Wat zo gewoon leek, maar niet meer is nu je moeder bent.

Ik weet het, het is een uitgekauwd onderwerp, maar wel een die oneindig is, altijd actueel is en voor iedereen zelf in te vullen is. Vanmorgen werd het me ineens heel duidelijk gemaakt; er zijn gewoon dingen die nooit meer hetzelfde worden als je ineens moeder bent en een dreumes of peuter in huis hebt. En vandaag blog ik daarover, lekker simpel; wat er in de dagelijkse dingen nou zo fascinerend is door de ogen van een kind, waar je zelf nooit bij stil hebt gestaan, en dingen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, juist nu met een kind.

Om maar meteen heel oncharmant te beginnen; naar de WC gaan. Wat voorheen een doodgewoon iets was, totaal niet tijdrovend of zelfs rustgevend, is nu soms het lichtpuntje van de dag en soms de strijd van de dag. Zo kan ik mezelf, heel cliché, even 5 minuten langer opsluiten op de WC. Gewoon om nog maar even niet weer happy-faced-mom te hoeven zijn maar gewoon nog even ongegeneerd te facebooken, instagrammen, nieuws te lezen… En die 5 minuten worden er dan ongemerkt iets meer. Je merkt dat je te lang op de WC zit als je vriend roept ‘leef je nog?’. Soms met oprechte bezorgdheid, soms met enige wanhoop (help ik kan dit niet alleen aan). De keerzijde is dat als je dus alleen thuis bent met je kabouter, je de WC niet op slot kan doen. Of nouja, het kan wel, maar sinds hij enorm vindingrijk is geworden en doorheeft dat je stoelen overal naartoe kunt schuiven én dat alles open kan, vind ik het veiliger om de deur maar open te laten. Dan heb ik liever wat gezelschap op de WC, in plaats van een kind die met messen loopt te zwaaien en roept ‘koken koken’. Dat laatste heeft hij gelukkig nog niet écht gedaan, maar de keukenla wordt met enige regelmaat open getrokken onder luid gejubel ‘koken koken!’. Dan dus liever een open-deur beleid als het om toiletbezoekjes gaat. Óók als dat betekend dat hij halverwege dus ineens aan komt zetten met een boekje (‘Mama leke leke!’ wat vrij vertaald; mama ik wil een boekje lezen alsjeblieft je bent de allerliefste moeder’ betekent) en, wanneer je uitlegt dat dat nu niet gaat (Nee, mama kan nu geen boekje lezen, mama zit op de WC!) een WC borstel tussen de wc-bril en je rug voelt. Echt su-per fijn, dat hij op dát moment de WC wil schrobben. Voelt ook echt enorm fijn, een soort ongevraagde scrub behandeling, altijd al willen hebben.
Maar hey, honderd keer liever een ongevraagde scrub behandeling, dan dat je met je broek op je enkels 3x de wc uit moet rennen om te kijken wat er nú weer gebeurd in de woonkamer of keuken. Stress is niet goed voor je namelijk. Ook niet op de WC. Juist niet op de WC trouwens.

Of neem nou de ochtenden. Dat open-deur beleid slaat in mijn hoofd soms een beetje door. Zo wil ik de ‘baby’kamer niet dicht doen met de deur, want dat vind ik niet oké. Dan hoor ik het niet goed als er wat aan de hand is, en daarnaast vind ik het ook niet nodig. Hij kan inmiddels zelf uit bed komen, en dankzij ons open-deuren beleid ook zelf bij ons bed. Dat vind ik oprecht hartstikke gezellig hoor, wanneer hij er weer staat met een boekje, twee spenen en twee knuffels. Wat ik wel oprecht knap vind, want als ik hem vraag om ons allebei een handje te geven weet hij spontaan niet meer dat hij allebei z’n handjes tegelijk kan gebruiken en dat je dan zélfs nog kan lopen, maar goed, dat terzijde.. Afijn, hartstikke gezellig dus, maar zodra meneer het zat is tussenin (met NIJJJJNTJEEEE en leke leke? mama leke? papa leke?) gaat hij aan de wandel. Dat is ook nog niet zo’n ramp. Sterker nog, best even prettig; je bent allebei al wel wakker dus je benut die wakker-tijd optimaal door nog even samen te knuffelen. Ons knulletje speelt ondertussen lekker in de woonkamer (hoop je) en je wordt nog even samen wakker. Ondertussen nog even dat romantische pubergedoe met een kusje geven en even knuffelen, lekker nog even liggen, totdat, hou je vast, je kind heeft besloten dat het tijd is om te ontbijten. Want, half 8 is toch écht tijd om te ontbijten. En dan niet over 5 minuten, maar nú. En dan staat hij dus weer in de slaapkamer, met de volgende mededeling: ‘Mamaaaa? Papaaaa? Eten! Koken! Eten, eten, koken! Mamaaaaaaa, papaaaaa!’
Volgens mij wilde hij vragen of we alsjeblieft ook willen komen ontbijten, hij heeft de tafel al gedekt. Met auto’s, speelgoed en een lippenstift die hij god-weet-waar vandaan heeft getoverd en lekker over de hele tafel heeft uitgesmeerd. Su-per-lief. Dankjewel.

En last but not least; de apparaten in de keuken en in het washok. Fascinerend, echt. Wist je trouwens dat magnetrons een ‘pling’ kunnen doen op commando? Wij weten dat je de knop om moet draaien om de tijd in te stellen en dat hij, wanneer hij klaar is, ‘pling’ doet (ja, we hebben een ouderwetsche magnetron). Maar voor zo’n kleintje is dat een pling op commando. En je wil toch niet zijn hart breken… Of je eigen trommelvliezen beschadigen omdat hij nú die pling wil horen en niet te horen krijgt.. Dus sta je als een of andere debiel 40x achter elkaar het knopje om te draaien om het ‘plingetje’ te laten horen, voorzien van een ‘jaaaa, leuk hè?’ en een lachend kind. Soms is geluk zo simpel. Of de oven, die heeft ook zulke mooie knopjes. Even een kleine disclaimer; we hebben onze kabouter wel héél goed geleerd dat het gasfornuis off-limits is en dat de oven, wanneer deze aan staat, héét is. Dan blijft ie er dus vanaf. Wanneer ie uit is echter… Dan kan je dus blijkbaar bij onze oven het piepje veranderen. Wat echt súper handig is, wanneer je dus nietsvermoedend de oven aanzet en de timer aanzet, en jezelf instelt op een bepaald timer-piepje…. En dus dat piepje niet hoort, want, hiep hoi! Je super fantastische en humoristische kind heeft het piepje veranderd! Waardoor je dus wel een piepje hoort, maar hey, dat kan net zo goed van buiten komen; zo klinkt jouw oven immers niet. Totdat je merkt dat er iets vreemd ruikt en je serie wel heel spannend was, maar ook weer niet zo boeiend dat je de oven niet hoort… En dan kom je er dus achter dat dat piepje van een kwartier geleden daadwerkelijk je oven was, en geen irritante bejaardetelefoon op straat. Gelukkig bestaat er nog zoiets als thuisbezorgd.nl, redder op aarde…
Om over de wasmachine nog maar niet te spreken… Oh, wat is dat ding mooi. Voorheen hadden we een hele oude, stevige, Duitse machine. Zo een waar je bovenin de was in moest gooien, de trommel dicht moet haken (trust me, dat heeft even geduurd voordat ik dat doorhad) en waarbij je geen piepje hoort als hij klaar is. Totdat zelfs die wasmachine echt de geest had gegeven en er (halleluja) een wasdroogcombinatie kwam. Die ik inmiddels alleen nog maar voor m’n eigen kleding en voor de handdoeken/lakens gebruik, want de kleding van m’n vriend mag in verband met krimp niet in de droger, en die van de kabouter wil ik netjes houden (en goed, ik ga écht niet strijken) en hang ik dus inmiddels ook netjes over het droogrek in plaats van dat ik het droogprogramma nog even aanzet, maar hey, we hebben een hypermoderne wasmachine. Oké, je kan niet heel fancy met een app op afstand je wasmachine aanzetten, maar hij doet wat ie moet doen en hij is voor een leuke prijs gekocht; goed zat. Afijn, dat is dus voor zo’n hummeltje fascinerend, en als ze klein zijn laat je ze meekijken. Daar zie je niets kwaads in; leuk toch, samen de was doen?
Ja, totdat ze dus kunnen lopen, zélf de deur van het washok open maken en de wasmachine aanzetten. En omdat ik een grafhekel heb aan gebruiksaanwijzingen (het is een wasmachine, geen nucleair wapen, laat het gewoon lekker duidelijk zijn en makkelijk te gebruiken, dat ding heeft toch plaatjes erop…) en ik deze dus al ‘ergens’ (lees: geen idee waar, misschien als kleurplaat gebruikt ofzo) heb neergegooid, weet ik een half jaar later nog steeds niet hoe ik tussentijds het programma kan stoppen en de trommel open kan doen. Want nee, uitzetten en de trommel openmaken werkt dus niet. Waardoor ik dus wel eens een was 4x heb gewassen; één keer met wasmiddel, 3x met water. Shit happens, maar sindsdien leer ik de kabouter dat hij alléén samen met mama de wasmachine aan mag zetten. Of ik doe het stiekem wanneer hij even niet kijkt of wanneer hij lekker slaapt. Je wordt vanzelf creatief zullen we maar zeggen…

Afijn, dat zijn gewoon drie hele gewone dingetjes, die ineens zo anders zijn als je een kind in huis hebt. Is dit voor jou herkenbaar? Welkom bij het moederschap; shit will never be the same. Letterlijk.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Wat zo gewoon leek, maar niet meer is nu je moeder bent.”

  • Hardop gelachen! Prachtig, je schrijft heel beeldend, dus ik zag alles voor me.
    Ik heb geen kinderen, dus voor mij is het niet herkenbaar, maar ik lees met veel plezier je blogs en dus ter mijner verrassing ook je blogs over je kabouter/het moederschap.

    Mocht een tegenwerkende wasmachine een keer echt niet uitkomen …. Zelf heb ik al mijn gebruiksaanwijzingen weggegooid; je vind ze (bijna) allemaal toch terug online, vooropgesteld dat je het typenummer nog weet.
    En oh ja, op mijn printer heb ik een papier geplakt met wat tips/aanwijzingen. Raak je die ook niet kwijt. Dat is niet zo praktisch bij een wasmachine, dus daar heb ik een gelamineerd vel papier (met zo’n laagje plastic/plakfolie zodat t waterdicht is) met instructies hangen (Het is een gedeelde wasmachine, dus men heeft nog weleens vragen)

    • Dankjewel voor je leuke en lieve reactie! En inderdaad, online is alles te vinden en goddank zetten ze tegenwoordig overal heel groot het typenummer op! Je zou bijna denken dat ze het expres doen… 😉

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: