Waarom je 9 maanden zwanger bent…

Zoals je misschien wel hebt gelezen, wisten we niet dat ik zwanger was. Ja, 6 dagen voor de bevalling deden we een test en was deze positief; de schrik van ons leven. Omdat ik gewoon telkens ongesteld werd, had de verloskundige geen haast toen we belden; ik was recent nog ongesteld geworden, ik was nog niet misselijk, dus geen nood. Verkeerd gedacht dus; want 6 dagen later moest ik in het ziekenhuis blijven en ben ik bevallen, van (gelukkig) een kerngezond jongetje. Ik weet inmiddels wel waarom je 9 maanden zwanger bent; je hebt die voorbereiding echt nodig! In mijn blog vandaag lees je hoe wij de gewone dingen, die je normaal in 9 maanden tijd doet, hebben aangepakt in de korte tijd die we hadden om voor te bereiden.

Normaal ben je zo’n 9 maanden zwanger, waarvan je de eerste weken in onzekerheid zit, en daarna je langzaam kan voorbereiden op de komst van een kindje. Je gaat pakjes kopen, kleuren voor de babykamer bekijken, de babykamer zelf inrichten. In die babykamer ga je vervolgens de juiste lakentjes neerleggen, het juiste speelgoed neerzetten en de kledingkast vol met kleding hangen en de commode vul je met luiers en hydrofieldoeken. Daarnaast ga je nadenken over een naam, een geboortekaartje, en of je aan kraamvisite of een kraamborrel doet. Ondertussen kun je ook nog allerlei cursussen volgen en je aansluiten bij diverse pufclubjes en zijn er diverse voorlichtingen. Dat zijn de leuke dingen, maar je moet je gedurende die 9 maanden ook enorm aanpassen; misschien wel in vreselijk stomme positiekleding, krijg je last van misselijkheid of harde buiken, en je moet ook nog eens opletten op wat je eet en drinkt. Dingen die vanzelfsprekend zijn, mag je ineens niet meer eten, wellicht moet je eerder met verlof, en daarnaast krijg je diverse testen en echo’s om te kijken of het kindje wel goed groeit. Als je zelf ook nog een medische historie hebt, is dat ook weer een extra puntje waar je je zorgen om kunt maken.

Die tijd hadden we dus niet. Enerzijds was dat enorm moeilijk, vervelend, jammer én verdrietig. Ik maakte me zorgen, want ik heb wel meer dan eens een glaasje wijn genuttigd. Niet dagelijks, maar in de zomer was een witte wijn of een rosé erg lekker. Daar had ik natuurlijk direct spijt van en wil ik echt iedereen sterk afraden. Maar daarnaast ben ik echt gék op leverworst, en dat schijn je ook niet (te veel) te mogen tijdens de zwangerschap. Sushi is ook iets wat niet heel acceptabel is, en zo is er dus een heel lijstje aan dingen die je wel en niet mag eten en drinken. Ook heb ik op m’n gemak allerlei zware dozen getild en gesjouwd, en hebben we zelfs nog een kleine botsing gehad. Niets ernstigs, niemand is gewond geraakt, maar achteraf denk je toch ‘oh help, wat als het wél een flinke botsing was geweest’.

Los van het praktische qua voorbereiding, misten we ook een hoop leuke dingen. Zo heb ik geen echo’s voor in zijn babyboek, heb ik geen leuk ‘9 maanden boek’ bij kunnen houden en gingen we van ‘verwerken van het heugelijke nieuws’ naar ‘je gaat bevallen’. Normaliter zit daartussenin dus een flink aantal maanden, en wij gingen van verdriet en blijdschap naar… Tja, verdriet en blijdschap. En paniek; we hadden geen babykamer, we hadden geen naam; we wisten niet eens of het een jongetje of meisje zou worden en of het kindje überhaupt gezond was. Met mijn (erfelijke) hartafwijking is dat toch wel een dingetje.

Hoe we de naam hebben verzonden is wel een leuk verhaal; midden in de nacht lagen we dus in het ziekenhuis. Samen, want voor m’n vriend was er een bed naast gezet zodat hij bij me kon blijven slapen, erg fijn wel! Uiteindelijk heeft hij op internet een lijst met ‘echte Hollandse namen’ gevonden en zijn we dus voor zowel een jongen als een meisje die lijst af gegaan. Om heel eerlijk te zijn weet ik de meisjesnaam niet eens meer waar we het over eens waren geworden, maar de jongensnaam waren we het direct over eens. Zo’n beetje aan het eind van de lijst kwam er een naam voorbij, die ik wel leuk vond maar wel met een aanpassing. Dat is gelukt, en dat was direct goed; we hadden er allebei een goed gevoel bij, kenden geen mensen die we niet aardig vonden met die naam (best belangrijk; zo zou ik nooit ons kindje Henk of Bart willen noemen (als we het toch over Hollandse namen hebben).

Maar we hadden ook nog helemaal geen babykleding. En dus geen ‘lief pakje wat hij als eerste aan zou krijgen’ (of zij, maar we noemden de baby in die 6 dagen eigenlijk al constant ‘hij’ en ‘hem’). Wat moesten we hem eigenlijk aantrekken? Welke maat? En waar ga je dat vandaan halen als je het ziekenhuis niet mag verlaten? Zouden ze dat in het ziekenhuis hebben? We hadden nog geen babypakjes gekocht omdat we de eerste echo af wilden wachten. Dan zouden we een babypakje kopen, en daarna direct doorrijden naar m’n schoonouders. Dat is dus mislukt zoals je wel begrijpt; mijn schoonouders zijn naar het ziekenhuis gereden midden in de nacht.

Waar iedereen een ‘bevallingsplan’ heeft, had hier zelfs het ziekenhuis geen bevallingsplan. Sterker nog; ze probeerden ‘s morgens de chirurg maar te bereiken die mijn hartoperatie heeft uitgevoerd, omdat ze niet wisten wat het protocol nou was. Uiteindelijk ben ik ‘s morgens rond een uur of 8 vervoerd per ambulance. Eerst moesten ze allerlei plakkers op me plakken om m’n hartfunctie in de gaten te kunnen houden (nee, niet de baby, maar m’n hart; mij ontging de logica ook even) en ben ik zelfs met sirenes gebracht op de stukken waar het verkeer vast stond; kan ook weer van m’n bucketlist af 😉 Ik ben overigens geen moment misselijk geweest, tijdens de hele zwangerschap niet; behalve in de ambulance in de laatste bocht, toen kwamen m’n kipnuggets van de avond daarvoor eruit. Mochten de ambulancebroeders dit ooit lezen; ik weet dat ik toen sorry heb gezegd, maar echt, nogmaals, sorry.

Afijn, dat bevallingsplan dus hè… Mijn ‘plan’ was ‘help het moet eruit’ ‘help ik wil een ruggeprik’ ‘waar blijft die ruggeprik’ ‘als die ruggeprik niet meer kan dan moet het maar zo’. Tussendoor nog een paar keer flink schelden, aan het eind 2 minuutjes persen en voila, ons kindje was geboren!

En ja, dat ging echt zo makkelijk, sorry. Om 12 uur ‘s nachts begonnen de weeën, en tijdens de lunch is ons kindje geboren, met slechts twee minuten persen. Tel daarbij op dat ik dus geen dikke buik heb gehad en dus nog steeds/alweer in m’n skinny jeans paste (oke, toegegeven, ze zaten wel een stuk lekkerder dan daarvoor) én er wel een gezond jongetje bij me lag, die meteen deed wat hij moest doen, en bij mij deed ook alles precies wat het moest doen. Niet alleen m’n lijf, maar ook m’n hoofd.

Maar ja… Normaal gesproken heb je van tevoren een geboortekaartje ontworpen, die je vervolgens dan nog aanpast/aanvult met de specifieke informatie, en stuur je de geboortekaartjes uit. Maar, je raadt het natuurlijk al; wij hadden geen geboortekaartjes… We hebben dus de familie (gedeeltelijk) persoonlijk op de hoogte gesteld, goede vrienden persoonlijk op de hoogte gesteld, en toen we zeker wisten dat alles goed ging en we ook snel naar huis zouden mogen, hebben we het, heel nieuwerwets, maar op Facebook kenbaar gemaakt dat we even tussen neus en lippen (ha-ha) kersverse en vreselijk trotse ouders waren geworden, even zo tussendoor. Een geboortekaartje hebben we uiteindelijk wel ontworpen, we hebben er één laten afdrukken, alleen hij is anders dan anders; we hebben de leukste uitspraken van familie en vrienden verzameld en deze, samen met zijn naam, geboortedatum/tijd en adres gegevens op het kaartje gezet in plaats van een leuk of lief rijmpje.

Mijn vriend heeft samen met een vriend van hem en mijn schoonouders in een weekend tijd een babykamer in orde gemaakt; bij ons op de kamer, want de ruimte die we over hadden, stond nog helemaal vol met allerlei spullen, en eigenlijk wilde ik ons kindje ook zo veel mogelijk bij ons hebben. Uiteindelijk heeft onze kleine voornamelijk bij ons in bed gelegen of bovenop me, dus achteraf was ik ook wel blij dat we niet alles overeind hadden gehaald voor een babykamer waar dan nauwelijks gebruik van zou worden gemaakt.

Zijn babykamer hebben we uiteindelijk pas in orde gemaakt toen hij een maand of 4 was ofzo. Ik heb toen op marktplaats voor niet al te veel een complete babykamer gescoord, inclusief een gloednieuw matras, en hij werd nog bij ons thuis afgeleverd ook door de aardige verkopers! Op AliExpress had ik hele leuke muurstickers gekocht en verder hebben we de kamer opgeleukt met spullen die we dus in de tussentijd al hadden verzameld; veel knuffeltjes, lampjes en poppetjes en figuurtjes, en was hij helemaal zoals ik hem wilde hebben.

Ik heb enorm veel gemist, daar ben ik me ook absoluut van bewust. Misschien dat ik daarom ook (onbewust) soms wat te lief voor hem ben, en soms juist wat te streng of te snel boos, omdat het nog steeds erg moeilijk is af en toe om te beseffen dat we de eerste 9 maanden van ‘ons’ leven gemist hebben. Naar mijn idee begint het leven niet bij de geboorte van zo’n kleintje, maar bij het zwanger zijn al begint er een nieuw leven; een gezinsleven begint daar al.

Maar ik heb ook enorm veel mazzel gehad; geen ongemakken van de zwangerschap, geen moment beroerd geweest, sterker nog, ik voelde me lekkerder dan daarvoor. Gelukkig konden we de hele praktische zaken snel oplossen, hebben we een prachtige naam voor ons jongetje, en zijn we erachter gekomen dat we een kring met enorm fijne, en lieve vrienden om ons heen hebben (en zijn we er ook achter gekomen dat we ook een hoop minder goede vrienden hadden) die ons enorm hebben gesteund, en geholpen hebben en ons nog steeds steunen en helpen waar ze kunnen en willen.

En last, but not least, ik hou enorm veel van ons kleine mannetje, maar het heeft ook mijn relatie met mijn enorm lieve vriend zo veel sterker gemaakt. Met hier en daar een klein dal, maar inmiddels zijn we niet alleen ‘geliefden’ (wat ik wel echt een enorm stom woord vind, maarja, vriendje/vriendinnetje is ook weer zoiets), maar ook écht beste vrienden, partners, maatjes, en wat je er dan ook voor woord wil invullen; we zijn hierdoor wel echt zo dicht bij elkaar gekomen dat ik wel kan stellen dat de geboorte en zwangerschap, op deze manier, precies is wat wij nodig hadden.

En ook precies was wat ik nodig had.

En daarom ben ik dankbaar. Dankbaar voor zo’n ‘korte’ en rustige zwangerschap, en zo’n soepele bevalling, met daarnaast een geweldig medisch team, en een nog fijnere vriendenkring, een gezond zoontje en een geweldig gezin wat we nu kunnen vormen. Naast dat ik dankbaar ben, ben ik wel verdrietig, omdat er ook zoveel herinneringen niet eens plaats hebben gevonden; maar hey, die maken we dubbel en dwars goed met alle leuke en mooie dingen die we gedaan hebben, nu doen, en die we nog gaan doen. Met fotoalbums vol met foto’s, en filmpjes vol herinneringen, ga ik die echo’s over 10 jaar echt niet missen. Laat ik het zo stellen; ik mis mijn eigen echo’s ook niet.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: