Ziek, zwak, en… Koorts.

Iedere ouder krijgt ermee te maken; kindjes met koorts. Je denkt dat je kind minstens dood gaat, en als hij niet dood gaat, dan ga je zelf wel dood.. Althans; dat denk je.

En koorts is Kut, met de hoofdletter K ja.

Zondag begon de pret. In eerste instantie wat hangerig, slaperig, en de kabouter viel zelfs tegen me aan in slaap! Doet ie anders toch nooit, dus daar hadden al wat belletjes moeten rinkelen en kwartjes moeten vallen, maar ik vond het alleen maar lief. Maar in de middag leek het wel alsof je een eitje op z’n kokosnoot kon bakken, dus toen de thermometer maar tevoorschijn gepakt. Deze gaf dik 39 graden aan; oeps. Dit was niet lief, dit was koorts en niet zo’n beetje ook.

Lang leve de nuchtere vriend; in plaats van direct de huisartsenpost te bellen, eerst maar even op Thuisarts gekeken. Deze site gaf aan dat het vaker voorkomt bij kleintjes, en dat het 3 dagen kan en mag duren. Paracetamol geven mag, eten is niet belangrijk; drinken en plasluiers wel. Nouja, vooruit dan maar.

Maandag zijn we ook doorgekomen met koorts, met een piek oplopend tot 39,9 graden. Dan ben je als moeder net zo beroerd als het kleine kereltje, want op de een of andere manier zit dat aan elkaar verbonden; hij ziek, jij ook lamlendig. Andersom is dat dan weer niet; jij ziek, hij springlevend en dringende behoefte aan entertainment, maar dat is leuk voer voor een nieuwe blog.

Vasthoudend aan het gegeven ‘kinderen hebben vaker koorts, mag 3 dagen, hij drinkt goed en hij plast goed’ me nog niet zo’n zorgen gemaakt. Het fijne was namelijk wel dat ie goed sliep; zowel overdag als ‘s nachts! En na bijna 2 weken gebroken nachten was dat ook geen onaangenaam iets, een nachtje doorslapen, ondanks dat het door de koorts kwam.
Maar gisteren was het dag 3 en hij ging steeds meer hangen en huilen. En slapen, alleen maar slapen. Dus dan bel je toch maar de huisarts, en gelukkig konden we dan aan het eind van de dag terecht.

Zitten we bij de huisarts in de wachtkamer, krijgt ie een opleving. Gaat lopen, rennen (wel wat zwalkend, maar oké), en klimt op de kinderstoelen. Ook de huisarts vond hem wel warm en koortsig, maar gaf aan dat hij hem verre van suf vond. Bij het luisteren naar z’n longen (om te kijken of hij benauwd was) trok de kabouter ook nog op z’n dooie gemak de stethoscoop meerdere malen weg, om even aan te geven dat dát niet helemaal de bedoeling was. Dat ie een stethoscoop niet zo leuk vind wisten we direct na de geboorte al trouwens, maar ook dat is voer voor een nieuwe blog.

Lang verhaal kort; het is woensdag, normaal is dat de dag dat hij naar het kinderdagverblijf gaat en ik tijd heb om op kantoor te rommelen en thuis het een en ander op orde te maken; vandaag is dat nog even een bankhangdag met heel veel Pieter Post, broodjes, slurpfruitjes en koffie (voor mij dan).

Morgen komen onze superhelden weer, beter bekend als ‘Opa en Oma’. Steun en toeverlaat. Het klinkt zo cru, maar het is zo fijn om er niet altijd alleen (nouja, met z’n twee dan he, onderschat SuperPapa niet) voor te staan, om zo’n fijn vangnet te hebben.

Hopelijk is hij morgen beter te pas; maar tot die tijd ga ik Pieter Post kijken en ons kaboutertje weer beter knuffelen. Volgens mij werkt dat wel.

 

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: