Trainen van m’n lijf, maar ook van m’n geest.

In mijn blog neem ik jullie mee op mijn ‘revalidatie avontuur’. Een avontuur wat ik liever niet aan had hoeven gaan, maar ik ga er nu wel met mijn hele vermogen voor knokken. Deze week heb ik pittige sessies achter de rug; een pittig gesprek met de psycholoog en daarnaast nog flink zweten en trainen bij de fysiotherapeut. Vandaag deel ik weer een stukje van mijn traject. En dat is niet alleen lichamelijke training; maar ook mijn geest krijgt het flink te verduren.

Woensdag begon de dag al vroeg; douchen, een kabouter aankleden, m’n spullen bij elkaar pakken en die van de kabouter; die ging gewoon weer naar het kinderdagverblijg zoals altijd. Ik had al mijn sportspullen bij elkaar gepakt, want ik mocht weer hard aan de slag. Ik had de hele week m’n oefeningen braaf gedaan, een mooie basis was daarvoor gelegd natuurlijk, dus ik was erg benieuwd wat er vandaag op het programma zou staan. Maar eerst had ik een uur durende sessie met de psycholoog, en daar was ik toch best zenuwachtig voor.

Eigenlijk was dat helemaal niets om zenuwachtig voor te zijn. Er werd uitgelegd hoe Chronische Pijn werkt (even globaal), maar ook wat daar nog meer invloed op heeft. Stress is bijvoorbeeld iets wat een flinke invloed op de pijn kan hebben. Als je dat hoort denk je ‘ja, tuurlijk, logisch’, maar eigenlijk sta je daar niet zo bij stil. Maar heel eerlijk, ik ervaar niet enorm veel stress in mijn dagelijkse leven. Ik heb alles best onder controle.

Maar ‘Life Events’ zoals ze dat zo mooi noemen, hebben ook een invloed op de pijn. En daar moet ik toch eerlijk over zijn; ik heb best een verzameling Life Events op m’n naam staan. Niet alleen op lichamelijk/medisch gebied, maar ook in het algemeen. Zo brak ik op mijn 18e mijn rug van mijn eerste eigen paard, waardoor ik zes weken in een gipscorset kwam. Dat was behoorlijk pittig en ik heb toen ook afscheid moeten nemen van mijn prachtige merrie. Ze is naar een heel fijn huisje gegaan, en is daar helemaal opgebloeid, maar man, daar kan ik af en toe nog steeds zo enorm verdrietig over zijn.

Daarnaast heb ik drie jaar geleden een open-hart operatie gehad, om een lekkende hartklep te repareren. Na een lang ziekenhuistraject waarbij op het laatste moment de operatie werd uitgesteld, omdat mijn verstandskiezen er nog uit moesten, kreeg ik in april 2014 dus eindelijk de operatie datum en brak er een hele spannende dag aan voor mij, maar ook mijn vriend, schoonouders, en mijn eigen familie.

En over die familie gesproken, dat is ook een groot life event. Zonder met modder te gaan smijten of er een ‘hij zei, zij zei’ verhaal van te maken, ik kan niet met mijn moeder door een deur en dat gaat ook nooit meer gebeuren. En dat is niet erg, want omdat het je moeder is (biologisch gezien) betekent dat niet dat je elkaar aardig moet vinden. Er zijn wat dingen gebeurd waar ik niet trots op ben, maar er zijn ook dingen gebeurd die ik niet vind kunnen, en dat heeft ervoor gezorgd dat ik afstand heb genomen. Helaas heeft dat er ook voor gezorgd dat het contact met mijn vader en mijn broers vreselijk moeilijk, zo niet, onmogelijk is. En dat is natuurlijk wel weer een grote factor die direct invloed heeft op de pijn.

Met hulp van de psycholoog ga ik dit nu een ‘plekje’ proberen te geven, omdat het dus wel een invloed heeft op de pijn, en ik ben juist in dit traject gestapt om grip op de pijn te krijgen! En dat betekent ook grip op het verleden, zodat ik grip op de toekomst kan houden en zelf kan bepalen hoe mijn toekomst eruit ziet, zodat ik gelukkig kan worden ondanks de pijn en soms het gemis en verdriet.

Dat was een pittige sessie met een hoop gehuil, maar ook een hoop gelach hoor! Ik heb daarbij ook een klein beetje inzicht in mijzelf en mijn pijn gekregen, en dat sommige herinneringen (positief of negatief) een bepaalde associatie oproepen, wat weer gevolgen heeft op de pijn (wederom positief of negatief).

Daarna mocht ik gelukkig alle tranen eruit sporten tijdens de fysiotherapie. Ook hier kreeg ik nog een extra uitleg over pijn, verschillende soorten pijn en wat meer achtergrond informatie. Wist je namelijk dat ze pijn tegenwoordig kunnen meten in de hersenen? Er is namelijk niets zo moeilijk als het ‘zien’ van pijn; een wond kan je zien namelijk. Een gebroken been kan je ook zien, of een gekneusde pols. Maar ja, hoe kan je ‘pijn’ nou zien? Voor artsen is het soms ook enorm lastig om te zien waar de pijn nou vandaan komt, maar dat kunnen neurologen dus tegenwoordig zien met behulp van bepaalde scans, en daardoor kunnen ze ook verschillende soorten pijn herkennen en onderscheiden!

En vervolgens de training. Omdat het de vorige keer best goed ging met de apparaten, werd het wat opgevoerd; de series werden iets langer of vaker herhaald, dus ging ik van 2×5 naar 3×5 series bij de meeste apparaten. Maar, bij sommige apparaten ging ik ook naar 3×7! Ook het fietsen en lopen op de loopband werd verlengd, en tijdens het fietsen merkte ik een geweldig verschil; waar ik vorige week nog heel snel omhoog ging qua hartslag, bleef mijn hartslag nu echt keurig laag; ik kon 63 RPM (Rounds per Minute) fietsen met een hartslag van 105-110 per minuut in plaats van 130-140! Die conditie bouwt dus lekker snel op, dat is fijn!

Ook kreeg ik meer balans oefeningen. Die vond ik wat minder leuk, want balans vereist een hoop core stability en die is bij mij gewoon enorm slecht. Daarnaast vraagt dat ook enorm veel concentratie en kracht van mijn gewrichten. Er was al een goede vooruitgang te zien, maar in combinatie met de langere series en het vaker herhalen was ik daarna wel echt moe en op, en dat was ook te zien aan mijn ‘loopje’ op de loopband; mijn linkervoet werkt dus niet meer goed mee wanneer mijn lichaam op is en ik krijg dan ook nauwelijks mijn voeten nog van de grond, dat kost echt enorm veel moeite. Bij de volgende sessie ga ik proberen om eerst het lopen & de balans oefeningen te doen, en daarna pas de kracht training op de apparaten en het fietsen als laatste te doen. Misschien maakt dit het iets makkelijker en minder vermoeiend.

Al met al was ik wel erg tevreden over de dag. Het heeft me wel helemaal gesloopt en leeggezogen, maar ik heb wel het gevoel dat ik hier verder mee ga komen. Zowel lichamelijk, als geestelijk. Sommige dingen vallen ineens op hun plek, en het geeft net een beetje inzicht in sommige situaties wat ik al die tijd heb gemist.

Goede mensen, die artsen, psychologen, en fysiotherapeuten. Lieve mensen ook, maar bovenal hele fijne mensen. Ze zijn er niet om je te pesten of je pijn te doen, maar om je echt te helpen. En soms doet dat pijn, maar het is goede pijn.

Volgende week zal ik jullie meenemen in het trainingsschema; wat ik moet doen, hoe vaak ik dat moet doen, en vooral; waarom ik dat moet doen.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: