De start van revalidatie- een jaar later

Een jaar geleden; het startsein voor revalidatie

Jeetje, gelukkig zijn er ‘Facebook Herinneringen’ want ik was het alweer straal vergeten; het is inmiddels alweer een jaar geleden dat ik aan m’n revalidatietraject mocht beginnen. In een jaar tijd is er zo ontzettend veel veranderd, bizar gewoon!

Het is heel confronterend om nu terug te lezen hoe ik er een jaar geleden in stond. Confronterend, maar ook heel pijnlijk. Ik was even vergeten hoe m’n dagen er toen uitzagen denk ik. Ik weet niet precies waarom het zo pijnlijk is om het zo terug te lezen maar ik besef me nu nog meer dan ooit dat ik echt een dood vogeltje was. Zowel fysiek als mentaal, en dat is best heftig eigenlijk.

Een jaar geleden; boos op alles en iedereen

Vorig jaar schreef ik het volgende;

En dat stelt me teleur, wat weer enorm frustrerend is. Ik ben boos, op mezelf, op mijn lijf, en wat er ook in de lucht zweeft, of dat nou God, Allah, of het Spaghettimonster is; ik vind het oneerlijk dat ik zo kapot in elkaar gezet ben. Alsof er een aantal lichamen total-loss waren en deze een beetje aan elkaar geplakt zijn, en ik het daar maar mee moet zien te redden. ‘Sorry, de onderdelen waren op, hier zijn wat restanten, die zullen ook vast wel functioneren’. Zo voelt het op dit moment in ieder geval wel.

Als ik nu terug kijk op vorig jaar, dan kan ik nog steeds beamen dat het inderdaad zo voelde en dat ik het zo ervoer; een lijf wat maar een beetje aan elkaar geplakt was. Een kapot lijf eigenlijk. Hoewel ik verder totaal niet van het “zweverige” gebeuren ben, ben ik wel van mening dat er mentaal véél meer winst behaald is met betrekking tot m’n lijf, dan ik zelf dacht. Je mentale staat van zijn heeft echt een gigantische invloed op de signalen die je lijf doorkrijgt, en ik vind het echt bijzonder om te zien hoe dat kan veranderen.

Mijn lijf is nog steeds kapot. Dat voorop gesteld; die rugpijn ervaar ik nog steeds, de gewrichtspijn komt nog steeds dagelijks opzetten, maar het afgelopen jaar zijn er wel een hoop veranderingen geweest. Ik heb bergen kunnen verzetten, waarvan ik niet wist dat ik er ooit nog de puf en moed voor zou hebben.

Het verschil tussen ‘toen’ en ‘nu’.

First things first; ik ben (op een paar échte rotdagen na) pijnstillingvrij. En dan ook echt helemaal vrij van alle pijnstilling. Ja goed, als ik ongesteld ben wil ik écht wel een ibuprofen slikken, maar ik kan me de laatste dag niet meer herinneren dat ik een Tramadol/Paracetamol heb gepakt en dat betekent dus dat het alweer een poosje geleden is. Volgens mij zo rond het laatste gesprek met het UWV dat ik er een heb genomen; al was dat meer mentaal nodig dan fysiek, achteraf bekeken. Pijnstillingvrij betekent overigens dus niet pijnvrij, maar ik kan m’n pijnaanvallen veel beter zelf reguleren en ik kan ze ook beter de baas, waardoor de medicatie niet meer de rode draad in m’n dag vormt.

De sportschool ga ik nog steeds niet naartoe (schandalig niet?). Wel doe ik, wanneer ik merk dat ik wat meer last krijg, m’n fysio oefeningen (ik weet ze nog steeds!). Naar een sportschool gaan lijkt me gewoon niet superfijn. Niet alleen omdat ik niet zo van grote groepen mensen houd (nog steeds niet) maar ook omdat ik van mezelf weet dat ik nogal competitief ben ingesteld (naar mezelf toe dan) en dus telkens m’n grenzen weer over wil (en zal) gaan. Iets wat we juist moeten voorkomen.

Maar het belangrijkste verschil… Ik ben aan het werk. In mijn eerste verslag van vorig jaar, het ‘startverslag’, staat dat ik mezelf al afgeschreven had. Afgeschreven, kapot, niemand die mij nog in dienst zou willen nemen omdat ik toch na twee dagen weer uitval. Inmiddels laat ik m’n beperkingen niet meer de dienst uit maken.

En dat heeft ervoor gezorgd dat ik veel meer kan, dan ik dacht; en zo dus ineens aan het werk ben! Ik ben wel heel realistisch; ik weet dat ik niet direct na revalidatie aan het werk had gekund en ik heb ook echt de tijd ná revalidatie nodig gehad om mentaal bij te komen.

Dit kon ik niet alleen

Ik had eigenlijk m’n revalidatietraject veel eerder moeten volgen. Ik had veel eerder aan de bel moeten trekken en moeten zeggen dat ik dit niet alleen op kan lossen. Maar dat is allemaal achteraf – daar heeft niemand wat aan. Ik ben mijn fysiotherapeut en psycholoog van het revalidatietraject enorm dankbaar. De laatste week heb ik huilend zowat doorgebracht daar omdat het zo fijn en vertrouwd voelde en ik nog steeds echt een kneus eersteklas ben met afscheid nemen. Wat ook betekent dat het een hele fijne en goede omgeving is geweest om weer op één lijn te komen met m’n eigen lijf en hoofd.

M’n fysiotherapeute die ik altijd nog lastig mag vallen per mail als ik er even niet meer uitkom. Die zo lief en rustig bleef als ik er zelf echt even niet meer doorheen kon, maar die me ook op tijd op de rem zette en ook nog eens heel goed m’n hartfunctie in de gaten hield. Ze heeft echt het ‘doordouwen’ eruit gekregen. En om me in slaap te laten vallen tijdens een ontspanningsoefening. Dat was echt de beste powernap van 3 minuten ooit.

En de psycholoog, die daar véél meer werk heeft verzet dan initieel de bedoeling was met revalidatie. Hij heeft me véél meer kennis en inzicht gegeven over de afgelopen 25 jaar. De drempels die ik overheen ben gegaan, maar ook het durven uitspreken wat me dwars zat. Maar nog veel bizarder (is dat een woord?) is de invloed die deze drempels hadden op de pijnklachten. Het is zo’n verschil met een jaar geleden!

Ben ik boos? Natuurlijk ben ik nog steeds boos. Boos op m’n lijf, boos op m’n jongere ik, boos op de negatieve invloeden destijds. Maar ik kan het ook weer loslaten. Ik ben er niet meer verdrietig om. Ik laat verdriet niet meer de regie overnemen.

Niet meer van ‘taak tot taak’ leven

In het begin van het revalidatietraject ‘moest’ ik echt heel erg goed m’n taken onderverdelen. Drie taakjes op een dag en dan was het prima. Zo ben ik nog een hele periode doorgegaan. Ook omdat ik denk ik niet meer zomaar op durfde te bouwen na revalidatie; bang om het weer in de soep te laten lopen. Inmiddels is daar geen sprake meer van. Heb ik een perfect opgeruimd huis? Nee, nog steeds niet. Gaat in dit huis ook nooit gebeuren want er staat gewoon teveel troep en het is veel te onpraktisch. Maar ik leef niet meer van ‘ochtendtaak’ naar ‘middagtaak’ naar ‘avondtaak’. Ik kan de slaapkamer stofzuigen, wassen draaien, gezellig met onze knul spelen met het water en gekkigheid uithalen en ‘s avonds nog steeds leuk aan tafel zitten. Ik heb niet altijd even veel puf; maar dat heeft niemand in het leven denk ik…

Mijn rugzakje is wat leger. Een jaar geleden vroeg ik mezelf hardop af of ik wel de baas zou worden van m’n eigen lijf.

Ja; ik ben de baas van m’n eigen lijf. Hartstikke.



Laat je een reactie achter?

10 thoughts on “De start van revalidatie- een jaar later”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: