Mama aan het werk; hoe gaat dat?

Aan het werk, een jaar na revalidatie

Eerder blikte ik al terug op het verschil tussen vorig jaar, en nu; en hoe dat nu voelt als ik de verslagen teruglees. Het was best pittig om te lezen dat ik mezelf eigenlijk al ‘opgegeven’ had, terwijl ik nu dus gewoon vollop aan de bak ben! Dat gaat niet zonder slag of stoot, en soms ben ik echt heel erg moe en afwezig. Dus ik dacht; het is tijd voor een update! Hoe bevalt m’n werk nu? En hoe toont dat zich qua pijn en medicatie?

Best wel bang om aan de slag te gaan

Ik zal heel eerlijk zijn; ik vond het best wel heel erg eng om weer aan de slag te gaan. Normaal ben ik altijd wel thuis of in de buurt voor onze knul, ook al gaat hij naar de kinderopvang. Dan rommel ik wat thuis of help ik m’n vriend in z’n bedrijf. Maar dat gaat nu zo goed, dat ik eigenlijk een beetje ‘overbodig’ ben daar en dat is dus geen dagtaak. Daarnaast is het voor mijn eigenwaarde ook gewoon fijn om onder de mensen te zijn. En, niet geheel onbelangrijk, het is toch prettiger om op twee salarissen een huis te kopen straks!

Maar hoe fijn die vooruitzichten ook zijn, ik vond het echt wel heel erg eng. De ochtend voor ik aan de slag ging was het dus ook echt wel heel erg pittig en ik beken; ik moest huilen. Ineens een vlaag van paniek, ik durfde eigenlijk niet zo goed meer en ook vooral omdat ik heel erg bang was dat m’n lijf me in de steek zou gaan laten.

Omdat ik best wat make-up op had (gevalletje; goede indruk achter willen laten op m’n eerste dag) kon ik m’n tranen wel een beetje wegslikken en wegdeppen en gingen we dus volle vaart vooruit. Knikkende knietjes, maar uiteindelijk is alles helemaal goed gekomen. Ik was vooral heel moe na de eerste dag, maar gek genoeg nog geen extreme pijn; heel erg fijn vond ik dat! Een soort bevestiging van m’n lijf dat het weer kon functioneren naar behoren en dus ook een soort ‘zelfvertrouwen boost’. De dagen daarop ging het dus eigenlijk ook meer dan prima en ik heb gelukkig ook hele aardige collega’s.

Terugval qua pijnklachten

Als je alleen het bovenstaande leest denk je misschien; nou, een beetje moe, als dát het ergste is? Maar ik heb vorige week toch best wel last gehad van m’n gewrichten. Toch wat meer pijn dan ik eigenlijk wil toegeven, met als klap op de vuurpijl een heup die afgelopen maandag een paar keer uit de kom vloog. Nu weet ik wel hoe ik hem zelf weer terug moet zetten, maar dat maakt toch dat je de hele dag een beetje een ‘flubbergevoel’ in die heup hebt. Dat deed niets af aan mijn werkzaamheden, want ik ben ook nu gewoon weer volle vaart vooruit gegaan en heb net zo hard doorgewerkt en meegewerkt als m’n collega’s.

De dagen zijn goed uit te houden en doordat er ook de hele dag door genoeg te doen is en genoeg doorloop is, krijgt m’n lijf ook niet echt de tijd om te bedenken ‘oh, dit doet pijn’. Dat klinkt even wat gek en raar, maar zolang ik mezelf bezig houd kan m’n lijf niet ‘nadenken’ en m’n hoofd dus ook niet. En dat werkt dus goed! Maar de pijn was wel aanwezig en zeker de tweede week best wel wat heftiger dan normaal gesproken. Maar dat is niet zo gek, omdat het toch best volle dagen zijn.

De drempel was te hoog

Ik hoor nog steeds de UWV arts in m’n achterhoofd hoor. Dat ik nooit had mogen stoppen met werken, dat ik óók tijdens revalidatie had moeten werken terwijl dit nadrukkelijk gezegd was níet te doen en overigens ook gewoon goedgekeurd was door de eerste verzekeringsarts. Dus ik weet dat ik toen ook echt niet aan het werk had gemoeten, dan had ik er nu heel anders bij gezeten, dat weet ik zéér zeker. Ik heb echt die tijd nodig gehad om bij te komen en mezelf weer op te bouwen. De drempel was echt te hoog, ik was nog aan het ‘bijkomen’ van alles wat er was gebeurd!

En nu, een driedubbele baan!

Oké, eerlijk is eerlijk, het moederschap is soms echt wel een baan. Een veeleisende peuter is een pittige klus om te klaren (maar het lukt iedere keer meer dan prima!) en je moet toch echt wel een beetje kunnen plannen. Dat laatste lukt me steeds beter trouwens. Daarnaast nog een relatie (een relatie is níet vanzelfsprekend goed en je moet er iedere dag toch echt ‘mee bezig’ zijn), een huishouden én help ik m’n vriend nog steeds bij z’n bedrijf waar ik kan. Het bloggen zie ik niet als een ‘baan’ maar wel als een fijne en leuke manier van tijdsverdrijf. Ik ‘werk’ er dan ook nog steeds hard voor om 5 dagen per week een artikel online te zetten! En tja, dan dus nog de baan waarbij ik echt naar een werkplek ga, m’n ding doe en weer naar huis ga. Soms voelt het dus alsof ik een driedubbele baan draai. Maar ik heb wel echt de beste ‘banen’ van de wereld en ik zou ze geen van allen willen missen 😉

En de pijnstilling?

Die ligt alweer een poosje ongebruikt in de kast. Soms kan ik er best wel een gebruiken; maar ik kies er zelf voor om het zonder te doen. Ik wíl het even niet.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: