Wat ik nooit ga begrijpen aan peuters…

De wereld van een peuter (of een kind in het algemeen) is werkelijk waar prachtig. Alles is mooi, alles is bijzonder, en overal volgt een ‘oh, waaaaauw!’ op. Het moet heerlijk zijn om nog geen angst te ervaren, om nog fouten te durven maken en om overal een lolletje in te zien. Soms zou ik echt willen dat ik daar nog even naar terug kon. Misschien soms ook wel om ze te leren begrijpen, want er zijn dingen die ik van zijn levensdagen niet ga begrijpen aan onze peuter… 

‘Het woordje nee’; of ze wíllen het niet horen, of ze begrijpen het gewoon echt niet

Ik betrap me erop dat ik inmiddels steeds vaker ‘nee’, ‘niet doen’ of ‘wil je daarmee ophouden’ moet zeggen. Wanneer hij bijvoorbeeld weer eens ondersteboven van de bureaustoel af wil glijden, terwijl hij al vier keer eraf gevallen is. In dezelfde middag wel te verstaan, of nog beter gezegd; vier keer in een uur. Je zou verwachten dat ze na de tweede keer ter aarde neerstorten wel zouden begrijpen dat zoiets nou eenmaal pijn doet, maar helaas; dat moet je een derde, vierde en eventuele vijfde keer ervaren. En dat snap ik dus niet aan peuters; het woordje nee begrijpen ze héél goed; wanneer ze het zelf willen zeggen. Maar zodra je ze vertelt dat ze iets niet mogen doen? Vergeet het maar. Het is natuurlijk véél leuker om het zelf te ontdekken. Met je hoofd op een stel tegels, superfijn!

Waarom ze wel de hele dag door koekjes willen eten, maar een broodje kaas moeten ontleden

Goed, toegegeven; ik ben ook een enorme snoepkont, daar ga ik niet moeilijk over doen. Ik houd van een koekje,chocolaatje, cakeje, snoepje, dropje, en vul maar in. En ja, het liefst snoep ik dus de hele dag door, al probeer ik het wel te beperken als m’n peuter van twee turven hoog voor m’n neus staat. Ten eerste omdat ik toch ergens wel een soort-van goed voorbeeld wil geven, en ten tweede omdat ik niet van delen houd.
Koekjes gaan er dus meer dan prima in bij hem. Koekjes, knijpfruit, (gezonde) chips, soepstengels, allemaal geen punt. Maar probeer maar eens met een broodje kaas aan te komen (om over een ‘echte’ boterham nog maar niet eens te spreken)! Eerst moet het plakje kaas eraf, vervolgens moet het bovenkantje van het broodje eraf gepulkt worden (want we eten alleen het zachte gedeelte van het broodje), en de boter likken we er ook af. Het komt erop neer dat je tafel onder de broodkruimels en stukjes kaas ligt, er is ongeveer een kwart naar binnen gegaan, de rest hoeft meneer niet meer, en een uur later piept ‘ie dat ie trek heeft. Ja, dat snap ik! Maar ik kan op m’n kop gaan staan, iets gezonds hoeft ‘ie natuurlijk niet. Hij weet precies waar de nijntje koekjes liggen trouwens, en als hij er niet bij kan, dan zorgt hij er wel voor dat hij er wél bij kan. Waarom koekjes er wel zonder problemen in gaan is mij een raadsel… Die hoeven níet ontleed te worden.

Wat er nou zo bijzonder is aan jongetjes op youtube die met speelgoed spelen?

Nummer één ergernis van ongetwijfeld héél veel ouders; die vreselijke kinderen (meestal jongetjes) op youtube die miljoenen views genereren met het uitpakken van speelgoed. Unboxing voor peuters eigenlijk. Op de een of andere manier is dat nog véél leuker dan zélf met je speelgoed spelen, of de tekenfilms zelf te kijken. Voor degene die niet weten waar ik het over heb; tel je zegeningen, maar het zijn dus veelal kinderen uit Maleisië, Amerika of China, die de meest bizarre speelgoedsets krijgen (denk aan gigantische Thomas de Trein bouwsets, Brandweerman Sam auto’s, Batman speelsets) en dan gefilmd worden terwijl ze dit (overdreven) uitpakken en er heel enthousiast mee spelen. En dus een geflipte ouder die dat filmt en op Youtube zet. Ik kan er niet echt wijs van worden voor wie dat nou precies leuk is; als je een aantal filmpjes hebt gezien zie je ook dat het enthousiasme van het kindje steeds nepper wordt; maar ik kan me ook voorstellen dat de lol er snel vanaf gaat voor zo’n kleintje, iedere dag verplicht speelgoed uitpakken. Maar ja, op de een of andere manier zijn dat de leukste filmpjes om te kijken…

Waarom ze niet slapen als ze moe zijn…

En hier zal ongetwijfeld een logische verklaring voor zijn, maar ik snap het niet… Als onze peuter moe is, gaat hij van alles doen; behalve slapen. Alles wordt overhoop gehaald, ineens moeten ze van alles uitproberen en raken ze extreem gefrustreerd als het niet lukt. Logisch, dat is ook de vermoeidheid die spreekt, maar wanneer je ze op bed wil leggen volgt er een luid protest waarin ze verkondigen wat ze allemaal willen doen en dat dat vooral niet slapen is. In hun eigen peutertaal dan, dus ik vang voornamelijk op ‘nee slapen nee nee nee spelen spelen spelen’. Ik maak daaruit op dat hij dus wil spelen en niet slapen; en dat klopt dan ook, want laten slapen kan ik vergeten, en dat spelen gaat dan een stuk gemoedelijker.

Met als resultaat dat hij alsnog rond een uur of 4 helemaal instort; hij valt gewoon in slaap tijdens het spelen of tv kijken en dat lampje is dan echt he-le-maal uit. Maar ja, wat moet je dan? Hem weer wakker maken met gevaar voor onherstelbare schade aan je trommelvliezen? Laten slapen en dan maar wat later eten en nog later naar bed? Had ik hem dan maar gillend en schreeuwend in z’n bed moeten vastbinden? Geen nood hoor, dat laatste doe ik niet, maar soms vraag je je echt af waar je goed aan doet.

Het zijn fases, ze groeien er heus wel overheen…

Gelukkig zijn al deze dilemma’s maar van korte duur. Ze groeien er vanzelf overheen, althans, over het meeste dan. Ik ontleed zelf nog steeds m’n eten, als er ‘dingetjes’ in zitten (lees: pitjes in m’n brood of paprika/tomaat in m’n avondeten) vis ik dat er dus mooi uit, anders eet ik het gewoon niet. En toegeven aan slaap ben ik ook nog niet zo goed in, en dus val ik vaak in slaap bij het serie kijken.

In zekere zin leren we sommige dingen dus eigenlijk nooit…  🙂

Wat valt jou op aan je peuter?



Laat je een reactie achter?

3 thoughts on “Wat ik nooit ga begrijpen aan peuters…”

  • Ik kan het plaatje zo over onze tweeling leggen behalve het eten en slapen. Eten wordt niet ontleed want het is iets waar ze van kleins af aan al van genieten. Ze worden begin december 4 maar sinds hun 1,5 a 2 eten ze al “vreemde” dingen als mosselen, garnalen, taco’s met gezonde vulling vinden ze heerlijk. Het slapen gaat gelukkig ook erg goed. Maar die speelfilmpjes van YouTube snap ik inderdaad niets van en ook al dat gestunt niet. Voel me wat dat betreft soms net een politieagent haha.

  • Wat een heerlijke blog! Ik houd niet van delen ! Ik begrijp mijn zoon ook niet hoor! Eet alkes wat niet eetbaar is en als hij z’n eten voorgeschoteld krijgt, zit het overal behalve in z’n buik…

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: