‘Zo, maar jij snoept altijd.’

‘Jij snoept altijd en je ziet er vervolgens zo dun uit! Dat is écht niet eerlijk…’ is een opmerking die ik regelmatig voorbij zie en hoor komen. Niet alleen naar mijzelf, maar ook naar andere slanke meiden die graag een gebakje of een reep chocola naar binnen schuiven. Een andere veelgehoorde opmerking is: ‘Tuurlijk, eet jij er nog maar een, jij kan het best hebben.’ Vandaag schrijf ik over misplaatste opmerkingen over mijn lichaam, mijn eetpatroon (op sommige dagen gerust een vreetpatroon) en waarom dat me nou zo dwars zit.

Ik geef het toe; ik ben een snoepkont. Ik zal de laatste zijn die zal zeggen ‘he bah, zoetigheid, nee dat eet ik écht niet hoor’. Sterker nog, ik durf wel te stellen dat ik een suiker/vet/snackverslaving heb. Ik snoep eigenlijk iedere dag wel. Zou ik minder willen snoepen? Absoluut; maar ik doe het niet. Misschien komt het ook omdat m’n lijf me er nou niet bepaald voor straft ofzo; ik kan eten wat ik wil, er komt geen kilo aan. Toen dat 10 jaar geleden gebeurde, werd er gezegd ‘wacht maar tot je 20 bent, dan komt het er ineens aan’. Maar ja, toen was ik 20 en nog steeds een dunne spriet. Toen kwam de opmerking ‘wacht maar tot je 30 en moeder bent, dan komt het er absoluut wel aan’. Ten eerste; alsof je voor die leeftijd geen moeder kunt worden? Ten tweede; nu ben ik 25 en moeder, en die kilo’s vliegen er nog steeds niet aan. Ik heb dus zo’n donkerbruin vermoeden dat dát dus niet gaat gebeuren. Zo schijnt het ook zo te zijn, dat je van niet ontbijten dik wordt. Niet zozeer van het niet ontbijten hoor, maar je gaat daarna hamsteren omdat je natuurlijk gigantisch trek hebt. Nou, lieve mensen, ik ontbijt al jaren niet (ja, nu wel omdat ik het moet, iets met een ritme opbouwen), en die dikke kont komt maar niet op visite. Dus dat houdt mijn suikerverslaving wel in stand natuurlijk; waarom zou je stoppen als het nu toch niets negatiefs met je lijf doet? Ik rook niet, gebruik geen drugs, maar geniet wel van mijn suikers, vet, en wijntjes.

De opmerkingen die je als slanke (of in de ogen van anderen, graatmagere) meid krijgt zijn echter net zo kwetsend als ‘fatshaming’ kan zijn. Zo ga ik niet graag meer met vriendinnen winkelen; bij een groot gedeelte krijg ik de opmerking ‘ja, jij kan dat wel hebben met jouw lichaam. Ik ga het niet eens proberen, echt niet leuk’. Hey, ik begrijp echt dat het vervelend is als we iets zien wat we allebei leuk vinden, en jij van jezelf weet dat het je niet gaat staan, maar verpest mijn middag niet door er zo’n negatieve toon aan te geven! Je kunt ook zeggen ‘oh, dat zou jou écht heel goed staan! Ik heb ook iets gezien, probeer jij deze, dan probeer ik dat andere’. Dan is er geen negatieve ondertoon en voila, je gaat zonder rotgevoel en met een leuke tas met kleding de winkel uit. Want heel eerlijk; als die vriendin dat met ieder kledingstuk zegt waar ik mijn oog op laat vallen, ben ik niet meer heel erg enthousiast om nog mee te helpen zoeken naar iets wat de ander staat.

Of, wat ook een enorm leuke is ‘jij hebt van nature al een goed gebouwd lichaam.. Sommige mensen hebben echt alle mazzel..’; wat ik daaraan het ergste vind is dat het vaak bekenden zijn, die ook nog eens heel erg goed weten dat mijn lichaam nou niet bepaald goed gebouwd is; en er dus zeker geen mazzel in het spel is. Die mensen weten ook dat mijn lichaam tot 3 jaar geleden een aantal jaar in een ‘energy saving mode’ heeft gezeten. Omdat, vanwege mijn verminderde hartfunctie (een lekkende hartklep is niet heel erg goed voor je en kan je dus hartstikke dood aan gaan als je er niet op tijd wat aan doet), mijn hart heel hard moest werken om alleen al overeind te kunnen blijven staan, was alle energie daarvoor nodig. Dat betekende dat alle calorieën die ik binnen kreeg, gebruikt werden om te ‘bestaan’. Vet had dus geen kans; dat werd direct opgeslokt. Zo kon ik dus gerust dagelijks McDonalds eten, daar kwam geen greintje vet aan. En ja, naar aanloop van m’n operatie moest ik verplicht aankomen (met 45/46 kilo willen ze je eigenlijk niet heel graag opereren) en hebben we dus bijna iedere dag gegeten wat ik lekker vond; patat, pizza, ijs, chips, patat. En hamburgers. Dat resulteerde erin dat mijn vriend dus aankwam (sorry lieverd, echt, sorry), en er bij mij helemaal niks gebeurde. Niks. Nada. Mijn menstruatie werd enorm onregelmatig (logisch, energy saving mode; menstrueren kost moeite en energie en dat doet je lijf dus niet meer) dus je kunt je voorstellen dat ik er niet meer ‘mooi dun’ uit zag.

Inmiddels heb ik echt wel hier en daar een klein vetje, maar ik heb de mazzel dat door het vele sporten van vroegâh (ja, ondanks die falende hartklep dacht ik ‘fuck deze hartafwijking, ik ga sporten) mijn spieren blijkbaar een hele hoop hebben onthouden. Dat, in combinatie met gewoon geen aanleg hebben voor dik worden (hoi, zelfs een zwangerschap maakte me niet dik… En bij zwanger zijn hoort een toeter), en dus een lijf wat nog steeds denkt dat er een soort energienood heerst, zorgt ervoor dat ik nog steeds in de leuke maatjes pas. Maar heb alsjeblieft niet de illusie dat ik een ‘goed gebouwd’ lijf heb.

Soms zijn de opmerkingen dus wel enorm vermoeiend, want op een gegeven moment wíl je het gesprek erover niet meer aan gaan, en lach je het weg. Wanneer je weer mee winkelen wordt gevraagd door die vriendin zeg je ‘ja, ik moet even kijken’, en komt het erop neer dat je de afspraak even laat verwateren en ondertussen gewoon online shopt. Netjes? Vast niet, maar soms ben je er gewoon helemaal klaar mee. Iedereen maakt zo’n punt van ‘fatshaming’, maar men heeft half niet in de gaten hoe heerlijk iedereen het vindt om maar lekker af te geven op die ‘skinny meisjes’.

Ik ben een hele tijd onzeker geweest over mijn lijf. Dat vond iedereen onbegrijpelijk, want ‘je bent zo lekker dun’.  Maar dun is niet altijd zaligmakend, en betekent niet direct dat je gelukkig met je lijf bent. Inmiddels ben ik 48 kilo en heb ik er maar vrede mee dat ik de 50 kilo alleen aantik als ik zwanger ben blijkbaar. En dat is prima. En nu met fysiotherapie en training blijft die 48 kilo nog steeds, maar ik merk dat mijn lijf wat meer gaat doen wat ik wil (en daarmee ook de pijn minder aanwezig is), en wat een bijkomstig voordeel is; je gaat spieren zien. Spieren die ik al 3 jaar kwijt was omdat ik stopte met de paarden; ineens krijg ik mijn spierballen terug en mijn buikspieren zijn ook weer duidelijker aanwezig. En ja, ik zit daardoor nu een stuk beter in mijn vel, kan wat privé issues beter aan en heb daardoor dusdanig lef in m’n donder dat ik bepaalde confrontaties ook weer aandurf en durf te zeggen wat me dwars zit.

Dus ja, misschien is deze hele blogpost een ego-post, maar ik ben blij met mezelf inmiddels. En misschien is dat dan wel handig, de volgende keer dat je een kritische opmerking over een dunner persoon wil maken, of iemand wil vertellen dat zij ‘dat gebakje wel kunnen hebben ja’; laat ze lekker dat gebakje eten. En ben jij al dunner geworden van het zaniken dat een ander oh zo dun is, en dat het leven zo oneerlijk is? Is het antwoord nee? Slik dan die opmerkingen alsjeblieft in en eet nog een koekje om de bittere smaak weg te spoelen. Als we nou gewoon eens lief zijn voor elkaar, wordt de wereld al een stuk leuker.

Liefs van een maatje 34/36 die net een halve reep Tony Chocolonely naar binnen heeft gewerkt en net zo blij is met d’r lijf als jij.

Oh en trust me, de dag dat ik dik word ga ik echt wel minderen met suiker. Maar nu nog even niet.

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: