, en vlees, dan ben je niet je eigen principes opzij aan het zetten, dan stel je niet de veiligheid en gezondheid van je kind voorop. Dan kan je hoog en laag springen, maar je kind is zo opgegroeid met jouw idee van gezonde voeding, dat hij niet eens de keuze heeft gehad om een eigen smaak te ontwikkelen. Wanneer een of andere goeroe ook nog verteld dat Nederland het pas gaat geloven wanneer Tom ineens groot en sterk is zonder zijn dieet te veranderen naar al die ‘gifstoffen’. Alles leuk en aardig, maar zolang die tekorten niet aangevuld worden, wordt Tom echt niet ineens een grote en sterke jongen. En dat blijkt, want Tom zat bij RTL Late Night in het publiek (werd overigens niet gehoord) maar zag eruit als een knul van 15.

Francis noemt een discussie met het AMC over kalktekorten, dat haar visie niet opgenomen wordt in het rapport. Tom eet immers Chia zaadjes iedere dag en daar zit ook kalk in, dus het AMC heeft eigenlijk niet zo heel erg gelijk in haar ogen. Maar lieve mevrouw Kenter, wat begrijp je niet van de labresultaten en bloedonderzoeken? Ook mis ik de mening van de vader van Tom. Die woont in Engeland. Zou ik ook doen.

Oh ja, fun fact; Tom gaat ten tijde van de de documentaire ‘Rauwer’ niet naar school. Zijn moeder wil namelijk niet dat hij wordt blootgesteld aan het ongezonde voedsel van de Albert Heijn, chocomelk, energy drank. Het was voor hem moeilijk om nog rauw te eten, want tja, de rest eet niet rauw, hij wordt wellicht geplaagd, en daarom wilde zijn moeder hem maar thuis houden. Daarmee lapte ze de leerplicht ook nog even aan haar bio-eco-vega-rauwe-laars. Mijn handen jeuken inmiddels echt. Ik zeg niet dat ik alle wijsheid in pacht heb, maar hey, mijn kind heeft geen tekorten, zit netjes op zijn groei & ontwikkelingscurve en mag gewoon met andere kinderen omgaan, ook al eten zij misschien andere dingen dan ik.

De kinderarts is zelfs met alternatieven geweest om toch hun ‘dieet’ vast te kunnen houden, maar wel de juiste hoeveelheden kalk, vitamines en mineralen naar binnen te krijgen. Dit is ze echter niet lang gelukt, de moeder van Tom is op een gegeven moment gestopt met het voorgestelde voedsel aan Tom voor te schotelen en kwam na 3 keer ook niet meer opdagen bij de afspraken bij de kinderarts. Inmiddels gaat Tom nog steeds niet naar school, en dus komt het uit op een zaak bij de kantonrechter vanwege het verzuim en dus het ontduiken van de leerplicht. Francis gooit het op het doubleren van Tom, en dath et onderwijs gewoon niet werkt voor Tom. In Tom zijn motivatiebrief voor de vrijstelling zegt hij dat hij daardoor vaker naar zijn vader in Engeland kan. Totaal verknipt beeld van vrijstelling, maar dat is niet heel vreemd als je moeder in chiazaadsprookjes geloofd.

Als je Tom daarna (in de documentaire) naast zijn grotere broer ziet, zie je twee totaal verschillende personen. Een beer van een jongen, en dan daarnaast een jongetje wat net zo goed voor een 9 jarige door zou kunnen gaan, terwijl hij op dat moment 13 is. Zo snap ik wel dat Tom niet zo goed kon aarden op school; hij kan zich niet verdedigen en loopt met een compleet verkeerd beeld rond van de samenleving.

Halverwege de documentaire moet ik toch even keihard lachen. Wát een stommiteiten. ‘Tom, let je op dat Coco geen stukje van de taart eet? Coco is namelijk aan het vasten.’ Eh, say what? De hond is aan het vasten. Coco is een hond, en Coco heeft oorontsteking. Daarom krijgt Coco een aantal dagen geen eten, net als mensen die ziek zijn. Die moeten ook een tijdje vasten zodat het lichaam kan herstellen. Want het is echt súpergoed voor je lichaam om, wanneer je ziek bent, gewoon even helemaal te stoppen met eten. Is wetenschappelijk ook echt enorm goed onderlegd, not. Google telt niet als een wetenschappelijk onderzoek, al vindt Francis van wel.

Tom wordt onder toezicht gesteld voor ten minste één jaar. Francis kan het er niet mee eens zijn en gaat ook in hoger beroep. Ondertussen heeft ze op google (jawel, want google weet álles) ‘enorm veel sites gevonden’ die stellen dat melk en vlees schadelijk is voor de gezondheid. Ze vergelijkt het daarna zelfs met heroïne, alchohol en sigaretten. Dan sla je als ouder compleet de plank mis. Zelf is ze toch ook groot geworden met melk, en ze leeft nog steeds. Francis’ moeder ziet er beter uit dan Francis zelf. Maar ja, die nuttigt wel een fatsoenlijk stukje vlees. Francis besluit dus om het dieet van Tom niet aan te passen. Tom wordt alsnog onder toezicht gesteld en dit wordt daarna verlengd.

Wat Francis vergeet, is dat Tom geen keus heeft gehad. Je kunt als moeder wel zeggen ‘nee hoor, je mag wel zelf kiezen’, maar je bent als moeder het grote voorbeeld van je kind. Als jij door een brandende hoepel springt met een glimlach, dan zal je kind dat ook doen. Je kind wil niets anders dan voldoen aan het ideaalbeeld van zijn ouders, en kan daarnaast nog geen lange termijn inschatting maken. Je kind leert aan dat de moeder wel het beste voor zal hebben met je, en dus vertrouw je op je moeder. Je houdt onvoorwaardelijk van je moeder, omdat je moeder ook onvoorwaardelijk van jou houdt.

Ik zeg daarmee niet dat je je kind vol moet proppen met spekjes, koekjes, en energy drank. Maar ik ben wel van mening dat je je kind passende voeding moet geven, juist een kind. Een kind moet er nog van groeien, onder andere de botdichtheid is benoemd en is juist iets wat tussen de 10 en 20 jaar zo belangrijk is. Die botdichtheid komt daarna niet meer terug, die kan je wanneer je 40 bent niet nog even ‘extra’ aanmaken. Dat is echt de fundering voor de rest van het leven. Ik snap niet dat je vanuit je eigen overtuiging bereid bent om te experimenteren met het leven en de gezondheid van je kind. Want, laten we wel heel eerlijk zijn; Francis kan niet zeker weten of het nou wel zo gezond is; zelf is ze immers opgegroeid met vlees, melk, eieren en gekookt voedsel. Zij heeft de juiste basis wel gehad.

Alles in mij jeukt, en vandaar dat ik er nu over heb geschreven, het moest even uit mijn systeem. Als ik dan naar onze eigen kabouter kijk, hoe wij zo ons best doen om hem goed, en gevarieerd te laten eten om hem goed en gezond op te laten groeien… Dan kan ik er met mijn verstand niet bij dat je je eigen ‘onderzoek’ naar Chia zaadjes eerder als waarheid aanneemt dan de resultaten van een kinderarts. Een kinderarts met een universitaire opleiding, die zijn resultaten wetenschappelijk kan onderbouwen.

En als dit nou een op zichzelf staand geval was, dan was dat nog tot daaraan toe. Maar onlangs kwam nog in het nieuws dat een Belgisch stel hun kind heeft laten verhongeren. Ze hadden de aanname gemaakt dat hun 7 maanden jonge baby een gluten en lactose intolerantie had, omdat hij geen flesvoeding wilde. In plaats van een arts te raadplegen, gingen ze zelf aan het experimenteren met diverse soorten alternatieve melk, waaronder quinoamelk. Toen hij alleen nog maar bleef spugen gingen ze niet naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, maar naar de homeopaat die een uur verderop was.

Echt, ik snap dat artsen en ziekenhuizen eng zijn, dat het spannend is en dat je er liever niet komt. Maar mijn hemel, ga niet zelf voor arts of onderzoeker spelen met een google-opleiding. Hoewel je het jezelf wel voor kan houden; je kind heeft nooit een keuze. Een kind zal nooit zijn ouders verraden, zal nooit zomaar zijn ouders heftig tegen spreken, want het zijn ouders en daarnaast zijn het je voorbeelden, je steun en toeverlaat. Daar twijfel je niet aan als kind zijnde. Dat is wat je leert. En je kan kinderen daarmee dus alles leren wat je wilt. Je kunt ze leren liefdevol te zijn, je kunt ze leren gul te zijn, eerlijk en oprecht. En je kunt ze ook leren dus dat je van gekookt voedsel en een kopje koffie kanker krijgt, omdat je dat op internet hebt gelezen. En hey, waarom zou je als 9 jarige jongen aan je moeder twijfelen? Je vader woont in Engeland, dus je vertrouwt op je moeder, want dat is alles wat je hebt.. En ik vind het kwalijk dat Francis dat niet in heeft gezien, ongelofelijk.

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: