Speelgoed; wat vinden kinderen nou leuk?

Soms weet je het écht niet; als baby zijnde vinden ze allemaal hetzelfde leuk (lees: wij wíllen heel graag dat ze al die knuffeltjes, rammeltjes, knisperboekjes en herrieknuffels leuk vinden), maar daarna krijgen ze ineens vanuit het niets een eigen mening, en hebben ze ineens een voorkeur voor bepaald speelgoed. Knuffels zijn echt niet meer boeiend, en nee, een auto niet gewoon een auto, die ene auto wordt niet mee gespeeld, en de andere auto wel. Bij voorkeur de auto’s waar alle deurtjes van open en dicht kunnen, of, nog leuker, waar geluid in zit. Vooral die laatste categorie; dat is zó leuk, dan moeten de auto’s zelfs mee in bad. Resultaat; een op hol geslagen politieauto in je bad. En als dát allemaal niet leuk genoeg is, dan gaan we er gewoon vandoor met je sleutelbos. Echt, soms weet ik het niet hoor; wat vinden kinderen nou leuk?

Wat ik al zei; “vroegah” toen onze kabouter een baby was (sprak ik met m’n dreumes/peuter van over een paar maandjes twee), was het lekker makkelijk; je gaf ze een knuffel (maakt niet uit welke) en ze waren zoet. Je kon ze een beetje heen en weer wiegen in de stoel, niks aan de hand. Die complete Woezel & Pip inrichting was meer omdat je het zélf zo leuk vond, niet omdat je baby er nou zo’n voorkeur voor had. Alsof die met 3 maanden zou zeggen ‘Ma, doe effe gewoon, Spiderman is in de mode hoor’, geloof je het zelf? Dus in de babyperiode hamster en verzamel je een enorme berg aan speelgoed, boekjes, knuffeltjes en dekentjes onder de noemer ‘dat vindt hij leuk ,echt waar!’. Ik zal het nu maar eerlijk toegeven; ík vond Woezel & Pip leuk, ík vond al die knuffeldieren leuk, m’n vriend vond de MegaNijn (Nijn of Mass Destruction hier in huis) enorm leuk, wij vonden met zijn allen Thomas de Trein erg leuk en Pieter Post was onzin.

Drie keer raden waar onze kabouter mee wegloopt? Pieter Post, Nijntje en Cars. Woezel en Pip mag best af en toe tussendoor een liedje zingen, maar daar houdt het ook wel mee op. Sta ik dan met m’n halve Intertoys aan Woezel & Pip spul. Ik durf hem later bijna niet te vertellen dat zijn eerste verjaardag helemaal in Woezel & Pip stijl was ben ik bang, maar goed…

Inmiddels komt er in zijn kamer dus steeds meer van Cars, heeft hij favoriete auto’s (voornamelijk van Cars, en politie/brandweer wagens, en last but not least; tractors), en heeft hij een aantal favoriete boekjes (Dikkie Dik, Nijntje/Dick Bruna, en Giraf & Vriendjes). En waar tot een paar maanden geleden Pieter Post nog helemaal geweldig was, en Rescue Helicopters een vast onderdeel van de ochtend was, is nu Nijntje helemaal het einde. Als ik vraag wat hij wil kijken is het ‘Nijne!’. Als ik zelf TV wil kijken staat er een dreumes (of peuter, ik weet niet hoe ik hem nou moet noemen) te zingen ‘Niiiiiijjjjne, niiiiiijjjjne’; een vriendelijk doch heel erg, heel heel heel erg, alsjeblieft alsje alse alsjeblieft nu graag dringend verzoek om Nijntje aan te zetten. En dan is Nijntje an sich wel leuk, maar het áller leukste is Nijntje de Musical. Niet alleen voor de kabouter trouwens, ik betrap mezelf er ook op dat ik het leuk vind. Schandalig, I know.

En zo merk je dus, zo klein als ze zijn (en toch ook weer zo groot als ze zich al voelen en dus ook zijn), dat ze al best snel een voorkeur ontwikkelen. En dan kan je nog je poot zo stijf houden dat je alleen opvoedkundig verantwoord speelgoed wil wat geen herrie maakt, geen lichtflitsen heeft en ab-so-luut niet van plastic (VTech) is; binnen een week zing je de liedjes van de Toet Toet auto’s of Zoef Zoef dieren mee en bestel je kaartjes voor Nijntje gaat Fietsen. Ja, dat gaat zo.

En hoe irritant ik het ook vind, ik laat hem lekker zelf zijn speelgoed uitkiezen in speelgoedwinkels, ik laat hem zelf zijn speelgoed uit de kast halen, ik laat hem zelf kiezen welk speelgoed er mee in bad moet (oké, er zijn grenzen, nadat hij 1 politie auto heeft gesloopt in bad mag het geluid-speelgoed niet meer zwemmen) en heb ik me erbij neergelegd dat ik gewoon niet zo heel erg goed ben in speelgoed uitkiezen. En niet iedereen zal deze aanpak waarderen, maar ik vind het belangrijk dat hij zelf kiest welk speelgoed hij wil hebben, dat hij zelf kiest waar hij wanneer mee speelt en dat hij ook zelf zijn voorkeuren aan leert geven. Dat doe ik inmiddels ook met kleding (hij mag tussen twee shirts en broeken kiezen iedere dag) en hij mag zelf kiezen welk fruit hij wil, en wat voor broodbeleg hij wil.

Dat maakt het niet altijd makkelijk (hallo, ik had een heel leuk kledingsetje uitgekozen en hij wil wéér zijn saaie blauwe shirt aan, zucht), maar hij ontwikkelt wel zijn eigen smaak en leert ook dat hij een keuze mág hebben. In de hoop dat dit hem later helpt. En anders heb ik nu een monster gecreëerd. Oeps.

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: