Steeds een beetje meer; communicatie

Soms moet ik er even bij stil staan; hij kan steeds meer. Soms ontwikkelt dat zich wat trager, en hebben we de tijd om te wennen. Maar er zijn ook momenten dat er ineens een hele rits aan nieuwe vaardigheden voorbij komt gerend (al dan niet letterlijk), en dan moet je er echt even bij stilstaan. Even dat besef van ‘hey, dat kon ie nog niet toch?’.

Waar het voorheen wat los gebrabbel was en het woordje ‘Poes’ meer geluk dan wijsheid was, komt er nu steeds meer communicatie bij kijken. Poes en aaaaaaaai hoort ineens bij elkaar, maar ook de groet van Opa (Heeeeeeeeeeeeeeeeey!) is ineens iets wat hij alleen doet, als hij opa ziet of hoort. De wasmachine is geen ‘bebebe’ meer, maar is ‘draaien draaien’ (inclusief beweging met zijn handje/pols/arm) en √°lles wat open staat, of dat nou een koelkast, wasmachine of wcdeur is, moet ‘dicht’. Hij komt met de iPad aanzeulen met daarbij een heel verhaal, waarbij het eigenlijk maar om 1 ding gaat; Pieter Post moet aan, en alleen door de tonatie van zijn gebrabbel weet je het al. En het intro van Pieter Post… Hij kent ‘m uit z’n hoofd. Hij weet precies wanneer er gezwaaid wordt, en ook het stukje ‘hoor je klop *klopklop*’ zit er goed in; er wordt dan getrommeld op tafel.

Gelukkig gebruikt hij zijn nieuwe vaardigheden ook voor de broodnodige zaken; als je een koekje wil en je weet precies waar die liggen, maar je kunt er net niet bij… Dan neem je papa mee door luid commentaar leverend (babababababba! ba! bababa!) naar de trommel te lopen en heftig te wijzen. Vergeet daarbij niet heel hard ‘Die! Die! Die!’ te roepen en voila; je hebt in beide handen een koekje.

Maar ook het naar bed brengen is een stuk makkelijker geworden. Ik neem ‘m mee naar de keuken om z’n fles melk te maken, en zeg dan dat we naar bedje gaan om te slapen. En hij snapt precies wat er bedoeld wordt, want hij loopt voorop naar z’n bed en blijft ook bij z’n bed staan.

Ditzelfde geldt eigenlijk voor alle dagelijkse rituelen. Spelen, eten, flesje water drinken, naar buiten gaan.. Zolang je alles blijft herhalen, komt ineens dat besef bij dat kleine mannetje.

Ook al is dat kereltje nog best klein, de wereld wordt ineens zo veel groter. En je ziet hem meegroeien in die wereld. En dan moet je best even slikken, en daar even goed bij stilstaan. Want het is geen baby meer. Het is echt al een mensje met een eigen willetje.. En ook een eigen plan.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: