Revalidatie; gooi het gewicht in de strijd.

Het revalidatietraject gaat sneller dan verwacht. Niet alleen qua resultaat, maar ook qua tijd gaat het gewoon heel vlot. Inmiddels zijn we alweer grofweg op de helft, heb ik volgende week een tussenevaluatie én staat ook de afspraak in het ziekenhuis alweer in de agenda, voor na het revalidatietraject. Inmiddels zijn we al een aardig stuk gekomen in het traject, zowel mentaal als fysiek. Wat zijn de verschillen die ik nu ervaar, en wat zijn (nog steeds) mijn valkuilen?

Ik kan alvast één spoiler geven; ik ben niet pijnvrij. Maar hey, dat was ook de bedoeling niet van het traject en dat hadden ze ook al aangegeven. En toch, stiekem, heel stiekem, is dat wel een beetje een teleurstelling. Ik had echt niet verwacht om als superwoman er doorheen te vliegen hoor, absoluut niet. Maar misschien had ik ergens zelfs wel gehoopt dat de pijn tussen m’n oren zat en dat het zo opgelost zou zijn. Maar de pijn zit er wel degelijk nog steeds en dat is dus niet iets wat tussen m’n oren zit, jammer genoeg.

Maar, nog een spoiler; de pijn is wel een stuk minder! Goed, lang niet altijd hoor, dat ook niet, maar ik heb zelfs al een keer anderhalve week zonder enige vorm van pijnstilling gezeten. Dat was toch echt best knap vond ik zelf. En toen ik dat ontdekte, kwam er ook niet ineens spontaan pijn op zetten; het zat dus nog steeds niet tussen m’n oren. Ik denk mezelf niet ziek, ik kijk mezelf niet ziek, gelukkig.

De gesprekken bij de psycholoog zijn enorm verhelderend. Ik krijg nu zo’n goede kijk in mijn eigen hoofd, en daar was ik best aan toe. Daardoor heb ik ook stappen gezet die ik voorheen niet durfde te zetten. Of er wat met de gegeven kennis gedaan wordt…. Ik betwijfel het. Maar het is mijn zorg niet meer; ik heb gezegd wat ik moest zeggen. De waarheid is heel hard en karma bites you in the ass zullen we maar zeggen.

Daarnaast leer ik nu een beetje lief te zijn voor mijzelf. Wat best heel lastig is, met alles wat ik blijkbaar aangeleerd heb gekregen. Het is niet erg dat ik geen opleiding nog heb afgerond; de ruimte in m’n hoofd is er gewoon nog niet voor geweest en het vertrouwen is nooit 100% gegeven. Dat stel hersens gebruik ik wel, maar dat vertrouwen in mezelf moet nog even groeien. Er zijn schepen verbrand, waar ik geen schuld aan heb gehad, maar met de paar brokstukken die ik heb gevonden kan ik nog wel het een en ander repareren, en dat is heel fijn.

Ook krijg ik nu door dat ‘pijn’ niet altijd gelijk staat aan ‘stuk’. En dat is best lastig als je constant het idee hebt gehad dat pijn betekent dat je moet stoppen; daar gaat je lijf ook naar aanpassen, en pijn bouwt dan steeds sneller op. Daardoor ga je veel eerder zitten, en staak je de activiteiten. Maar ja, rust roest, en zo kom je in een negatieve spiraal. Ik leer nu hoe ik gedoseerd moet bewegen, gedoseerd in het huishouden bezig moet zijn en hoe ik mijn energie beter kan verdelen. Dat betekent niet dat ik geen baaldagen heb, en dat betekent ook niet dat ik door alle pijn heen moet walsen; soms gaat de pijn na 5 minuten doorgaan gewoon over, en dat is dan een teken ‘hey, het gaat niet stuk!’. En dat kan ik op die manier dan prima opbouwen. Maar soms blijft de pijn zeuren na 5 tot 10 minuten, en dat is wél het teken om te stoppen. Maar ik heb in ieder geval eerst gekeken of het daadwerkelijk de limiet was. Ik reset als het ware mijn brein. Dat kost enorm veel moeite en nog veel meer energie. Hoewel ik altijd opgewekt en vrolijk van de therapie af kom, merk ik ‘s avonds wel dat het echt al mijn energie op heeft geslurpt. Maar hey, ik krijg wel de tools om met mezelf om te gaan, de handicap te accepteren (aha, ik noem het een handicap) en meer te zijn dan alleen de beperking.

Nog los van het mentale aspect, gebeurd er fysiek ook heel veel. Ik heb enorm veel oefeningen meegekregen voor thuis, om dagelijks te oefenen en te herhalen. Dat valt niet mee, maar er is altijd wel een momentje dat ik het in kan plannen. Nu is dat nog zonder gewicht, maar ik ben benieuwd wat de variaties dalijk gaan worden. Ook de apparaten in de fysiozaal worden veelvuldig gebruikt. Ik kan er nu goed mijn draai vinden en we zijn nu zelfs gewicht erop aan het zetten. Dat valt me wel een beetje tegen moet ik zeggen. Althans, de gewichten en weerstand zelf niet; dat voelt echt heerlijk. Eindelijk krijg ik het gevoel dat ik m’n lijf echt aan het werk zet. Alleen tja, m’n lijf wordt ook echt aan het werk gezet. Op een correcte manier, met een hoop spieren die al die tijd tussen winterslaap en schijndood hebben gezeten; niet aanwezig dus. Die zijn nu wel in luid protest. Vannacht heb ik 2 uur geslapen omdat ik als een soort spastische zeehond in m’n bed kronkelde van de pijn, zelfs een Tramadol pilletje had even moeite met z’n draai vinden. Op zulke momenten hoop ik zó dat dit alleen even een dipje is, en niet een blijvend iets is, iedere keer als er een uitdaging is. Want echt, dat wil ik niet. Ik wil me niet voelen zoals vannacht; een 9,5 op schaal van 1 tot 10 (met 10 de meest extreme pijn) vind ik niet leuk. Als dat zo is en zo blijft, wil ik niet meer. Wat heeft het dan voor nut als ik m’n lijf train, en toch zo in de steek wordt gelaten.

Maar, zo mag ik niet meer denken. Dat is die negatieve spiraal. Ik kan dit, ik wil dit, ik doe dit. Ik bén niet mijn handicap, ik héb die handicap. Maar ik ben geen Ehlers Danlos. Ik ben zoveel meer dan dat.

Maar voorlopig ben ik een beetje kreupel en dat maakt me wat verdrietig. Want, hoewel ik weet dat het niet zo is, voelt het vandaag even alsof mijn lijf me in de steek laat.

En dat maakt wel dat ik wat me-time oppak; Netflix en Chill. Met een monatoetje.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: